വ്യക്തിനിയമങ്ങളിലെ പഴുതുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വിശ്വാസസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ മതനേതൃത്വങ്ങൾക്ക് ഇതിലൂടെ അവസരമൊരുങ്ങുകയാണ്. 167 വർഷത്തോളം മതം മാറിയവർക്കും നിരീശ്വരവാദികൾക്കും തുണയായിരുന്ന ഒരു നിയമത്തിന്റെ അസാന്നിധ്യം നമ്മെ ഏത് ഇരുണ്ട യുഗത്തിലേക്കാണ് തിരിച്ചുനടത്തുന്നത്?
ആമുഖം – പൗരത്വവും വിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടികൾ
മനുഷ്യന്റെ ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യവും അവന്റെ ഭൗതികമായ അസ്തിത്വവും തമ്മിൽ എക്കാലത്തും സംഘർഷഭരിതമായ ഒരു ബന്ധം നിലനിന്നിരുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ വിശ്വാസം എന്നത് തികച്ചും ആന്തരികമായ ഒരു ബോധ്യമാണെന്നിരിക്കെ, ആ ബോധ്യം മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് അയാളുടെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളെയും അവകാശങ്ങളെയും റദ്ദാക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ക്രമം ചരിത്രത്തിലുടനീളം നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വിശ്വാസം മാറുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, അതുവരെ അനുഭവിച്ചിരുന്ന സാമൂഹിക പദവികളും സ്വത്തവകാശങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുന്ന ‘സിവിൽ മരണം’ (Civil Death) എന്ന പ്രാകൃത ശിക്ഷാവിധി ഒരുകാലത്ത് ലോകമെമ്പാടും നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക ജനാധിപത്യ നിയമസംഹിതകൾ, മതത്തിനും ജാതിക്കും അതീതമായി വ്യക്തി എന്ന നിലയിലുള്ള പൗരന്റെ അവകാശങ്ങളെയാണ് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത്. അവിടെ മതം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മാത്രമാവുകയും, സ്വത്തവകാശം ഒരു നിയമപരമായ അവകാശമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് 1850-ലെ ജാതി ഭ്രഷ്ട് നിവാരണ നിയമം (The Caste Disabilities Removal Act, 1850) എന്ന കൊളോണിയൽ നിയമത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും, 2017-ൽ അത് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ സംജാതമായ നിയമപരമായ ശൂന്യതയും നാം പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ പാസാക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും ലഘുവായ, എന്നാൽ ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്. “മതം മാറിയതിന്റെയോ ജാതിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടതിന്റെയോ പേരിൽ ഒരാൾക്കും പാരമ്പര്യ സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കാൻ പാടില്ല” എന്ന് വിളംബരം ചെയ്ത ആ നിയമം, അന്നത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക മതസമൂഹങ്ങൾക്ക് മേൽ കനത്ത പ്രഹരമായിരുന്നു. ഹിന്ദു, മുസ്ലീം വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ (Personal Laws) വിശ്വാസത്യാഗികൾക്ക് കൽപ്പിച്ചിരുന്ന വിലക്കുകൾക്ക് മുകളിൽ, സിവിൽ നിയമത്തിന്റെ പരമാധികാരം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു 1850-ലെ ആക്ട് ചെയ്തത്.
എന്നാൽ, 2017-ൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ ‘ദി റിപ്പീലിംഗ് ആൻഡ് അമെൻഡിംഗ് (സെക്കൻഡ്) ആക്ട്’ വഴി കാലഹരണപ്പെട്ട നിയമങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽപ്പെടുത്തി ഈ സുപ്രധാന നിയമത്തെ റദ്ദാക്കി. 167 വർഷത്തോളം, മതം മാറിയവർക്കും നിരീശ്വരവാദികൾക്കും വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കും (Apostates) നിയമപരമായ ഒരഭയമായിരുന്ന ഈ നിയമം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, നാം തിരിച്ചു നടക്കുന്നത് ഏത് യുഗത്തിലേക്കാണ് എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. ഭരണഘടനയുടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾ നിലനിൽക്കെത്തന്നെ, വ്യക്തിനിയമങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്കുള്ളിലെ പഴുതുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, വിശ്വാസസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ സാമ്പത്തികമായ ഉപരോധങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ മതനേതൃത്വങ്ങൾക്ക് ഇത് അവസരമൊരുക്കുമോ?
വിശ്വാസം എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെങ്കിൽ, സ്വത്ത് എന്നത് അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൗതികമായ അടിത്തറയാണ്. ഒന്ന് മാറുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് നഷ്ടപ്പെടും എന്ന അവസ്ഥ വരുന്നത്, ഭരണഘടനാപരമായ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് (Constitutional Morality) നിരക്കുന്നതാണോ? ഇസ്ലാം മതം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്കുള്ള (Murtadd) സ്വത്തവകാശ നിഷേധവും, ഹിന്ദുമതത്തിൽ നിന്ന് മാറുന്നവർ നേരിടുന്ന നിയമസങ്കീർണ്ണതകളും ഈ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് പുനർവായിക്കപ്പെടേണ്ടത്? കേവലം ഒരു നിയമത്തിന്റെ റദ്ദാക്കൽ എന്നതിലുപരി, ഇന്ത്യയിലെ മതേതര നിയമവ്യവസ്ഥയും മതപരമായ വ്യക്തിനിയമങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അധികാര തർക്കത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഒരു സഞ്ചാരമാണ് ഈ ലേഖനം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.
നീതിയുടെ ‘ലെക്സ് ലോസി’ – 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ അടിവേരുകൾ
ഇന്ത്യൻ നിയമചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഈ വഴിത്തിരിവിനെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, നാം പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യദശകങ്ങളിലേക്ക്, ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ ഭരണകാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകേണ്ടതുണ്ട്. നിയമവാഴ്ച (Rule of Law) എന്ന പാശ്ചാത്യ സങ്കല്പവും, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും ശരീഅത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഭാരതീയ സാമൂഹികക്രമവും തമ്മിലുള്ള ആദ്യത്തെ നേർക്കുനേരെയുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു 1850-ലെ നിയമനിർമ്മാണം.
അക്കാലത്തെ സാമൂഹികഘടനയിൽ, മതം എന്നത് കേവലം ഒരു വിശ്വാസപദ്ധതി മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതൊരു നിയമപരമായ സ്വത്വമായിരുന്നു (Legal Identity). ഒരു ഹിന്ദുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവന്റെ ജാതിയും കുലവും ആയിരുന്നു അവന്റെ അവകാശങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം. മനുസ്മൃതിയും മിതാക്ഷര നിയമങ്ങളും പ്രകാരം, ജാതിഭ്രഷ്ട് (Excommunication) കൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തി ‘പതിതൻ’ (Fallen) ആയി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പതിതനായ ഒരാൾക്ക് കുടുംബസ്വത്തിൽ യാതൊരു അവകാശവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജാതിനിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുകയോ മതം മാറുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഒരുതരം ‘സാമൂഹിക ആത്മഹത്യ’യ്ക്ക് തുല്യമായിരുന്നു. മുസ്ലീം വ്യക്തിനിയമത്തിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ഇസ്ലാം മതം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതോടെ ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്റെ മുസ്ലീം ബന്ധുക്കളിൽ നിന്ന് സ്വത്തവകാശം ലഭിക്കാനുള്ള അർഹത നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, മതം മാറ്റം എന്നത് സാമ്പത്തികമായ പാപ്പരത്തത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ഉറപ്പായ വഴിയായിരുന്നു അന്ന്.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഈ വ്യവസ്ഥിതിയെ നോക്കിക്കണ്ടത് മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെയാണ്. 1832-ൽ തന്നെ ബംഗാൾ പ്രസിഡൻസിയിൽ ‘റഗുലേഷൻ VII’ എന്ന പേരിൽ ഒരു നിയമം കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇതിനൊരു പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള മാറ്റത്തിന് ശ്രമിച്ചിരുന്നു. “ഹിന്ദുക്കൾക്കും മുസ്ലീങ്ങൾക്കും അവരുടെ നിയമങ്ങൾ ബാധകമാകുമ്പോൾ തന്നെ, മതം മാറിയതിന്റെ പേരിൽ ആർക്കും സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടരുത്” എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ കാതൽ. എന്നാൽ ഇത് ബംഗാളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നു.
ഇതിനെത്തുടർന്നാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ‘ലെക്സ് ലോസി’ (Lex Loci – Law of the Land) റിപ്പോർട്ട് 1845-ൽ പുറത്തുവരുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ മതേതരമായ ഒരു പൊതുനിയമം (Common Law) ആവശ്യമാണെന്ന വാദമാണ് ഈ റിപ്പോർട്ട് മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യക്കാർക്ക്, അവരുടെ പാരമ്പര്യ സ്വത്തവകാശം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാരെയും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളെയും അസ്വസ്ഥരാക്കിയിരുന്നു എന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത സത്യമാണ്. പല ചരിത്രകാരന്മാരും നിരീക്ഷിക്കുന്നത്, 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ പിന്നിലെ പ്രധാന പ്രേരകശക്തി മതപരിവർത്തനം നടത്തിയ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സംരക്ഷണമായിരുന്നു എന്നാണ്.
എങ്കിലും, ഉദ്ദേശ്യം എന്തുതന്നെയായിരുന്നാലും, 1850-ൽ ഡൽഹൗസി പ്രഭുവിന്റെ കാലത്ത് പാസാക്കപ്പെട്ട ‘കാസ്റ്റ് ഡിസെബിലിറ്റീസ് റിമൂവൽ ആക്ട്’ (Act XXI of 1850) ഇന്ത്യയിലെ പൗരാവകാശ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. “ഏതെങ്കിലും നിയമമോ ആചാരമോ മതപരമായ രീതികളോ, ഒരാൾക്ക് തന്റെ ജാതി നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിലോ മതം മാറിയതിന്റെ പേരിലോ സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കാൻ കാരണമാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ നിയമങ്ങളോ ആചാരങ്ങളോ ഇനിമുതൽ കോടതികളിൽ സാധുവാകില്ല” എന്ന് ഈ നിയമം ഒറ്റവരിയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതൊരു വെറും നിയമമായിരുന്നില്ല; നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക മതനിയമങ്ങളുടെ കോട്ടമതിലിൽ വീണ ആദ്യത്തെ വിള്ളലായിരുന്നു അത്. മതം, ജാതി എന്നിവ വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ വിഷയങ്ങളാണെന്നും, അത് പൊതുവായ അവകാശങ്ങളെ ബാധിക്കാൻ പാടില്ലെന്നുമുള്ള ‘മതേതരത്വത്തിന്റെ’ (Secularism) ആദ്യകാല വിത്തുകൾ ഈ നിയമത്തിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ പാകപ്പെട്ടത്.
നിയമയുദ്ധങ്ങൾ – വ്യക്തിനിയമങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള ‘സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടി’ന്റെ വിജയം
1850-ലെ നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നതോടെ ഇന്ത്യയിലെ കോടതിമുറികളിൽ അരങ്ങേറിയത്, നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള മതാചാരങ്ങളും ആധുനിക നിയമവാഴ്ചയും തമ്മിലുള്ള ആശയപരമായ സംഘട്ടനങ്ങളായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് ദൈവികമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന, മാറ്റം അനുവദിക്കാത്ത വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ (Personal Laws); മറുവശത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നിർമ്മിച്ച, മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ട് നിയമം. ഈ സംഘർഷത്തിൽ 1850-ലെ നിയമം ഒരു അതിശക്തമായ ‘ട്രംപ് കാർഡ്’ (Trump Card) ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് പിൽക്കാല ചരിത്രം കണ്ടത്.
ഈ നിയമത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത, ഇതിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് ‘നോൺ-ഒബ്സ്റ്റാന്റേ’ (Non-obstante) സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ്. അതായത്, “മറ്റ് നിയമങ്ങളിൽ എന്തുതന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നാലും…” എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ഒരു തത്വമാണ് ഇതിനെ നയിച്ചത്. ഹിന്ദു ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളോ ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്തോ ഒരു മതത്യാഗിക്ക് സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, 1850-ലെ നിയമം ആ മതനിയമങ്ങളെ അസാധുവാക്കിക്കൊണ്ട് മതം മാറിയ വ്യക്തിക്ക് അനുകൂലമായി നിലകൊണ്ടു.
ഇന്ത്യയിലെ പരമോന്നത നീതിന്യായ പീഠമായിരുന്ന പ്രിവി കൗൺസിൽ (Privy Council) മുതൽ താഴേക്കുള്ള കോടതികൾ വരെ ഈ നിയമത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചത് വളരെ വിശാലമായ അർത്ഥത്തിലാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, മതം മാറിയ ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്റെ കൂട്ടുകുടുംബ സ്വത്തിൽ (Joint Family Property) അവകാശമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയർന്നപ്പോൾ, മതം മാറ്റം അയാളുടെ ‘കോപ്പാർസനറി’ (Coparcenary) അവകാശത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല എന്ന് കോടതികൾ വിധിച്ചു. ഇത് അന്നത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക ഹിന്ദു സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച പ്രകമ്പനം ചെറുതയായിരുന്നില്ല. കൂട്ടുകുടുംബം എന്നത് ഒരേ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നവരുടെ കൂട്ടായ്മയാണെന്ന സങ്കൽപ്പത്തെയാണ് നിയമം ഇവിടെ പൊളിച്ചെഴുതിയത്.
ഇസ്ലാമിക നിയമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലും ഈ നിയമം നിർണ്ണായകമായിരുന്നു. ഇസ്ലാമിക നിയമപ്രകാരം ‘മുർത്തദ്ദ്’ (Murtadd – മതപരിത്യാഗി) ആകുന്ന നിമിഷം മുതൽ അയാൾക്ക് ഇസ്ലാം മതവിശ്വാസിയായ പിതാവിന്റെയോ ബന്ധുക്കളുടെയോ സ്വത്തിൽ അനന്തരാവകാശം (Inheritance) ലഭിക്കില്ല എന്നത് വ്യക്തമായ നിയമമാണ്. എന്നാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ 1850-ലെ നിയമം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഈ മതനിയമത്തെ മറികടന്നു. “ഇന്ത്യയിലെ കോടതികൾക്ക് മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ ശിക്ഷാവിധികൾ നടപ്പിലാക്കാൻ അധികാരമില്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തെ സിവിൽ നിയമങ്ങളാണ് നടപ്പിലാക്കേണ്ടത്” എന്ന തത്വം ഇവിടെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
മതം മാറിയ വ്യക്തിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ നിയമം ഒരു ‘കവചം’ (Shield) പോലെയായിരുന്നു. കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പുറത്താക്കലുകളെയോ, സമുദായ ഭ്രഷ്ടിനെയോ ഭയക്കാതെ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിക്ക് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ ഈ നിയമം ഒരു സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം നൽകി. എന്നാൽ, ഇവിടെ നാം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു സുപ്രധാന നിയമവശമുണ്ട്; 1850-ലെ നിയമം സംരക്ഷണം നൽകിയിരുന്നത് മതം മാറിയ വ്യക്തിക്ക് (The Convert) മാത്രമായിരുന്നു, അയാളുടെ മക്കൾക്കായിരുന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ഹിന്ദു മതം മാറി ക്രിസ്ത്യാനിയായാൽ, അയാൾക്ക് തന്റെ പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ അവകാശമുണ്ട് (1850-ലെ നിയമപ്രകാരം). എന്നാൽ, മതം മാറിയ ശേഷം അയാൾക്കുണ്ടായ മക്കൾക്ക്, അവരുടെ ഹിന്ദു മുത്തച്ഛന്റെ സ്വത്തിൽ അവകാശമുണ്ടാവില്ല. കാരണം, അവർ ജനനം കൊണ്ട് ക്രിസ്ത്യാനികളാണ്, മതം മാറിയവരല്ല.
ഈ പരിമിതികൾ ഉണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെയും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ 1850-ലെ നിയമം ഒരു വലിയ വിപ്ലവം തന്നെയായിരുന്നു. മതം എന്നത് പൗരന്റെ സ്വകാര്യമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്നും, അതിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെയോ നിയമത്തിന്റെയോ അംഗീകാരം ആവശ്യമില്ലെന്നും, ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അയാളുടെ സാമ്പത്തിക അസ്തിത്വത്തെ ബാധിക്കരുതെന്നും ഉള്ള ആധുനിക ജനാധിപത്യ ബോധത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രായോഗിക രൂപമായിരുന്നു അത്.
‘മുർത്തദ്ദും’ പിന്തുടർച്ചാവകാശവും – ഇസ്ലാമിക നിയമവും 1850-ലെ ആക്ടും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം
1850-ലെ ജാതി ഭ്രഷ്ട് നിവാരണ നിയമം ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായി ഇടപെട്ടിരുന്നത് ഇസ്ലാമിക പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമങ്ങളും ഇന്ത്യൻ സിവിൽ നിയമങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷാത്മകമായ മേഖലയിലാണ്. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീം വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ (Muslim Personal Law) ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ക്രോഡീകരിക്കപ്പെടാത്തതാണെങ്കിലും, പരമ്പരാഗതമായി പിന്തുടരുന്ന ശരീഅത്ത് തത്വങ്ങൾ പ്രകാരം മതം ഉപേക്ഷിക്കുന്നയാൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന നിയമപരമായ അനന്തരഫലങ്ങൾ കടുപ്പമേറിയതാണ്. ഇവിടെയാണ് 1850-ലെ നിയമം ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവകാരിയെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഇസ്ലാമിക കർമ്മശാസ്ത്രപ്രകാരം, ഇസ്ലാം മതം ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയെ ‘മുർത്തദ്ദ്’ (Murtadd) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. വിശ്വാസപരമായ പാപം എന്നതിലുപരി, ഒരു സിവിൽ കുറ്റകൃത്യം എന്ന നിലയിലാണ് ക്ലാസിക്കൽ ഇസ്ലാമിക നിയമം ഇതിനെ കാണുന്നത്. സിറാജിയ്യ (Sirajiyyah) പോലുള്ള ഇസ്ലാമിക പിന്തുടർച്ചാവകാശ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രകാരം, “ഒരു മുസ്ലീമും അവിശ്വാസിയും (Non-Muslim) തമ്മിൽ അനന്തരാവകാശം പാടില്ല”. അതായത്, ഒരു മുസ്ലീം മരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളിലൊരാൾ മതം മാറിയ അവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽ, ആ മകനോ മകൾക്കോ പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ ഒരവകാശവും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. ഇത് ‘വിശ്വാസപരമായ അയോഗ്യത’ (Impediment to inheritance) എന്ന ഗണത്തിലാണ് പെടുന്നത്.
എന്നാൽ, ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ ‘മുസ്ലീം വ്യക്തിനിയമ (ശരീഅത്ത്) പ്രയോഗ നിയമം, 1937’ (The Muslim Personal Law (Shariat) Application Act, 1937) പാസാക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും, മതം മാറിയവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന 1850-ലെ നിയമത്തിന് യാതൊരു കോട്ടവും തട്ടിയില്ല. ശരീഅത്ത് നിയമം മുസ്ലീങ്ങൾക്കിടയിലെ ആചാരങ്ങളെ (Customs) റദ്ദാക്കിയെങ്കിലും, 1850-ലെ നിയമം നൽകിയിരുന്ന നിയമപരമായ സംരക്ഷണത്തെ മറികടക്കാൻ അതിന് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതായത്, മതം മാറിയവന്റെ സ്വത്തവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്ന 1850-ലെ നിയമത്തിന്, അന്നും ഇസ്ലാമിക വ്യക്തിനിയമത്തേക്കാൾ നിയമപരമായ മേൽക്കോയ്മ (Overriding effect) ഉണ്ടായിരുന്നു. തൽഫലമായി, ഒരു മുസ്ലീം കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഒരാൾ യുക്തിവാദിയാവുകയോ മതം മാറുകയോ ചെയ്താലും, അയാൾക്ക് തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വത്തിലുള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കാൻ 1850-ലെ നിയമം നിലനിൽക്കെ കോടതികൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഇതൊരു സാധാരണ കാര്യമല്ല. മതനിയമങ്ങൾ കർശനമായി പാലിക്കപ്പെടണമെന്ന് ശഠിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ചവന്റെ സാമ്പത്തിക അവകാശത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി നിയമം മതനിയമത്തിന് മുകളിൽ ‘വീറ്റോ’ (Veto) അധികാരം പ്രയോഗിക്കുകയായിരുന്നു. തൽഫലമായി, ഒരു മുസ്ലീം കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഒരാൾ യുക്തിവാദിയാവുകയോ മതം മാറുകയോ ചെയ്താലും, അയാൾക്ക് തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വത്തിലുള്ള ‘ഇന്റസ്റ്റേറ്റ്’ (Intestate – വിൽപത്രം എഴുതാത്ത) അവകാശം നിഷേധിക്കാൻ കോടതികൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, ഇവിടെ ഒരു വലിയ നിയമപരമായ സൂക്ഷ്മതയുണ്ട്. ഇത് ‘ഇന്റസ്റ്റേറ്റ്’ പിന്തുടർച്ചാവകാശത്തിൽ മാത്രമാണ് (പിതാവ് മരിക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കുന്നത്) 1850-ലെ നിയമം സംരക്ഷണം നൽകിയിരുന്നത്. എന്നാൽ, പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കെ തന്റെ സ്വത്ത് ഇഷ്ടമുള്ളവർക്ക് നൽകാനോ വിൽപത്രം (Will) എഴുതിവെക്കാനോ തീരുമാനിച്ചാൽ, അവിടെ 1850-ലെ നിയമത്തിന് പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, പിതാവ് വിൽപത്രം എഴുതാതെ മരിച്ചാൽ, മതം മാറിയ മകന് 1850-ലെ നിയമം ഒരു ഉറച്ച കവചമായിരുന്നു.
2017-ൽ ഈ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇസ്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സംഭവിച്ചത് ആ കവചത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്. 1937-ലെ ശരീഅത്ത് ആക്ട് ഇപ്പോഴും നിലവിലുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന 1850-ലെ നിയമം ഇല്ലാതായി. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, ഇനി ഒരു കേസ് കോടതിയിൽ വന്നാൽ, “ശരീഅത്ത് നിയമപ്രകാരം മുർത്തദ്ദിന് സ്വത്തവകാശമില്ല” എന്ന വാദം എതിർകക്ഷിക്ക് ശക്തമായി ഉന്നയിക്കാം എന്നാണ്. 1850-ലെ നിയമം എന്ന തടസ്സം നീങ്ങിയതോടെ, ഇസ്ലാമിക വ്യക്തിനിയമത്തിലെ യാഥാസ്ഥിതിക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കോടതിമുറികളിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനുള്ള സാധ്യതയേറുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, മതം ഉപേക്ഷിച്ചവരും മതരഹിതരായി ജീവിക്കുന്നവരും ഉയർത്തുന്ന ആശങ്കകളുടെ നിയമപരമായ അടിത്തറ ഈ മാറ്റത്തിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്. വിശ്വാസം മാറിയാൽ സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം തിരികെ വരുന്നത്, ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പരോക്ഷമായി റദ്ദാക്കുന്നതിന് തുല്യമല്ലേ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു.
1956-ലെ നിയമവും വിവേചനത്തിന്റെ ‘നിയമപരമായ’ അതിർവരമ്പുകളും
ഇസ്ലാമിക നിയമത്തിലെ ‘മുർത്തദ്ദ്’ എന്ന സങ്കീർണ്ണതയിൽ നിന്ന് നാം ദൃഷ്ടി തിരിക്കേണ്ടത്, ഇന്ത്യയിലെ ഭൂരിപക്ഷ സമുദായത്തെ ബാധിക്കുന്ന ഹിന്ദു പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമത്തിലേക്കാണ് (Hindu Succession Act, 1956). സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ ഹിന്ദു നിയമങ്ങൾ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, 1850-ലെ ജാതി ഭ്രഷ്ട് നിവാരണ നിയമം മുന്നോട്ടുവെച്ച
മതേതര മൂല്യങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടു എന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു അന്വേഷണമാണ്. ഇവിടെയാണ് ‘വിവേചനത്തിന്റെ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി രൂപങ്ങൾ’ നമുക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നത്.
1956-ലെ ഹിന്ദു പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമം, പഴയ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും റദ്ദാക്കിക്കൊണ്ടാണ് നിലവിൽ വന്നത് (Section 4). ഈ നിയമപ്രകാരം, ഒരു ഹിന്ദു മതം മാറിയതുകൊണ്ട് മാത്രം അയാൾക്ക് സ്വത്തവകാശം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അതായത്, മതം മാറിയ വ്യക്തിക്ക് (Convert) തന്റെ ഹിന്ദുവായ അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ സ്വത്തിൽ അവകാശമുണ്ട്. ഈയൊരു കാര്യത്തിൽ 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ ആത്മാവ് 1956-ലെ നിയമത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തോന്നാം. എന്നാൽ, നിയമത്തിന്റെ 26-ാം വകുപ്പിലേക്ക് (Section 26) കടക്കുമ്പോൾ ചിത്രം മാറുന്നു.
1956-ലെ ഹിന്ദു പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമത്തിന്റെ 26-ാം വകുപ്പിലേക്ക് (Section 26) കടക്കുമ്പോൾ ചിത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ഈ വകുപ്പ് പ്രകാരം, ‘മതം മാറിയ ഒരു വ്യക്തിക്ക്, മതം മാറിയ ശേഷം ജനിക്കുന്ന മക്കൾക്കോ അവരുടെ പിൻഗാമികൾക്കോ, അവരുടെ ഹിന്ദുവായ ബന്ധുക്കളുടെ സ്വത്തിൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല’. ഇതിനെ ഒരു ‘വിഷവൃക്ഷ സിദ്ധാന്തം’ (Fruit of the poisonous tree) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്. മതം മാറിയ വ്യക്തിയെ (മരം) നിയമം വെറുതെ വിടുന്നു, പക്ഷേ ആ മരത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഫലങ്ങളെ (മക്കൾ) ഹിന്ദു കുടുംബസ്വത്തിൽ നിന്ന് എന്നന്നേക്കുമായി വിലക്കുന്നു. 1850-ലെ നിയമം നിലനിന്നിരുന്നപ്പോൾ, മതം മാറ്റം ഒരവകാശത്തെയും ഹനിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന വിശാലമായ തത്വം കോടതികൾക്ക് മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതോടെ, 1956-ലെ നിയമത്തിലെ ഈ വിവേചനപരമായ വകുപ്പിന് കൂടുതൽ പ്രാബല്യം കൈവരുന്നു. മതം മാറിയ വ്യക്തിക്ക് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം ലഭിക്കുമ്പോഴും, അയാളുടെ തലമുറയ്ക്ക് ആ സംരക്ഷണം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നത് മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേലുള്ള പരോക്ഷമായ നിയന്ത്രണം തന്നെയാണ്.
ഇവിടെയാണ് 1850-ലെ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പ്രസക്തി വീണ്ടും കടന്നുവരുന്നത്. 1956-ലെ നിയമം മതം മാറിയ വ്യക്തിക്ക് (അയാൾക്ക് മാത്രം) സംരക്ഷണം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് പൂർണ്ണമായും നിരുപാധികമല്ല. 1850-ലെ നിയമം നിലനിന്നിരുന്നപ്പോൾ, “മതം മാറ്റം ഒരവകാശത്തെയും ഹനിക്കാൻ പാടില്ല” എന്ന വിശാലമായ തത്വം കോടതികൾക്ക് മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിയമം ഇല്ലാതാവുകയും, 1956-ലെ ആക്ട് മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ചില സാങ്കേതിക പ്രശ്നങ്ങൾ തലപൊക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ‘കൂട്ടുകുടുംബ സ്വത്ത്’ (Coparcenary Property) ഭാഗം വെക്കുമ്പോൾ, മതം മാറിയ ഒരംഗത്തിന് അതിൽ തുല്യ അവകാശമുണ്ടോ എന്ന കാര്യത്തിൽ പണ്ട് തർക്കങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. 1850-ലെ നിയമം ആ തർക്കങ്ങളെ മുളയിലേ നുള്ളിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ഹിന്ദു പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമത്തിലെ ചില അവ്യക്തതകൾ മുതലെടുത്ത്, “മതം മാറിയവന് കുടുംബത്തിന്റെ ആചാരപരമായ ബാധ്യതകൾ (ഉദാഹരണത്തിന് ശ്രാദ്ധം ഊട്ടുക) നിർവഹിക്കാൻ കഴിയില്ല, അതിനാൽ അവന് പൂർണ്ണ അവകാശം നൽകരുത്” എന്ന് വാദിച്ചാൽ, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ പഴയ ‘ലെക്സ് ലോസി’ (Lex Loci) നിയമം ഇല്ല എന്നത് ഒരു പോരായ്മ തന്നെയാണ്.
കൂടാതെ, 2017-ലെ റദ്ദാക്കലിന് ശേഷം നിയമവിദഗ്ദ്ധർക്കിടയിൽ ഉയരുന്ന മറ്റൊരു ആശങ്കയുണ്ട്: പഴയ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെ (ഉദാഹരണത്തിന് തിരുവിതാംകൂർ, കൊച്ചി) നിയമങ്ങളും ആചാരങ്ങളും. 1956-ലെ ആക്ട് വരുന്നതിന് മുമ്പ് ചിലയിടങ്ങളിൽ മതം മാറിയവർക്ക് സ്വത്തവകാശം നിഷേധിച്ചിരുന്നു. 1850-ലെ ആക്ട് അഖിലേന്ത്യാ തലത്തിൽ ബാധകമായിരുന്നെങ്കിലും, അത് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതോടെ, പ്രാദേശികമായ പഴയ കീഴ് വഴക്കങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ തിരിച്ചു വരുമോ എന്ന ഭയം അസ്ഥാനത്തല്ല.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഹിന്ദുക്കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 1956-ലെ നിയമം ഒരു പരിധിവരെ സംരക്ഷണം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ അഭാവം നിയമപരമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക് (Judicial Interpretation) വലിയൊരു ‘കളിക്കളം’ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയാണ്. സംരക്ഷണം എന്നത് ഇപ്പോൾ നിയമത്തിന്റെ വ്യക്തമായ വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നു; അതിനുപിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ചരിത്രപരമായ ധാർമ്മിക ബലം (Moral Force) 2017-ൽ എടുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടു.
2017-ലെ റദ്ദാക്കൽ – ശുദ്ധീകരണത്തിനിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട താക്കോൽ
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു നിയമം പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായത് എങ്ങനെയാണ്? ഇതിന്റെ ഉത്തരം തേടിപ്പോകേണ്ടത് 2014-ന് ശേഷം കേന്ദ്ര സർക്കാർ ആരംഭിച്ച നിയമനവീകരണ നടപടികളിലേക്കാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടം മുതൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ഉപയോഗശൂന്യവും കാലഹരണപ്പെട്ടതുമായ നിയമങ്ങളെ (Obsolete Laws) കണ്ടെത്തി ഒഴിവാക്കുക എന്നത് ഭരണനിർവ്വഹണത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ച ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. ഇതിനായി പി.സി. ജെയിൻ കമ്മീഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സമിതികൾ നൽകിയ ശുപാർശകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് നിയമങ്ങളാണ് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഈ ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയിൽ 1850-ലെ ജാതി ഭ്രഷ്ട് നിവാരണ നിയമവും (Caste Disabilities Removal Act) ഉൾപ്പെട്ടു.
2017-ലെ ‘ദി റിപ്പീലിംഗ് ആൻഡ് അമെൻഡിംഗ് (സെക്കൻഡ്) ആക്ട്’ (The Repealing and Amending (Second) Act, 2017) എന്ന നിയമനിർമ്മാണത്തിലൂടെയാണ് ഈ ചരിത്രപ്രധാനമായ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെടുന്നത്. പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയ ഈ ബിൽ, 2018 ജനുവരിയിൽ രാഷ്ട്രപതിയുടെ അംഗീകാരം ലഭിച്ചതോടെയാണ് ഔദ്യോഗികമായി പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നത്. നിയമ മന്ത്രാലയത്തിന്റെയും നിയമ കമ്മീഷന്റെയും യുക്തി ലളിതമായിരുന്നു: ‘സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഭരണഘടനാ നിർമ്മാണത്തിനും ശേഷം മൗലികാവകാശങ്ങൾ നിലവിൽ വന്നതുകൊണ്ട്, ഈ പഴയ കൊളോണിയൽ നിയമത്തിന് ഇനി പ്രസക്തിയില്ല.’ എന്നാൽ, ഈ വിലയിരുത്തലിൽ സംഭവിച്ച വലിയൊരു പിഴവുണ്ട്. വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ പഴയതെന്ന് കരുതി ആധാരത്തിന്റെ ഒറിജിനൽ കത്തിച്ചുകളഞ്ഞതുപോലൊരു അബദ്ധമായിരുന്നു അത്.
ഭരണഘടനയുടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾ (Part III) പ്രധാനമായും ഭരണകൂടത്തിന്റെ (State) ഇടപെടലുകൾക്കെതിരെയാണ് പൗരന് സംരക്ഷണം നൽകുന്നത്. എന്നാൽ, സ്വത്തവകാശ തർക്കങ്ങൾ പലപ്പോഴും നടക്കുന്നത് സ്വകാര്യ വ്യക്തികൾ തമ്മിലാണ്—കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ. ഇവിടെ ഭരണഘടനയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ തീർപ്പ് കൽപ്പിക്കാൻ കോടതികൾ ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് 1850-ലെ നിയമത്തെയായിരുന്നു. ആ നിയമം എടുത്തുമാറ്റിയതോടെ, വ്യക്തിനിയമങ്ങളുടെ (Personal Laws) കർക്കശമായ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് മുന്നിൽ ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങൾ മാത്രം വെച്ച് പോരാടേണ്ട അവസ്ഥ സംജാതമായി.
ഇവിടെ ഉയരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിയമപ്രശ്നം ‘ജനറൽ ക്ലോസസ് ആക്ട്, 1897’ (The General Clauses Act, 1897)-ലെ ആറാം വകുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഒരു നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടാൽ (Repealed), ആ നിയമം നിലനിന്നിരുന്ന കാലയളവിൽ ലഭിച്ച അവകാശങ്ങൾ (Accrued Rights) റദ്ദാക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് ഈ വകുപ്പ് പറയുന്നു. ഇതിനെ ‘സേവിംഗ് ക്ലോസ്’ (Saving Clause) എന്ന് വിളിക്കാം. അതായത്, 2017-ന് മുമ്പ് മതം മാറിയ ഒരാൾക്ക്, 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ ആനുകൂല്യം തുടർന്നും ലഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, 2017-ന് ശേഷം മതം മാറിയവരുടെ (Post-2017 Converts) കാര്യത്തിലോ? ഇവിടെയാണ് നിയമപരമായ ശൂന്യത (Legal Vacuum) രൂപപ്പെടുന്നത്. 2018-ൽ മതം മാറിയ ഒരാൾക്ക് തന്റെ സ്വത്തവകാശം സ്ഥാപിക്കാൻ 1850-ലെ നിയമത്തെ കൂട്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഫലത്തിൽ, 2017 ഒരു വിഭജന രേഖയായി മാറുന്നു. അതിനുമുമ്പുള്ളവർക്ക് ഒരു നിയമവും, അതിനുശേഷമുള്ളവർക്ക് മറ്റൊരു നീതിയും എന്ന വിചിത്രമായ അവസ്ഥ.
ഈ റദ്ദാക്കൽ നടപടി പാർലമെന്റിൽ കാര്യമായ ചർച്ചകൾ കൂടാതെയാണ് പാസായത് എന്നതും ഗൗരവകരമാണ്. വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ (Personal Laws) ഭരണഘടനയുടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണോ എന്നത് ഇന്ത്യൻ നിയമചരിത്രത്തിലെ ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത വലിയൊരു തർക്കവിഷയമാണ്. ആ മേൽക്കോയ്മയെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയിരുന്ന ഏക തടയണയായിരുന്നു 2017-ൽ പൊളിച്ചുനീക്കിയത്.
തുടരും…
