“ഒരു നുണയെ മറ്റൊരു നുണകൊണ്ട് നേരിടുന്നത് ചരിത്രപരമായ നീതിയാകില്ല; ഇടതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ‘സെലക്ടീവ് അംനേഷ്യ’യും വലതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ‘ഹൈപ്പർ നാഷണലിസവും’ ഒരേ നാണയത്തിൻ്റെ രണ്ടു വശങ്ങൾ മാത്രമാണ്.”
ആമുഖം:
ഒരു ജനതയുടെ കൂട്ടായ ഓർമ്മകളെയും സ്വത്വത്തെയും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരുടെ ഭാവിയെത്തന്നെ തടവറയിലാക്കാൻ കഴിയുമോ? കൊളോണിയൽ ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിനായി രൂപപ്പെടുത്തിയ ചരിത്രപരമായ അപനിർമ്മാണങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിൽ എങ്ങനെയാണ് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഈ ലേഖനം വസ്തുനിഷ്ഠമായി വിചാരണ ചെയ്യുന്നു. അധിനിവേശങ്ങളെ വെള്ളപൂശിയും തദ്ദേശീയ പാരമ്പര്യങ്ങളെ തമസ്കരിച്ചും നിർമ്മിച്ചെടുത്ത കൃത്രിമ ആഖ്യാനങ്ങളുടെ കാണാപ്പുറങ്ങളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന ശക്തമായ ഒരു ചരിത്രാന്വേഷണം.
മനസ്സുകളെ കീഴടക്കിയ ചരിത്രരചന
ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ സ്വന്തം ഭൂതകാലം പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോകുന്ന ഒരാളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുനോക്കുക. അയാൾ ആരായിരുന്നു, എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, അയാളുടെ വേരുകൾ എവിടെയാണ് എന്നതൊന്നും ഓർമ്മയില്ലാത്ത ശൂന്യമായ ഒരു അവസ്ഥ. ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് മറ്റൊരാൾ കടന്നുവരികയും, തികച്ചും വ്യാജമായ ചില ഓർമ്മകൾ അയാളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് കുത്തിവെക്കുകയും ചെയ്താൽ എന്തായിരിക്കും ഫലം?
ഒരു വ്യക്തിക്ക് സംഭവിക്കാവുന്ന ഈ വലിയ മാനസിക ദുരന്തം, ഒരു രാജ്യത്തിന് മുഴുവനായി സംഭവിച്ചാലോ?
ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ചുകളയപ്പെട്ട ഒരു ജനതയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ഭാവിയുണ്ടാകില്ല.
അതാണ് കഴിഞ്ഞ കുറേ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രരചനയിൽ (Historiography) സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രം എന്നത് കേവലം കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെ രാജാക്കന്മാരുടെ കഥകളോ യുദ്ധങ്ങളുടെ തിയതികളോ അല്ല; അത് ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ, ഒരു ജനതയുടെ കൂട്ടായ ഓർമ്മയാണ് (Memory of a Nation). ആ ഓർമ്മകളെ ബോധപൂർവ്വം തിരുത്തിയെഴുതുകയോ മായ്ച്ചുകളയുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ സ്വത്വത്തെയും (Identity) ആത്മവിശ്വാസത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
കൊളോണിയൽ ചരിത്ര രചന
തങ്ങൾക്ക് മഹത്തായ ഒരു പാരമ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന ബോധം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം വളരെ വേഗം അടിമത്തത്തിന് കീഴ്പ്പെടും.
ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഈ അപനിർമ്മാണം ആരംഭിക്കുന്നത് സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലല്ല, മറിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിർത്തികൾ കീഴടക്കിയ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക്, ഇന്ത്യക്കാരുടെ മനസ്സുകളെക്കൂടി കീഴടക്കേണ്ടത് തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ നിലനിൽപ്പിന് അനിവാര്യമായിരുന്നു. അതിനായി അവർ കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും മൂർച്ചയുള്ള ആയുധമായിരുന്നു ചരിത്രരചന.
സ്കോട്ടിഷ് തത്വചിന്തകനായ ജെയിംസ് മിൽ (James Mill) എഴുതിയ ‘ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യ’ (History of British India) എന്ന പുസ്തകം ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഇന്ത്യയെ ഒരിക്കൽപ്പോലും സന്ദർശിക്കാത്ത, ഇവിടുത്തെ ഭാഷകളോ സംസ്കാരമോ അറിയാത്ത ഒരാളാണ് ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം എഴുതിയുണ്ടാക്കിയത് എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
എന്നാൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ എത്തുന്നതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ ഈ അധിനിവേശ തന്ത്രത്തിൻ്റെ ആദ്യഘട്ടം ഇവിടെ നടന്നിരുന്നു. കേവലം കെട്ടിടങ്ങളോ ക്ഷേത്രങ്ങളോ മാത്രമായിരുന്നില്ല ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത്; നളന്ദ, വിക്രമശില തുടങ്ങിയ വിഖ്യാത ജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങളും അവയിലെ അപൂർവ്വ ഗ്രന്ഥശേഖരങ്ങളും തകർക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ ഇന്ത്യയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ശാസ്ത്രീയ-ചിന്താ സാംസ്കാരിക തുടർച്ചയ്ക്ക് വലിയ ക്ഷതമേറ്റു. ഈ ചരിത്രപരമായ ബൗദ്ധിക ശൂന്യതയിലേക്കാണ് പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് ചരിത്രകാരന്മാർ തങ്ങളുടെ അപകർഷതാബോധത്തിൻ്റെ വിത്തുകൾ പാകിയത്.
ജെയിംസ് മിൽ ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തെ പ്രധാനമായും മൂന്നായി വിഭജിച്ചു: ഹിന്ദു കാലഘട്ടം, മുസ്ലീം കാലഘട്ടം, ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടം. ഈ വിഭജനത്തിലെ കാപട്യം (Hypocrisy) വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെ മതത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിഭജിച്ചപ്പോൾ, മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടത്തെ ‘ക്രിസ്ത്യൻ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല; പകരം അതിനെ ‘ബ്രിട്ടീഷ്’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.
ഇന്ത്യക്കാരെ മതപരമായി ഭിന്നിപ്പിക്കുക എന്ന കൃത്യമായ കൊളോണിയൽ അജണ്ടയായിരുന്നു ആ വിഭജനത്തിന് പിന്നിൽ.
ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ശാസ്ത്രീയമായോ സാംസ്കാരികമായോ യാതൊരു പാരമ്പര്യവുമില്ല എന്നൊരു അപകർഷതാബോധം (Inferiority Complex) സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. ഇന്ത്യയിലെ നേട്ടങ്ങളെല്ലാം പുറത്തുനിന്ന് വന്നവരാണെന്നും, തദ്ദേശീയർക്ക് സ്വന്തമായി ഒന്നും നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അവർ സമർത്ഥിച്ചു. ഈ ചിന്താഗതിയിലൂടെ, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഒരു ‘നാഗരിക ദൗത്യം’ (Civilizing Mission) ആണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
1947-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ഈ കൊളോണിയൽ ചരിത്രരചനയിൽ നിന്ന് നാം മോചിതരാകുമെന്ന് പലരും വിശ്വസിച്ചു. സ്വന്തം ചരിത്രത്തെ അതിൻ്റെ എല്ലാ സത്യസന്ധതയോടും കൂടി, ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനതയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നാം പുനർനിർമ്മിക്കുമെന്ന് രാജ്യം പ്രത്യാശിച്ചു. എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രകാരന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ അപനിർമ്മാണത്തിൻ്റെ ബാറ്റൺ (Baton) ഏറ്റുവാങ്ങിയത് ഇന്ത്യയിലെ മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാരായിരുന്നു.
മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രരചന
ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യക്കാരെ ഭിന്നിപ്പിക്കാൻ കൊണ്ടുവന്ന ആര്യൻ അധിനിവേശ സിദ്ധാന്തം (Aryan Invasion Theory) പോലെയുള്ള പല സാമ്രാജ്യത്വ സങ്കൽപ്പങ്ങളെയും പിന്നീട് വന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർ ഇരുകൈയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിച്ചു. ആധുനിക DNA പഠനങ്ങളും പുരാവസ്തു തെളിവുകളും രക്തരൂക്ഷിതമായ ഒരു ‘അധിനിവേശ’ത്തിനപ്പുറം ഘട്ടംഘട്ടമായുള്ള സാംസ്കാരിക-ജനസംഖ്യാപരമായ കുടിയേറ്റങ്ങളെയാണ് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് എന്നിരിക്കെ, സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രരചന സൃഷ്ടിച്ച വിഭജനത്തിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ പരിസരങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വർഗ്ഗ-ജാതി സിദ്ധാന്തങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താനാണ് മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർ പ്രധാനമായും ശ്രമിച്ചത്. വടക്ക്-തെക്ക്, ആര്യ-ദ്രാവിഡ വിഭജനങ്ങളെ കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ ഈ തെറ്റായ ചരിത്രവായനയെ അവർ സമർത്ഥമായി ആയുധമാക്കി.
സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ ഇന്ത്യക്കാരെ ‘മതപരമായി’ ഭിന്നിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് വന്ന മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർ അതേ ഭിന്നിപ്പിൻ്റെ തന്ത്രത്തെ ‘വർണ്ണ-വർഗ്ഗ-ജാതി’ (Caste and Class Fault Lines) വിടവുകളാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ അനൈക്യം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ളതാക്കി നിലനിർത്തി. വിദേശികളായ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചെയ്ത അതേ കാര്യം, സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ഒരു പറ്റം ബുദ്ധിജീവികൾ തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു.
1970-കളിൽ പ്രൊഫ. നൂറുൽ ഹസൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ICHR രൂപീകരിക്കപ്പെടുകയും NCERT സമിതികൾ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തതോടെ, ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരചനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ മാർക്സിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ വക്താക്കൾ ഏറ്റെടുത്തു. ഈ അക്കാദമിക കുത്തകാധിപത്യത്തിലൂടെ, അവർ ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തെ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അച്ചിലിട്ട് വാർത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ചരിത്രവസ്തുതകളെ അന്വേഷിക്കുന്നതിന് പകരം, മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയ്ക്ക് അനുസൃതമായി തെളിവുകളെ വളച്ചൊടിക്കുന്ന രീതിയാണ് പിന്നീട് നാം കണ്ടത്.
മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ വിദേശ അധിനിവേശങ്ങളെ വെള്ളപൂശുക (Whitewashing History) എന്നതായിരുന്നു ഈ പുതിയ ചരിത്രരചനയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ലക്ഷ്യം.
അധിനിവേശകർ നടത്തിയ ക്രൂരതകളെയും, ക്ഷേത്രധ്വംസനങ്ങളെയും, നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനങ്ങളെയും ‘മതേതരത്വത്തിൻ്റെ’ (Secularism) വിശാലമായ കുടക്കീഴിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ അവർ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചു. ചരിത്രത്തിലെ ചോരക്കറകളെ മായ്ച്ചുകളയാൻ അവർ കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും മികച്ച ന്യായീകരണം ‘സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾ’ എന്നതായിരുന്നു. മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയുടെ പേരിൽ നടന്ന അക്രമങ്ങളെയും കൊള്ളകളെയും കേവലം സാമ്പത്തിക അസമത്വത്തിൻ്റെയോ കാർഷിക കലാപങ്ങളുടെയോ ഫലമായി അവർ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.
അധിനിവേശകർ ക്ഷേത്രങ്ങൾ തകർത്തത് മതപരമായ വിദ്വേഷം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു എന്ന വിചിത്രമായ വാദം അക്കാദമിക തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
ഇത് കേവലം അക്കാദമിക വ്യാഖ്യാനം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭരണകൂട പിന്തുണയോടെ നടപ്പിലാക്കിയ കൃത്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശമായിരുന്നു. 1970-കളിലെ ദേശീയോദ്ഗ്രഥന നയങ്ങളുടെ ഭാഗമായി എൻ.സി.ഇ.ആർ.ടിയും (NCERT) തുടർന്ന് വെസ്റ്റ് ബംഗാൾ ബോർഡ് ഓഫ് സെക്കൻഡറി എജ്യുക്കേഷനും പാഠപുസ്തക രചയിതാക്കൾക്കായി പുറപ്പെടുവിച്ച നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ, മധ്യകാല ഭരണാധികാരികൾ നടത്തിയ ക്ഷേത്രധ്വംസനങ്ങളെയോ മതപരമായ വിവേചനങ്ങളെയോ കുറിച്ച് പരാമർശിക്കരുതെന്ന് കൃത്യമായി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ അധിനിവേശക്കാരുടെ സ്വന്തം രാജസഭാ ചരിത്രകാരന്മാരായ അൽ-ബദായൂണിയും സാഖി മുസ്താഇദ് ഖാനും തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ മതപരമായ പ്രേരണകളെയും നിർബന്ധിത നടപടികളെയും ബോധപൂർവ്വം തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ടാണ് 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചരിത്രകാരന്മാർ ഈ ‘സാമ്പത്തിക വ്യാഖ്യാനം’ നിർമ്മിച്ചെടുത്തത്. അധിനിവേശകർ അഭിമാനത്തോടെ എഴുതിവെച്ച പ്രാഥമിക ചരിത്രരേഖകളെപ്പോലും (Primary Sources) സ്വന്തം പ്രത്യയശാസ്ത്ര അജണ്ടയ്ക്കായി തിരുത്തിയെഴുതുന്ന വിചിത്രമായ കാഴ്ചയാണ് ഇവിടെ കണ്ടത്.
ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെ, ചരിത്രത്തിലെ മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയെ പൂർണ്ണമായും തമസ്കരിക്കാനും അക്രമികളെ കേവലം സാമ്പത്തിക ചൂഷകരായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
തമസ്കരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രസത്യങ്ങൾ
എന്നാൽ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ചരിത്രസത്യങ്ങൾ തമസ്കരിക്കപ്പെട്ടാലും, ജീവിക്കുന്ന ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളിൽ കോറിയിട്ട തെളിവുകൾ മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ല. ഡൽഹിയിലെ കുത്തബ് മിനാർ സമുച്ചയത്തിലുള്ള കുവ്വത്തുൽ ഇസ്ലാം മസ്ജിദിൻ്റെ നിർമ്മാണത്തിനായി ജൈന-ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുവെന്നത് അവിടുത്തെ ലിഖിതങ്ങളിൽത്തന്നെ തെളിവായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചരിത്രരചനയിൽ എത്ര കാപട്യം കാണിച്ചാലും, കൺമുന്നിൽ കാണുന്ന ഇത്തരം പ്രകടമായ വസ്തുതകളെ മൂടിവെക്കുന്നത് പാഠപുസ്തകങ്ങളോടും അക്കാദമിക ചരിത്രകാരന്മാരോടുമുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിൻ്റെ അവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുക മാത്രമേയുള്ളൂ.
പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ പഠിക്കുന്ന ഈ മതേതര ചരിത്രവും, തങ്ങളുടെ ചുറ്റും കാണുന്ന തകർക്കപ്പെട്ട ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വലിയ വൈരുദ്ധ്യം (Cognitive Dissonance) വിദ്യാർത്ഥികളിൽ വലിയ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിച്ചു. സത്യം മറച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തോന്നൽ സമൂഹത്തിൽ അവിശ്വാസത്തിൻ്റെ വിത്തുകൾ പാകി.
സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തിലെ ഇരുണ്ട ഏടുകളെ ഭയക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ആരോഗ്യകരമായ ഒരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയുക? ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകളെ തെറ്റുകളായിത്തന്നെ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത ഈ കൃത്രിമ മതേതരത്വം, യഥാർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ ധ്രുവീകരണത്തിന് (Polarization) കാരണമാകുകയല്ലേ ചെയ്തത്?
ഈ അക്കാദമിക അട്ടിമറിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച ചുരുക്കം ചില സത്യസന്ധരായ ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് വലിയ വില നൽകേണ്ടി വന്നു. ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയായിരുന്നു ഡോ. ആർ.സി. മജുംദാർ. 1950-കളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രം ഔദ്യോഗികമായി എഴുതാൻ സർക്കാർ നിയോഗിച്ച സമിതിയുടെ പ്രധാന അമരക്കാരനും ഡയറക്ടറുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ, ഭരണകൂട രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങി ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കാൻ ആ പ്രഗത്ഭനായ പണ്ഡിതൻ തയ്യാറായില്ല.
1857-ലെ ശിപായി ലഹളയെ കേവലമൊരു ‘ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം’ എന്ന് കാല്പനികവൽക്കരിക്കാനും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ക്രെഡിറ്റും ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ ധാരയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കാനും അദ്ദേഹം വിസമ്മതിച്ചു. തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ചരിത്രമെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്ത ഏക തെറ്റ്.
ഫലമോ? ഭിന്നസ്വരങ്ങൾ ഉയർത്തിയ അദ്ദേഹത്തെ ആ ഔദ്യോഗിക സമിതി പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവർ നിർദ്ദയം മാറ്റിനിർത്തി.
എന്നാൽ ആ പുറന്തള്ളൽ അദ്ദേഹത്തെ നിശബ്ദനാക്കിയില്ല. സർക്കാരിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക പിന്തുണയോ ഫണ്ടുകളോ ഇല്ലാതെ തന്നെ, ലഭ്യമായ ചരിത്രരേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി ആ ചരിത്രം രചിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ‘History of the Freedom Movement in India’ എന്ന ബൃഹത്തായ ഗ്രന്ഥം പിറവിയെടുക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു വായനക്കാരനും നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു റഫറൻസ് ഗ്രന്ഥമാണിത്. ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ സ്തുതിപാഠകനാകാൻ വിസമ്മതിച്ച ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകൻ്റെ ബൗദ്ധിക പോരാട്ടത്തിൻ്റെ അടയാളം കൂടിയാണ് ആ പുസ്തകം.
ഈ ബൗദ്ധിക അധിനിവേശത്തിൻ്റെ അപകടം മുൻകൂട്ടി കണ്ട മറ്റൊരു ദീർഘദർശിയായിരുന്നു കെ.എം. മുൻഷി. ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരചനകൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ തടവറയിലായപ്പോൾ, അതിനൊരു ബദൽ (Alternative Narrative) സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ ആവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനായി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ഭാരതീയ വിദ്യാഭവൻ എന്ന പ്രസ്ഥാനം ഇന്ത്യൻ ചരിത്രരചനയിലെ ഒരു വലിയ വഴിത്തിരിവായി മാറി.
കെ.എം. മുൻഷിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, ഡോ. ആർ.സി. മജുംദാറിനെ പ്രധാന അക്കാദമിക ചുമതലയേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ബൃഹത്തായ ചരിത്ര പരമ്പരയ്ക്ക് അവർ തുടക്കം കുറിച്ചു. അതാണ് ‘The History and Culture of the Indian People’ എന്ന വിഖ്യാതമായ ഗ്രന്ഥപരമ്പര.
പതിനൊന്ന് വാല്യങ്ങളിലായി പരന്നുകിടക്കുന്ന ഈ ബൃഹദ്ഗ്രന്ഥം, കേവലം രാജാക്കന്മാരുടെ യുദ്ധകഥകൾക്ക് പകരം ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ പരിണാമങ്ങളെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തിയത്. വിദേശ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ലെൻസിലൂടെയല്ലാതെ, ഇന്ത്യയെ ഇന്ത്യയുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിക്കാണാനുള്ള ആദ്യത്തെ സമഗ്രമായ അക്കാദമിക ശ്രമമായിരുന്നു അത്.
എന്നാൽ, ഈ മഹത്തായ ബൗദ്ധിക സംഭാവനയോട് ഔദ്യോഗിക അക്കാദമിക ലോകം പ്രതികരിച്ചത് എങ്ങനെയാണ്? തങ്ങളുടെ വാദങ്ങളെ യുക്തിഭദ്രമായി ഖണ്ഡിക്കുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ തുറന്ന സംവാദങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കുന്നതിന് പകരം, പൂർണ്ണമായും തമസ്കരിക്കുക (Deliberate Neglect) എന്ന തന്ത്രമാണ് അവർ പയറ്റിയത്. സർവ്വകലാശാലകളിലെ റഫറൻസ് ലൈബ്രറികളിൽ ഈ പുസ്തകങ്ങൾ തഴയപ്പെട്ടു.
ചരിത്ര വിദ്യാർത്ഥികൾ ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് അക്കാദമിക പാപമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആശയങ്ങളെ ആശയങ്ങൾ കൊണ്ട് നേരിടുന്നതിന് പകരം, എതിർശബ്ദങ്ങളെ അദൃശ്യമാക്കുന്ന ശൈലിയായിരുന്നു അത്.
അക്കാദമിക അയിത്തം (Academic Untouchability) എന്ന ഈ പ്രക്രിയയിലൂടെ ഒരു വലിയ ചരിത്രസമ്പത്താണ് തലമുറകളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കപ്പെട്ടത്.
ഡോ. ആർ.സി. മജുംദാറിന് പുറമെ, സരസ്വതി നദീതട സംസ്കാരത്തെയോ ദ്വാരകയിലെയും കീഴടിയിലെയും പുരാവസ്തു തെളിവുകളെയോ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൻ്റെ പഴക്കം ശാസ്ത്രീയമായി പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ച സ്വതന്ത്ര ഗവേഷകർക്കും ഇതേ അക്കാദമിക വിലക്കുകളും ഫണ്ടിംഗ് നിഷേധങ്ങളുമാണ് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. തെളിവുകളേക്കാൾ ഉപരി നിലവിലുള്ള പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അച്ചുകൾക്ക് വിധേയപ്പെടാത്ത ഗവേഷണങ്ങളെ അക്കാദമികമായി അപ്രസക്തമാക്കുന്ന രീതിയാണവിടെ കണ്ടത്.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് മാത്രമല്ല, സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളിലും ഈ അട്ടിമറി വളരെ കൃത്യമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു. എൻ.സി.ഇ.ആർ.ടി പാഠപുസ്തകങ്ങളിലൂടെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ചത് തികച്ചും ഡൽഹി കേന്ദ്രീകൃതമായ (Delhi-centric) ഒരു ചരിത്രമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയെന്നാൽ ഡൽഹിയും അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള കുറച്ചു പ്രദേശങ്ങളും മാത്രമാണെന്ന ഒരു മിഥ്യാബോധം വിദ്യാർത്ഥികളിൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ ഈ പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. വിന്ധ്യ പർവ്വതത്തിന് താഴെയുള്ള വിശാലമായ ദക്ഷിണേന്ത്യയോ, വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളോ ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഭൂപടത്തിൽ കാര്യമായി ഇടംപിടിച്ചില്ല.
ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ നാവികസേനയുണ്ടായിരുന്ന, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ മുഴുവൻ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ചോള സാമ്രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ എത്ര വരികൾ സംസാരിച്ചു? മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ വികാസത്തെ പതിനേഴ് തവണ പരാജയപ്പെടുത്തിയ അസം മേഖലയിലെ അഹോം രാജവംശത്തെക്കുറിച്ച് (Ahom Dynasty) എത്ര വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് അറിയാം? ഇന്ത്യയുടെ വലിയൊരു ഭൂവിഭാഗം ഭരിച്ച മറാത്തകളെയും, ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരിക കവചമായിരുന്ന വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തെയും കേവലം അടിക്കുറിപ്പുകളായി (Footnotes) മാത്രം ഒതുക്കിത്തീർത്തു. കാശ്മീരിലെ കർക്കോട്ട രാജവംശത്തിലെ ലളിതാദിത്യ മുക്താപീഡനെപ്പോലെ മധ്യേഷ്യ വരെ സാമ്രാജ്യം വ്യാപിപ്പിച്ച ഭരണാധികാരികളോ, 1741-ലെ കുളച്ചൽ യുദ്ധത്തിൽ യൂറോപ്യൻ നാവികസേനയെ (ഡച്ചുകാരെ) പരാജയപ്പെടുത്തി ലോകചരിത്രത്തിൽത്തന്നെ തദ്ദേശീയമായ അവിസ്മരണീയ വിജയം കുറിച്ച മാർത്താണ്ഡവർമ്മയോ നമ്മുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ അർഹിച്ച സ്ഥാനം നേടിയില്ല.
തദ്ദേശീയരായ ഈ വീരനായകന്മാരെ തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, വിദേശത്ത് നിന്ന് വന്ന അധിനിവേശകർക്ക് മാത്രം ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ ഹീറോ പരിവേഷം നൽകിയതിൻ്റെ യുക്തി എന്തായിരുന്നു?
കാല്പനികവൽക്കപ്പെട്ട ചരിത്രരചനകൾ
ഡൽഹി കേന്ദ്രീകൃതമായ വായനകളിൽ മാത്രമല്ല, സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലെ പല സംഭവങ്ങളെയും വ്യക്തികളെയും പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിച്ച രീതിയിലും ഇതേ കാല്പനികവൽക്കരണം (Romanticization) വ്യക്തമായിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാതിരുന്ന, തുർക്കിയിലെ ഓട്ടോമൻ ഖലീഫയുടെ അധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ട ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെ അനാവശ്യമായി സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൻ്റെ പ്രധാന ധാരയായി അവതരിപ്പിച്ചത് ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. 1921-ലെ മലബാർ കലാപകാലത്ത് നടന്ന വൻതോതിലുള്ള മതപരമായ അക്രമങ്ങളെയും വർഗ്ഗീയ ധ്രുവീകരണങ്ങളെയും മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട്, വാരിയൻകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയെപ്പോലുള്ള വ്യക്തികളെ കേവലം മതേതര-സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ നായകരായി മാത്രം പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ പുനരവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവിടെയും ബലികഴിക്കപ്പെടുന്നത് അക്കാദമിക സത്യസന്ധതയാണ്.
ഈ ചരിത്രരചന സൃഷ്ടിച്ച പ്രത്യാഘാതം വളരെ വലുതായിരുന്നു. സ്വന്തം നാടിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രമറിയാത്ത, സ്വന്തം വേരുകളിൽ അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തലമുറയെയാണ് ഈ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ വാർത്തെടുത്തത്. ഇന്ത്യയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ഭൂപ്രദേശത്തിൻ്റെ മാത്രം ചരിത്രത്തിലേക്ക് ചുരുക്കിക്കെട്ടിയത് ഒരു അബദ്ധമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ദേശീയബോധത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള കൃത്യമായ ഒരു അക്കാദമിക ഗൂഢാലോചനയായിരുന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ ചില പാഠങ്ങൾ
ലോകത്തെ മറ്റ് പല ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഇരുണ്ട ഏടുകളെ എങ്ങനെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ്, ഇന്ത്യയിൽ നടന്ന ഈ അക്കാദമിക അട്ടിമറിയുടെ വ്യാപ്തി നമുക്ക് മനസ്സിലാകുക.
ഒരു പക്വതയുള്ള സമൂഹം തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തെ ഭയക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അതിൽ നിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുകയാണ് ചെയ്യുക. ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ആധുനിക ജർമ്മനി. നാസി ഭരണകാലത്ത് നടന്ന ജൂത കൂട്ടക്കുരുതിയുടെയും (Holocaust) ക്രൂരതകളുടെയും ചരിത്രം അവർ തങ്ങളുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വെട്ടിമാറ്റിയില്ല. പകരം, ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായി, ആ ക്രൂരതകളുടെ മുഴുവൻ ഭീകരതയോടും കൂടിത്തന്നെ അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ തലമുറയെ അത് പഠിപ്പിച്ചു.
ആ ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ജർമ്മൻകാരിൽ അപകർഷതാബോധം ഉണ്ടാക്കുമെന്നോ, സമൂഹത്തിൽ ഭിന്നിപ്പുണ്ടാക്കുമെന്നോ അവർ ഭയന്നില്ല. തെറ്റുകളെ തെറ്റുകളായിത്തന്നെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴാണ് പരസ്പരം ക്ഷമിക്കാനും, ഭാവിയിൽ അത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുമുള്ള ഒരു സാമൂഹിക പ്രതിരോധം (Social Immunity) രൂപപ്പെടുന്നത് എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ജർമ്മനിയെപ്പോലെ തന്നെ ലോകത്തിന് മാതൃകയായ മറ്റൊരു രാജ്യമാണ് ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക. പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട വർണ്ണവിവേചനത്തിൻ്റെ (Apartheid) ചോരപുരണ്ട ചരിത്രത്തെ അവർ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വെട്ടിമാറ്റിയില്ല. പകരം, നെൽസൺ മണ്ടേലയുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തിൽ രൂപീകരിച്ച ‘ട്രൂത്ത് ആൻഡ് റീകൺസിലിയേഷൻ കമ്മീഷനിലൂടെ’ (Truth and Reconciliation Commission) ആ ഇരുണ്ട ഭൂതകാലത്തെ അതിൻ്റെ എല്ലാ സത്യസന്ധതയോടും കൂടി അവർ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചു.
ചരിത്രത്തിലെ മുറിവുകളെ കൃത്രിമമായി മൂടിവെക്കുന്നതിന് പകരം, സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് പരസ്പരം പൊറുക്കാനും സമാധാനപരമായ ഒരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനുമുള്ള ആർജ്ജവമാണ് ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക കാണിച്ചത്.
എന്നാൽ ഇന്ത്യയിലെ മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് ഈ ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ചരിത്രസത്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള പക്വതയില്ല എന്ന തികഞ്ഞ വരേണ്യബോധമായിരുന്നു (Elitism) അവരെ നയിച്ചത്. മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ അധിനിവേശങ്ങളുടെയും മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയുടെയും യഥാർത്ഥ ചരിത്രം പഠിപ്പിച്ചാൽ അത് ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദു-മുസ്ലീം ഐക്യത്തെ തകർക്കുമെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. അതിനാൽ, സഹിഷ്ണുത വളർത്തുക എന്ന വ്യാജേന അവർ ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശി. അധിനിവേശകരുടെ വാളുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ചോരപ്പാടുകളെ അവർ ‘മതേതരത്വത്തിൻ്റെ’ ചായമടിച്ച് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മറച്ചുവെക്കപ്പെട്ട ചരിത്രസത്യങ്ങൾ
ഈ കൃത്രിമ മതേതരത്വം (Artificial Secularism) യഥാർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തിന് ഗുണമാണോ ചെയ്തത്? ഒരിക്കലുമല്ല.
സത്യം മറച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് സമൂഹത്തിൽ വലിയൊരു അവിശ്വാസത്തിന് കാരണമായി. വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയോടെ, മറച്ചുവെക്കപ്പെട്ട ചരിത്രസത്യങ്ങൾ ഇന്റർനെറ്റിലൂടെയും മറ്റ് ബദൽ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെയും പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, അത് സമൂഹത്തിൽ വലിയൊരു സ്ഫോടനമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. വർഷങ്ങളോളം തങ്ങൾ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു എന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടാക്കിയ മാനസിക സംഘർഷം (Cognitive Dissonance) ഭൂരിപക്ഷ സമുദായത്തിൽ വലിയൊരു ധ്രുവീകരണത്തിന് വഴിവെച്ചു.
ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശിയതിലൂടെ മാർക്സിസ്റ്റ് ബുദ്ധിജീവികൾ ഏത് വർഗ്ഗീയതയെയാണോ തടയാൻ ശ്രമിച്ചത്, അതേ വർഗ്ഗീയതയുടെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ വളർച്ചയ്ക്കാണ് അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ വളമിട്ടത്. സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ സ്വാഭാവികമായി ഉണങ്ങുമായിരുന്ന ചരിത്രത്തിലെ മുറിവുകളെ, മൂടിവെച്ച് പഴുപ്പിച്ച് വ്രണമാക്കുകയാണ് അവർ ചെയ്തത്.
ചരിത്രം എന്നത് സാമൂഹിക എഞ്ചിനീയറിംഗിനുള്ള (Social Engineering) ഒരു ഉപകരണമല്ല.
അതൊരു വസ്തുനിഷ്ഠമായ രേഖയാണ്. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇന്നലെയുടെ ഓർമ്മകളെ തിരുത്തിയെഴുതുന്നത് ഒരു ബൗദ്ധിക അപരാധമാണ്. ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകളെ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ തെറ്റുകളായിത്തന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയണം. അശോകൻ്റെ അഹിംസയെ വാഴ്ത്തുന്ന അതേ സത്യസന്ധതയോടെ തന്നെ, കലിംഗ യുദ്ധത്തിലെ ചോരപ്പുഴയെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ കഴിയണം.
അപ്പോഴേ ചരിത്രപഠനം പൂർണ്ണമാകുന്നുള്ളൂ. യഥാർത്ഥ സഹിഷ്ണുത ജനിക്കുന്നത് അജ്ഞതയിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ അറിവിൽ നിന്നാണ്.
വലതുപക്ഷ ഉട്ടോപ്യൻ ചരിത്രരചന
ഇന്ന്, ഈ ചരിത്രപരമായ അനീതിക്ക് പരിഹാരം കാണാനെന്ന പേരിൽ വലതുപക്ഷം നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളും തികച്ചും അപകടകരമാണ്. മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർ വിദേശ അധിനിവേശങ്ങളെ വെള്ളപൂശിയപ്പോൾ, ഹിന്ദുത്വ ബുദ്ധിജീവികളും വലതുപക്ഷ ചരിത്രകാരന്മാരും പ്രാചീന ഇന്ത്യയെ ഒരു കുറവുകളുമില്ലാത്ത ഉട്ടോപ്യയായി (Utopia) ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുകളേക്കാൾ ഉപരി, പുരാണങ്ങളെയും ഐതിഹ്യങ്ങളെയും ചരിത്രവസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് എങ്ങും കാണുന്നത്. പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറിയും വിമാനങ്ങളും പ്രാചീന ഇന്ത്യയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന തരത്തിലുള്ള അശാസ്ത്രീയമായ അവകാശവാദങ്ങൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യ ലോകത്തിന് നൽകിയ ഗണിതശാസ്ത്ര-ജ്യോതിശാസ്ത്ര സംഭാവനകളുടെ ശോഭ കെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഒരു നുണയെ മറ്റൊരു നുണകൊണ്ട് നേരിടുന്നത് ഒരിക്കലും ചരിത്രപരമായ നീതിയാകില്ല.
ഇടതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ‘സെലക്ടീവ് അംനേഷ്യ’യും (Selective Amnesia), വലതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ‘ഹൈപ്പർ നാഷണലിസവും’ (Hyper-nationalism) ചരിത്രരചനയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരേ നാണയത്തിൻ്റെ രണ്ടു വശങ്ങൾ മാത്രമാണ്. രണ്ടും ലക്ഷ്യമിടുന്നത് രാഷ്ട്രീയ അധികാരമാണ്, അല്ലാതെ സത്യത്തിൻ്റെ അന്വേഷണമല്ല. ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ചരിത്രം എഴുതേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയോ അവരുടെ ആശ്രിതരായ ബുദ്ധിജീവികളുടെയോ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാകരുത്.
തെളിവുകൾ നയിക്കുന്ന ചരിത്രരചന
അത് പുരാവസ്തു തെളിവുകളുടെയും (Archaeological Evidence), ലിഖിതങ്ങളുടെയും, പ്രാഥമിക രേഖകളുടെയും (Primary Sources) അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിഷ്പക്ഷരായ പണ്ഡിതന്മാർ നിർവ്വഹിക്കേണ്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ പ്രക്രിയയാണ്. മുൻവിധികൾ മാറ്റിവെച്ച്, തെളിവുകൾ എങ്ങോട്ടാണോ നയിക്കുന്നത് അവിടേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധതയാണ് ഒരു ചരിത്രകാരന് വേണ്ടത്.
ചരിത്രത്തെ അതിൻ്റെ സ്വാഭാവികതയിൽ വിടുക എന്നതാണ് നാം ചെയ്യേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ നീതി. പരാജയങ്ങളെയും വഞ്ചനകളെയും കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ഒരു ജനതയെ കൂടുതൽ ജാഗരൂകരാക്കും. അതുപോലെ തന്നെ, തദ്ദേശീയരായ വീരനായകന്മാരുടെ പോരാട്ടങ്ങൾ വരുംതലമുറയ്ക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം പകരുകയും ചെയ്യും. ഡോ. ആർ.സി. മജുംദാറിനെയും കെ.എം. മുൻഷിയെയും പോലുള്ളവർ സ്വപ്നം കണ്ടത് അത്തരമൊരു സമഗ്രവും സത്യസന്ധവുമായ ചരിത്രരചനയായിരുന്നു. ഈ രണ്ട് വശങ്ങളെയും ഒരുപോലെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന, ഭയരഹിതമായ ഒരു ബൗദ്ധിക അന്തരീക്ഷമാണ് ഇന്ത്യയിൽ ഇനിയെങ്കിലും രൂപപ്പെടേണ്ടത്.
എന്നാൽ, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലെ ഈ ബൗദ്ധിക അട്ടിമറികൾ കേവലം ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ മാത്രം സൃഷ്ടിയായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം. ഡൽഹിയിലെ അധികാര ഇടനാഴികളിലും സർവ്വകലാശാലകളിലും നടന്ന ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്ര അധിനിവേശത്തിന് പിന്നിൽ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള അദൃശ്യമായ ചില കരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. കേവലം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തിനോ അധികാരത്തുടർച്ചയ്ക്കോ അപ്പുറം, ലോകത്തെയാകെ ഗ്രസിച്ച ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ കളിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു ഇന്ത്യയിലെ ഈ അക്കാദമിക കീഴടങ്ങൽ.
അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ കൂട്ടായ ഓർമ്മകളെയും ചരിത്രബോധത്തെയും തിരുത്തിയെഴുതുക എന്നത് കേവലം പ്രാദേശികമായ ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര വാശിയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ശീതസമരകാലത്ത് വിദേശ ശക്തികൾ ഇന്ത്യയിൽ നടത്തിയ തികച്ചും പദ്ധതിബദ്ധമായ ഒരു ബോധപൂർവ്വ മനഃശാസ്ത്ര യുദ്ധം (Psychological Warfare) കൂടിയായിരുന്നു.
ലോകം രണ്ട് ചേരികളായി തിരിഞ്ഞ് പോരടിച്ച ശീതസമര കാലത്ത് (Cold War), ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലം വിദേശ ഇന്റലിജൻസ് ഏജൻസികളുടെ ഒരു ചതുരംഗപ്പലകയായി മാറിയത് എങ്ങനെയാണ്? കെ.ജി.ബി (KGB) യും സി.ഐ.എ (CIA) യും നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളെയും അക്കാദമിക രംഗത്തെയും എങ്ങനെയാണ് സ്വാധീനിച്ചതും വിനിയോഗിച്ചതും?
മിത്രോഖിൻ ആർക്കൈവ്സ് (Mitrokhin Archives) പോലെയുള്ള ചരിത്രരേഖകളെയും ഇന്റലിജൻസ് പഠനങ്ങളെയും ആസ്പദമാക്കി ചരിത്രകാരന്മാർ തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഈ അന്താരാഷ്ട്ര ചതുരംഗക്കളിയുടെ വിവരങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ വായിക്കാം: ലേഖനം 3 – ശീതസമരത്തിൻ്റെ ചതുരംഗപ്പലകയും പ്രത്യയശാസ്ത്ര അട്ടിമറികളും.
