“ലബോറട്ടറിക്കുള്ളിൽ വെളുത്ത കോട്ടിട്ട് ശാസ്ത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നയാൾ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തികഞ്ഞ യാഥാസ്ഥിതികനാകുന്നു; പാശ്ചാത്യർക്ക് ശാസ്ത്രം ഒരു ജീവിതചര്യയായപ്പോൾ, നമുക്കത് കേവലം ഒരു ജോലി നേടാനുള്ള ഉപകരണം മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.”
ആമുഖം:
ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്ന ശാസ്ത്രബോധവും അന്വേഷണാത്മകതയും നമ്മുടെ അക്കാദമിക മുറികളിൽ വെച്ചുതന്നെ ക്രൂരമായി കൊലചെയ്യപ്പെടുകയാണോ? ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ട കലാലയങ്ങൾ കേവലം മാർക്കുകൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ‘കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികളും’ പ്ലേസ്മെന്റ് ഏജൻസികളുമായി അധഃപതിച്ചതിൻ്റെയും, അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കൊപ്പം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ താലോലിക്കുന്ന ‘കോഗ്നിറ്റീവ് ഡിസ്സോണൻസ്’ സമൂഹത്തിൽ പടരുന്നതിൻ്റെയും ആഴത്തിലുള്ള നേർച്ചിത്രം ഈ ലേഖനം വരച്ചുകാട്ടുന്നു. ചിന്തിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരു തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥയുടെ പരാജയങ്ങളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്ന ഒരു നിശിത വിമർശനം.
ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ശാസ്ത്രബോധം
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 51A(h) അനുച്ഛേദം ഓരോ പൗരനോടും ഒരു സുപ്രധാന കടമ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്: “ശാസ്ത്രബോധവും (Scientific Temper) മാനവികതയും അന്വേഷണാത്മകതയും പരിഷ്കരണമനോഭാവവും വളർത്തുക.” ലോകത്ത് മറ്റൊരു ജനാധിപത്യ രാജ്യവും തങ്ങളുടെ ഭരണഘടനയിൽ ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു ദാർശനിക ബാധ്യത ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകില്ല. എന്നാൽ, കടലാസിലെ ഈ മഹത്തായ ആശയത്തെ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം എത്ര ക്രൂരമായാണ് കൊന്നൊടുക്കിയത് എന്നതിൻ്റെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവുകളാണ് നമ്മുടെ കലാലയങ്ങൾ.
മുൻ ലേഖനങ്ങളിൽ നാം ചർച്ച ചെയ്ത ശീതസമര കാലത്തെ വിദേശ ഇടപെടലുകളും, ചരിത്രരചനയിലെ അട്ടിമറികളും, അധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്ര ഒത്തുതീർപ്പുകളും ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേട്ടയാടിയത് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന ഒരു വലിയ തലമുറയെയാണ്. ഡാമുകളും ഫാക്ടറികളും നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ ഭരണകൂടങ്ങൾ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ‘മനസ്സിനെ’ നവീകരിക്കുന്നതിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു. ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടുന്ന ചോദ്യമിതാണ്: യൂറോപ്പിൽ 17, 18 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ നടന്നതുപോലുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര – യുക്തിചിന്താ ‘ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനം’ (Enlightenment) സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചില്ല? ശാസ്ത്രബോധം ഒരു ജീവിതരീതിയായി ഉയർന്നുവന്നില്ല?
യൂറോപ്പിലെ നവോത്ഥാനം ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഉണ്ടായതല്ല. ഇമ്മാനുവൽ കാന്റിനെപ്പോലുള്ള (Immanuel Kant) ദാർശനികർ “അറിയാൻ ധൈര്യപ്പെടുക” (Sapere aude / Dare to know) എന്ന് സമൂഹത്തോട് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. മതത്തിൻ്റെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും ഭരണകൂടങ്ങളെയും അവർ യുക്തിചിന്ത (Rationalism) കൊണ്ട് നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്തു.
എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ അത്തരമൊരു ബൗദ്ധിക വിസ്ഫോടനം ഉണ്ടായില്ല. ഇന്ത്യയിൽ ഉണ്ടായ ‘ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനം’ (Enlightenment) മറ്റുപലതും ആയിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയുടെ കാലത്തെ കൊടിയ ദാരിദ്ര്യമാണ് ഇതിന് കാരണമെന്ന് പലരും ഒരു ഒഴിവുകഴിവായി പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതൊരു ദുർബലമായ വാദമാണ്. കാരണം, അതേ ദാരിദ്ര്യത്തിനിടയിലും ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ചതും ലിബറലുമായ ഒരു ഭരണഘടന ചർച്ചകളിലൂടെ രൂപീകരിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഇന്ത്യയിൽ ഒരു ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനം നടക്കാതെ പോയതിൻ്റെ പ്രധാന കാരണം നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ പരാജയമാണ്.
അടിമത്തത്തിൻ്റെ അച്ചിലിട്ട ഗുമസ്ത നിർമ്മാണ രീതി
ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ട ഇടങ്ങൾ, നിശബ്ദമായി അനുസരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി.
ഈ ബൗദ്ധിക അപചയത്തിൻ്റെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. തോമസ് ബാബിംഗ്ടൺ മക്കാളെ ഇന്ത്യയിൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടുവന്നത് സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാനായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിൻ്റെ ഭരണയന്ത്രം തിരിക്കാൻ ആവശ്യമായ അനുസരണയുള്ള ഗുമസ്തന്മാരെ (Clerks) സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകൻ്റെ നിഷ്പക്ഷതയോടെ പരിശോധിച്ചാൽ, മക്കാളെയൻ വിദ്യാഭ്യാസം പരമ്പരാഗത ജാതി-മത ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള മതേതര ചിന്തകൾക്കും അംബേദ്കറെപ്പോലുള്ള മഹാരഥന്മാർക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ബൗദ്ധിക ഭാഷയ്ക്കും വഴിയൊരുക്കി എന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എന്നാൽ, നിർഭാഗ്യവശാൽ 1947-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയിട്ടും അവർ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ അടിമത്തത്തിൻ്റെ അച്ചിലിട്ട ഗുമസ്ത നിർമ്മാണ രീതി നാം അതേപടി തുടർന്നു; അതിലുപരി മതേതര ചിന്തകളെ വികസിപ്പിക്കാൻ മറന്നുപോയി.
കാലം മാറിയപ്പോൾ ഗുമസ്തന്മാരുടെ രൂപവും ഭാവവും മാറിയെന്ന് മാത്രം. പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് ഗുമസ്തന്മാർക്ക് പകരം, ഇന്ന് നാം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തകകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ‘ഐ.ടി ഗുമസ്തന്മാരെയും’ (IT Coolies) കോർപ്പറേറ്റ് ടെക്നീഷ്യന്മാരെയുമാണ്. ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കോഡ് എഴുതാനോ, സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു യന്ത്രം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനോ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ, തങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ജോലിയുടെ സാമൂഹിക പ്രസക്തിയെന്തെന്നോ, അതിലെ ധാർമ്മികതയെന്തെന്നോ ചിന്തിക്കാനുള്ള വിമർശനാത്മക ചിന്താശേഷി (Critical Thinking) അവർക്കില്ല.
കലാലയങ്ങളിൽ അനാഥമായ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണങ്ങൾ
കാരണം, നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥ അവരെ പഠിപ്പിച്ചത് ‘എങ്ങനെ’ (How) എന്ന് മാത്രമാണ്, ‘എന്തുകൊണ്ട്’ (Why) എന്നല്ല.
ഈ ഗുമസ്ത നിർമ്മാണ ശാലകളുടെ വികസിത രൂപങ്ങളാണ് നാം ലോകോത്തരമെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന പല ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും. പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രി ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിൻ്റെ ദീർഘവീക്ഷണത്തിൻ്റെ ഫലമായി ഐ.ഐ.ടികളും (IIT) ഐ.എസ്.ആർ.ഒയും (ISRO) ഉൾപ്പെടെയുള്ള മികച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് രാജ്യത്ത് അടിത്തറ പാകപ്പെട്ടു എന്നത് ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
എന്നാൽ, ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് ഭരണകൂടങ്ങൾ വമ്പൻ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുമ്പോഴും, ഇവയൊന്നും ഇന്ത്യയുടെ തനതായ ബൗദ്ധിക വികാസത്തിൻ്റെയോ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണങ്ങളുടെയോ ഫലമായി സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്നുവന്നതല്ല എന്ന സത്യം നാം വിസ്മരിക്കുന്നു. മറിച്ച്, ഇവയുടെ സാങ്കേതികവിദ്യയും സിലബസും രൂപരേഖയുമെല്ലാം പൂർണ്ണമായും വിദേശ രാജ്യങ്ങളുടെ സഹകരണത്തോടെയും ഔദാര്യത്തോടെയും ഇറക്കുമതി ചെയ്തവയായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ഐ.ഐ.ടിയായ ഖരഗ്പൂർ ഒഴിച്ചുനിർത്തിയാൽ, പിന്നീട് വന്ന പ്രമുഖ ഐ.ഐ.ടികളെല്ലാം വിദേശ സഹായത്തോടെയാണ് ഉയർന്നുവന്നത്. ഐ.ഐ.ടി ബോംബെ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ സഹായത്തോടെയും, കാൺപൂർ അമേരിക്കയുടെ സഹായത്തോടെയും, മദ്രാസ് പശ്ചിമ ജർമ്മനിയുടെ സഹായത്തോടെയും, ഡൽഹി ബ്രിട്ടൻ്റെ സഹായത്തോടെയും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സാങ്കേതികവിദ്യയും കെട്ടിടങ്ങളുടെ പ്ലാനുകളും സിലബസും നാം ഇറക്കുമതി ചെയ്തു. എന്നാൽ, ആ രാജ്യങ്ങളിലെ സർവ്വകലാശാലകളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ‘സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുടെയും അടിസ്ഥാന ഗവേഷണത്തിൻ്റെയും സംസ്കാരം’ ഇറക്കുമതി ചെയ്യാൻ നാം പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോയി.
ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ശാസ്ത്രചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുൻപും തൊട്ടുപിന്നാലെയും സി.വി. രാമൻ, ഹോമി ഭാഭ, മേഘനാഥ് സാഹ, സത്യേന്ദ്രനാഥ് ബോസ് എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങളിൽ (Pure Fundamental Science) രാജ്യം വലിയ മുന്നേറ്റം നടത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, പിന്നീട് വന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്രത്തെ വന്യമായി കൈവെടിയുകയും കേവലം ‘എഞ്ചിനീയറിംഗ്/ടെക്നോളജി’ എന്ന പ്രയോഗശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് (Applied Science) രാജ്യത്തിൻ്റെ ഊർജ്ജത്തെ ഒതുക്കുകയും ചെയ്തു. “ശാസ്ത്രം” (Science) പോയി “സാങ്കേതികവിദ്യ” (Technology) മാത്രം വികസനത്തിൻ്റെ എഞ്ചിനായി മാറിയപ്പോൾ, യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണങ്ങൾ കലാലയങ്ങളിൽ അനാഥമായി.
ചിന്തിക്കാൻ മറന്നുപോയ യുവത്വം
എന്നാൽ, കാലക്രമേണ ഈ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യത്തിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു?
അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്ര ഗവേഷണത്തിന് (Fundamental Research) നേതൃത്വം നൽകേണ്ടിയിരുന്ന ഈ ഉന്നത കലാലയങ്ങൾ, ഇന്ന് കേവലം ഉയർന്ന ശമ്പളം ഉറപ്പാക്കുന്ന ‘പ്ലേസ്മെന്റ് ഏജൻസികളായി’ (Placement Agencies) ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പാക്കേജുകളിൽ വിദേശ കമ്പനികളിലേക്ക് ക്യാമ്പസ് സെലക്ഷൻ ലഭിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വാർത്തകൾ നാം ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ, മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പിനെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന എത്ര പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ഈ ക്യാമ്പസുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നുണ്ട് എന്ന ചോദ്യം നാം സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുൻപ് സി.വി. രാമന് ലഭിച്ചതൊഴിച്ചാൽ, ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനും പിന്നീട് ശാസ്ത്രത്തിൽ നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഈ ഗവേഷണ ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
അറിവ് നേടുക എന്നതിനേക്കാൾ, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു ജോലി സമ്പാദിക്കുക എന്നതിലേക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ചുരുങ്ങിയപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു ജനതയുടെ ശാസ്ത്രബോധമാണ്. മാർക്കുകൾക്കും റാങ്കുകൾക്കും പിന്നാലെയുള്ള ഈ അന്ധമായ പാച്ചിൽ, നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെ ഒരു വലിയ വ്യവസായമാക്കി മാറ്റി. സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ ശവപ്പറമ്പുകളായി മാറിയ ആ വ്യവസായ ശാലകളിലാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ യുവത്വം തങ്ങളുടെ യൗവനം ഹോമിക്കുന്നത്.
ഈ വ്യവസായവൽക്കരണത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ മുഖമാണ് രാജസ്ഥാനിലെ കോട്ട (Kota) മോഡൽ കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികൾ. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കേവലമൊരു എലിപ്പന്തയമായി (Rat Race) തരംതാഴ്ത്തിയ ഈ സംവിധാനം, യഥാർത്ഥത്തിൽ കുട്ടികളുടെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചു കൊല്ലുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു ഫാക്ടറിയിലെ അസംബ്ലി ലൈനിലൂടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ, ഒരേ അച്ചിലിട്ട വിദ്യാർത്ഥികളെയാണ് ഈ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഓരോ വർഷവും പുറത്തിറക്കുന്നത്.
ആന്ധ്രാ-തെലങ്കാന സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ വൻകിട കോച്ചിംഗ് ശൃംഖലകളും, ബാംഗ്ലൂരിലും കേരളത്തിലും കൂണുപോലെ മുളച്ചുപൊന്തിയ എൻട്രൻസ് കോച്ചിംഗ് കേന്ദ്രങ്ങളും ഈ വിദ്യാഭ്യാസ ദുരന്തത്തിൻ്റെ തെന്നിന്ത്യൻ പതിപ്പുകളാണ്. രാവിലെ മുതൽ പാതിരാത്രി വരെ നീളുന്ന ക്ലാസുകൾ. പുറംലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഹോസ്റ്റൽ മുറികൾ. കുട്ടികളുടെ സ്വാഭാവികമായ അന്വേഷണാത്മകതയെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി, മൾട്ടിപ്പിൾ ചോയ്സ് ചോദ്യങ്ങൾക്ക് (MCQ) യാന്ത്രികമായി ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു.
ചിന്തിക്കാൻ മറന്നുപോയ, എന്നാൽ ഉത്തരങ്ങൾ കാണാപ്പാഠം പഠിച്ച റോബോട്ടുകളെയാണ് ഈ കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നത്.
ഈ അമിത സമ്മർദ്ദത്തിൻ്റെ അനന്തരഫലം തികച്ചും ദാരുണമാണ്. കോട്ടയിലെ ഹോസ്റ്റൽ ഫാനുകളിൽ കുരുങ്ങി അവസാനിക്കുന്ന ജീവനുകളുടെയും, ഹൈദരാബാദിലെ ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും വാർത്തകൾ ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്നില്ല. പരീക്ഷകളിലെ പരാജയഭീതിയും, മാതാപിതാക്കളുടെ അമിത പ്രതീക്ഷകളും താങ്ങാനാവാതെ കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷങ്ങളിലേക്ക് ഈ കൗമാരങ്ങൾ വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നു.
പത്രത്താളുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന റാങ്ക് ജേതാക്കളുടെ ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ, ആത്മഹത്യ ചെയ്ത നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ നിശബ്ദമായ നിലവിളികളുണ്ട്.
ഇരട്ടത്താപ്പ് പേറുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹം
സ്വന്തം മക്കളുടെ ശോഭനമായ ഭാവി ഉറപ്പാക്കുന്നു എന്ന മിഥ്യാധാരണയിൽ, മാതാപിതാക്കൾ ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് വാങ്ങുന്നത് അവരുടെ മാനസിക തകർച്ചയാണ് എന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. ഒരു കുട്ടിക്ക് സാഹിത്യത്തിലോ കലയിലോ ഹ്യൂമാനിറ്റീസിലോ ഉള്ള അഭിരുചിയെ നിർദ്ദയം തല്ലിക്കെടുത്തി, അവനെ നിർബന്ധിച്ച് ഒരു എഞ്ചിനീയറോ ഡോക്ടറോ ആക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ സാമൂഹിക മനോഭാവം ഒരുതരം സാംസ്കാരിക ഫാസിസമാണ്.
സയൻസിനും മെഡിക്കൽ പഠനത്തിനും കൊടുക്കുന്ന അമിത പ്രാധാന്യത്തിൻ്റെ പത്തിലൊന്ന് പോലുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇവിടുത്തെ സോഷ്യൽ സയൻസ് പഠനത്തിന്. തത്ത്വചിന്തയും (Philosophy) നരവംശശാസ്ത്രവും (Anthropology) സമൂഹ ശാസ്ത്രവും ആഴത്തിൽ പഠിക്കാത്ത ഒരു തലമുറയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് സമൂഹത്തിലെ യുക്തിരാഹിത്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുക? കേവലമായ STEM (Science, Technology, Engineering, Math) പഠനത്തിന് അപ്പുറം മാനവികതയും കലയും ചിന്തയും കൂടിച്ചേർന്ന STEAM (Science, Technology, Engineering, Arts, Math) മോഡലിലേക്ക് നമ്മുടെ വീക്ഷണം മാറാത്തതാണ് ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണം. ജീവിതവിജയം എന്നാൽ മെഡിക്കൽ, എഞ്ചിനീയറിംഗ് സീറ്റുകൾ മാത്രമാണെന്ന ഒരു തെറ്റായ പൊതുബോധം ഇവിടെ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ലോകത്തിലെ കഠിനമായ പ്രവേശന പരീക്ഷകൾ (JEE, NEET) പാസാകാൻ കഴിവുള്ള ഈ തലമുറയ്ക്ക്, ജീവിതത്തിലെ ചെറിയൊരു പരാജയത്തെപ്പോലും നേരിടാനുള്ള വൈകാരിക പക്വത (Emotional Intelligence) ഇല്ലാതെ പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഉത്തരം ലളിതമാണ്. അവർ പഠിച്ചത് ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ സമവാക്യങ്ങളാണ്, അല്ലാതെ ശാസ്ത്രബോധമല്ല. പരീക്ഷാ ഹാളുകൾക്ക് പുറത്ത് ഈ ശാസ്ത്രീയ അറിവുകൾക്ക് യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ലെന്ന് അവർ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം എന്നത് അവർക്ക് കേവലം ഒരു ജോലി നേടാനുള്ള ഉപകരണം മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ശാസ്ത്രം കേവലം ഒരു ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായി മാറുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം, അത് മനുഷ്യൻ്റെ ചിന്താമണ്ഡലത്തെ ഒട്ടും സ്വാധീനിക്കാതെ പോകുന്നു എന്നതാണ്. ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ സമവാക്യങ്ങൾ ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയ ഒരു വ്യക്തിക്ക് പോലും, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ തികഞ്ഞ അന്ധവിശ്വാസിയായി തുടരാൻ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥ യാതൊരു തടസ്സവും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ അറിവുകൾ തലച്ചോറിൻ്റെ ഒരു കോണിൽ സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കുകയും, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ യുക്തിരഹിതമായ വിശ്വാസങ്ങളെ പുൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ സർവ്വസാധാരണമാണ്.
വിജ്ഞാനാത്മക വൈരുധ്യം
ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രബോധം വളർത്താനല്ല, മറിച്ച് ജോലി നേടാൻ മാത്രമാണ് എന്നതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണിത്.
ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ നാം കാണുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാന സ്തംഭങ്ങളായ ഉന്നത ശാസ്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങളിൽ തന്നെയാണ്. ഐ.എസ്.ആർ.ഒ (ISRO) പോലുള്ള ലോകോത്തര ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ പോലും, ഒരു റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപണത്തിന് മുൻപ് അന്ധവിശ്വാസപരമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നത് നാം പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ മാതൃകകളുമായി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ദർശനം നടത്തുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ചിത്രങ്ങൾ നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ ആഘോഷമാണ്.
ന്യൂട്ടൻ്റെയും ഐൻസ്റ്റീൻ്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് കൃത്യമായ ഗണിതശാസ്ത്ര കണക്കുകൂട്ടലുകളിലൂടെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു റോക്കറ്റിൻ്റെ വിജയം, ഗ്രഹനിലകളെയും രാഹുകാലത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അതിൻ്റെ ശില്പികൾ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നതിലെ യുക്തിയില്ലായ്മ ഭയാനകമാണ്.
തങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മികവിൽ സംശയമില്ലെങ്കിൽ പോലും, തലമുറകളായി രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആചാരഭയങ്ങളെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും മറികടക്കാൻ ആ ശാസ്ത്രീയ അറിവിന് കഴിയാതെ പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അക്കാദമിക തലത്തിൽ ഇതിനെ ‘കോഗ്നിറ്റീവ് ഡിസ്സോണൻസ്’ (Cognitive Dissonance – വിജ്ഞാനാത്മക വൈരുധ്യം) എന്ന് വിളിക്കാം. ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ യുക്തിഭദ്രമായ തത്ത്വങ്ങളും സ്വന്തം വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ കുത്തിവെക്കപ്പെട്ട യുക്തിരഹിതമായ ഭയങ്ങളും ഒരേസമയം തലച്ചോറിൽ കൊണ്ടുനടക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന വൈരുദ്ധ്യമാണിത്. അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരൻ്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ ഇരുട്ടിൽ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ഇവിടെ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ലബോറട്ടറിക്കുള്ളിൽ വെളുത്ത കോട്ടിട്ട് ശാസ്ത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തി, ആ കോട്ട് അഴിച്ചുവെച്ച് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തികഞ്ഞ ഒരു യാഥാസ്ഥിതികനായി മാറുന്നു.
പ്രതിഭാ ചോർച്ച
പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രം എന്നത് ഒരു ‘ജീവിതചര്യ’ (Way of life) ആയി മാറിയപ്പോൾ, ഇന്ത്യയിൽ അത് കേവലം ഒരു ‘ഉപകരണം’ (Tool) മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യമാണ് ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനം, എന്നാൽ അന്ധമായ അനുസരണയാണ് നമ്മുടെ സംസ്കാരം എക്കാലത്തും ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളെയും, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തെയും, അധ്യാപകരെയും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന് ഒരിക്കലും ശാസ്ത്രബോധമുള്ള ഒരു തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഗുരുക്കന്മാരെയും ആചാരങ്ങളെയും അന്ധമായി അനുസരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ഘടനയിൽ, ‘എന്തുകൊണ്ട്?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന് യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ല.
ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഈ അശാസ്ത്രീയത കുറച്ചുകൂടി അപകടകരമായ ‘ഇൻഫോഡെമിക്’ (Infodemic) ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. പണ്ടുകാലത്ത് വീടുകൾക്കുള്ളിലോ ഗ്രാമങ്ങളിലോ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ ഇന്ന് യൂട്യൂബിലൂടെയും വാട്ട്‌സാപ്പ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളിലൂടെയും ശാസ്ത്രീയതയുടെ വ്യാജ പരിവേഷത്തോടെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. “ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സും പുരാതന വേദങ്ങളും ഒന്നാണ്” എന്ന രീതിയിലുള്ള ആധുനിക കപടശാസ്ത്രം (Modern Pseudoscience / Quantum Mysticism) അക്കാദമികമായി ഉയർന്ന ബിരുദങ്ങളുള്ള വിദ്യാസമ്പന്നരെപ്പോലും വേഗത്തിൽ വഞ്ചിക്കുന്നു എന്നത് വലിയൊരു ദുരന്തമാണ്.
ഈ ബൗദ്ധികമായ ശ്വാസംമുട്ടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പ്രതിഭകൾക്ക് മുന്നിൽ പിന്നീട് ഒരേയൊരു വഴി മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ അതിർത്തികൾ കടന്ന്, സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടിപ്പോകുക എന്നത് മാത്രം. കോടികൾ മുടക്കി നാം പഠിപ്പിച്ചെടുക്കുന്ന മികച്ച ബുദ്ധികൾ എങ്ങനെയാണ് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ വളർത്താൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിൻ്റെ ഉത്തരം കിടക്കുന്നത് ഈ പലായനങ്ങളിലാണ്.
സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനും ഗവേഷണം നടത്താനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മികച്ച ബുദ്ധികൾ ഇന്ത്യ വിട്ട് വിദേശ സർവ്വകലാശാലകളിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന പ്രതിഭാ ചോർച്ചയുടെ (Brain Drain) അടിസ്ഥാന കാരണം ഈ ബൗദ്ധിക ശ്വാസംമുട്ടലാണ്. മികച്ച ശമ്പളമോ ജീവിതസൗകര്യങ്ങളോ മാത്രമല്ല അവരെ അതിർത്തി കടക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളെ മുൻവിധികളില്ലാതെ കേൾക്കാനും, പരീക്ഷണങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും തയ്യാറുള്ള ഒരു അക്കാദമിക ആവാസവ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയിൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
സിലിക്കൺ വാലിയിലെ വമ്പൻ ടെക് കമ്പനികളുടെ തലപ്പത്ത് ഇന്ത്യക്കാർ എത്തുമ്പോൾ നാം വലിയ തോതിൽ അഭിമാനിക്കാറുണ്ട്. സുന്ദർ പിച്ചൈയും സത്യ നാദെല്ലയും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ നമ്മുടെ പത്രത്താളുകളിൽ വലിയ ആഘോഷമായി മാറും. എന്നാൽ, ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആ പ്രതിഭകൾക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ മാതൃരാജ്യത്ത് നിന്ന് ആ നേട്ടം കൈവരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയത് എന്ന ചോദ്യം നാം ബോധപൂർവ്വം തമസ്കരിക്കുന്നു.
ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തിൻ്റെ തടവറകളായി മാറുന്ന കലാലയങ്ങൾ
വിദേശ മണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞ ഫലങ്ങളെ നാം ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും, ആ വിത്തുകളെ പറന്നുപോകാൻ നിർബന്ധിതമാക്കിയ നമ്മുടെ തരിശുഭൂമിയെക്കുറിച്ച് നാം മൗനം പാലിക്കുന്നു
ഇന്ത്യയിലെ ഗവേഷണ മേഖലയെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അർബുദം ഇവിടുത്തെ ഉദ്യോഗസ്ഥ ദുഷ്പ്രഭുത്വമാണ് (Bureaucracy). ഒരു ലബോറട്ടറിയിലേക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന ഉപകരണങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോലും മാസങ്ങൾ നീളുന്ന ചുവപ്പുനാടകളുടെ കുരുക്കഴിക്കേണ്ട ഗതികേടിലാണ് ഇവിടുത്തെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ. ഗവേഷണ ഫണ്ടുകൾ അനുവദിക്കുന്നതിലെ കാലതാമസവും, ഭരണസിരാകേന്ദ്രങ്ങളിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ധാർഷ്ട്യവും ഏതൊരു മികച്ച ഗവേഷകൻ്റെയും ആത്മവിശ്വാസം കെടുത്തിക്കളയും.
ശാസ്ത്രബോധത്തോടുള്ള ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ഈ വിട്ടുവീഴ്ച കേവലം വ്യക്തിഗത വിശ്വാസങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല; മറിച്ച്, അത് രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളെപ്പോലും ജീർണ്ണിപ്പിക്കുന്ന തലത്തിലേക്ക് വ്യവസ്ഥാപിതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. യാതൊരുവിധ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയോ പിയർ-റിവ്യൂഡ് (Peer-reviewed) തെളിവുകളോ ഇല്ലാത്ത കപടശാസ്ത്രങ്ങളെ (Pseudoscience) ഔദ്യോഗികമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ കോടാനുകോടി രൂപയുടെ നികുതിപ്പണമാണ് നിഷ്കരുണം പാഴാക്കുന്നത്. ആധുനിക ക്ലിനിക്കൽ ട്രയലുകളുടെയും പിയർ-റിവ്യൂഡ് തെളിവുകളുടെയും അഭാവം നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആയുർവേദം, യുനാനി, സിദ്ധ, ഹോമിയോപ്പതി തുടങ്ങിയ ഇതര ചികിത്സാ പദ്ധതികൾക്ക് ശാസ്ത്രീയ സാധൂകരണങ്ങൾക്കപ്പുറം സർക്കാർ ഖജനാവിൽ നിന്ന് വലിയ തോതിൽ ഫണ്ട് നൽകി പോറ്റുന്ന ആധുനിക ഇന്ത്യയിലെ വൈരുദ്ധ്യം ഭയാനകമാണ്.
ഇതിനേക്കാൾ ഭയാനകമാണ് ഭരണകൂടങ്ങളും ബോർഡ് സമിതികളും തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ വൈകാരിക അജണ്ടകൾക്കായി സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ സിലബസ് തിരുത്തിയെഴുതുന്നത്. പത്താം ക്ലാസ് വരെയുള്ള സ്കൂൾ സിലബസിൽ നിന്ന് ചാൾസ് ഡാർവിൻ്റെ പരിണാമ സിദ്ധാന്തവും (Theory of Evolution) പീരിയോഡിക് ടേബിളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സുപ്രധാന അധ്യായങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റിയത് കേവലം അധ്യയന ഭാരം കുറയ്ക്കാനല്ല; മറിച്ച് പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ തലത്തിൽത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന, യുക്തിഭദ്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വളർന്നുവരുന്നതിനെ ഭയപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടാണ്.
ഇതിനു പുറമെ, പശുവിൻ്റെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളിൽ അത്ഭുത ഔഷധങ്ങളുണ്ടെന്ന തരത്തിലുള്ള ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയില്ലാത്ത ‘SUTRA-PIC’ പോലെയുള്ള പദ്ധതികൾക്കും അശാസ്ത്രീയ വാദങ്ങൾക്കുമാണ് പലപ്പോഴും ഭരണകൂട ഫണ്ടുകൾ ഉദാരമായി അനുവദിക്കപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യരാശിയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കേണ്ട അർത്ഥവത്തായ അടിസ്ഥാന ശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് പണമില്ലെന്ന് പറയുന്ന ഒരു രാജ്യത്താണ്, യാതൊരു യുക്തിയുമില്ലാത്ത ഇത്തരം ബുദ്ധിശൂന്യതകൾക്ക് ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ പരിവേഷം നൽകി പൊതുസമ്പത്ത് ധൂർത്തടിക്കുന്നത്.
ഇതിനു പുറമെയാണ് അക്കാദമിക രംഗത്തെ നഗ്നമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളും ജീർണ്ണിച്ച കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളും. ഒന്നാം ലേഖനത്തിൽ നാം ചർച്ച ചെയ്ത ആ ‘ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ക്യാപ്ചർ’ കേവലം വൈസ് ചാൻസലർമാരുടെ നിയമനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. താഴെത്തട്ടിലുള്ള അധ്യാപക നിയമനങ്ങളിൽ വരെ അക്കാദമിക മികവിനേക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ വിധേയത്വത്തിനാണ് ഇന്ന് മുൻഗണന. ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തെ തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അച്ചിലിട്ടു വാർക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ പഴയ പാട്രണേജ് സിസ്റ്റത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയാണിത്. കലാലയങ്ങൾ സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുടെ ഇടങ്ങളാകുന്നതിന് പകരം, അക്കാദമിക ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തിൻ്റെ തടവറകളായി മാറി.
ശാസ്ത്രം എന്നത് ഒരു മനോഭാവമാണ്
അധ്യാപകരുടെ മനോഭാവമാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും നിരാശാജനകം. വിദ്യാർത്ഥികളിൽ അന്വേഷണാത്മകത വളർത്തുന്നതിന് പകരം, തങ്ങളുടെ ഈഗോകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന, അന്ധമായി അനുസരിക്കുന്ന സ്തുതിപാഠകരെ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് പലർക്കും താല്പര്യം. ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥികളെ സ്വന്തം സേവകരായി കാണുന്ന പ്രൊഫസർമാർ നമ്മുടെ സർവ്വകലാശാലകളിലെ ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ ഇന്റേണൽ മാർക്കിൻ്റെയും ഗ്രേഡിംഗിൻ്റെയും പേരിൽ ഒതുക്കുന്ന പ്രവണത സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുടെ കടയ്ക്കലാണ് കത്തിവെക്കുന്നത്.
ഇതിനൊപ്പമാണ് കാലഹരണപ്പെട്ട സിലബസ്സും യാന്ത്രികമായ അധ്യയന രീതിയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദുരന്തം. ലോകം നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെയും (AI) ക്വാണ്ടം കമ്പ്യൂട്ടിംഗിൻ്റെയും കാലത്തേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ, നാം ഇപ്പോഴും തിയറികൾ കാണാപ്പാഠം പഠിപ്പിച്ച് പരീക്ഷാ പേപ്പറുകളിൽ ഛർദ്ദിക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥികളെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. പ്രായോഗികതയില്ലാത്ത സിലബസ്സും, ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കാത്ത അധ്യാപകരും, രാഷ്ട്രീയ അടിമത്തം വാഴുന്ന ക്യാമ്പസുകളും ചേരുമ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് അവിടെ ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ നടക്കുക?
ഫലത്തിൽ, കോടിക്കണക്കിന് രൂപ മുടക്കി നാം നൽകുന്ന പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ ഗുണഫലം പൂർണ്ണമായും അനുഭവിക്കുന്നത് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ നികുതിപ്പണം കൊണ്ട് പഠിച്ചുവളർന്ന പ്രതിഭകൾ, അമേരിക്കയുടെയും യൂറോപ്പിൻ്റെയും ഗവേഷണ ശാലകളിൽ അവർക്ക് വേണ്ടി പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മൂലധനം ഇങ്ങനെ ചോർന്നുപോകുമ്പോൾ, നാം കേവലം വിദേശ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പ്രതിഭകളെ കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്ന ഒരു നഴ്സറിയായി മാത്രം അധഃപതിക്കുകയാണ്.
ശാസ്ത്രം എന്നത് കേവലം പരീക്ഷണശാലകളിലെ രാസപ്രവർത്തനങ്ങളോ, ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ സമവാക്യങ്ങളോ മാത്രമല്ല. അതൊരു മനോഭാവമാണ്; നിലനിൽക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതികളോടുള്ള നിരന്തരമായ ഒരു ബൗദ്ധിക കലഹമാണ്. എന്നാൽ, നമ്മുടെ സാമൂഹിക ഘടന ഈ കലഹത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു. മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് പാപമായും, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തെ വിമർശിക്കുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമായും, അധ്യാപകരോട് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് അച്ചടക്കമില്ലായ്മയായും കാണുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ശാസ്ത്രബോധമുള്ള ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുക?
വിമർശനാത്മക ചിന്തയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം
അനുസരണയുള്ള ഒരു ജനതയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു നവോത്ഥാനം കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല.
അന്വേഷണാത്മകതയെ നമുക്ക് സൗകര്യപൂർവ്വം വിഭജിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയില്ല. ലബോറട്ടറിക്കുള്ളിൽ മാത്രം ചോദ്യം ചെയ്യുകയും, പുറത്തിറങ്ങിയാൽ ഭരണകൂടത്തെയോ മതത്തെയോ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഇരട്ടജീവിതം യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രത്തിന് അന്യമാണ്. കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുന്നതിന് പകരം, ‘എന്തുകൊണ്ട്?’ എന്ന് ചോദിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവമാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇന്ന് ആവശ്യം. വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചുവെക്കുന്ന വെറും ‘ഹ്യൂമൻ ഹാർഡ് ഡ്രൈവുകൾക്ക്’ പകരം, ആ വിവരങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ള തലച്ചോറുകളാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്.
ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമാണ്. കൂടുതൽ കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികളോ, പ്ലേസ്മെന്റ് ഏജൻസികളായി മാറിയ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളോ അല്ല നമ്മുടെ പ്രതിസന്ധിക്കുള്ള പരിഹാരം. കുട്ടികളുടെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഈ എലിപ്പന്തയത്തിൽ നിന്ന് അവരെ അടിയന്തരമായി മോചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണഘടന വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ആ ‘ശാസ്ത്രബോധം’ യാഥാർത്ഥ്യമാകണമെങ്കിൽ, മാർക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം മനുഷ്യൻ്റെ സ്വതന്ത്രമായ ചിന്താശേഷിക്ക് വിലകല്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ അക്കാദമിക സംസ്കാരം ഇവിടെ രൂപപ്പെടണം.
സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത, ശാസ്ത്രബോധമില്ലാത്ത ഒരു തലമുറയെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതിൻ്റെ പ്രത്യാഘാതം അക്കാദമിക മേഖലയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. വിമർശനാത്മക ചിന്തയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം എളുപ്പത്തിൽ വൈകാരികതകൾക്കും വ്യാജ നിർമ്മിതികൾക്കും അടിമപ്പെടും. അവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം അരങ്ങേറിയത്. ശാസ്ത്രബോധത്തിൻ്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുകയറാൻ ജാതി-മത ചിന്തകൾക്കും, സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിനും, പ്രായോഗികതയില്ലാത്ത ഉട്ടോപ്യൻ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും കഴിഞ്ഞു.
വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലെ ഈ ബൗദ്ധിക തകർച്ച കേവലം ഒരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ ചിന്താശേഷി മരവിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അടുത്തതായി തകരുന്നത് അവരുടെ ധാർമ്മിക ബോധമാണ്. സത്യം ആയുധമാക്കി സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ ഒരു രാജ്യം, എങ്ങനെയാണ് അഴിമതിയെ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി സ്വാഭാവികവൽക്കരിച്ചത്? സോഷ്യലിസത്തിൻ്റെ പേരിൽ കൊണ്ടുവന്ന ‘ലൈസൻസ് രാജ്’ എങ്ങനെയാണ് ഇന്നത്തെ ക്രൂരമായ ‘ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്’ അടിത്തറ പാകിയത്?
ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ആ വ്യവസ്ഥാപിത അഴിമതിയുടെ ചരിത്രം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ വായിക്കാം: ലേഖനം 6 – അഴിമതിയുടെ വ്യവസ്ഥാപിത വൽക്കരണം: ലൈസൻസ് രാജ് മുതൽ ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസം വരെ.
