“ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ പരമാധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അതിർത്തികളിലൂടെ ശത്രുസൈന്യം ഇരച്ചുകയറുമ്പോൾ മാത്രമല്ല; ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ നയരൂപീകരണങ്ങളെയും ജനങ്ങളുടെ ചിന്തകളെയും വിദേശ ശക്തികൾ അദൃശ്യമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ അടിമയാകുന്നത്.”
ആമുഖം:
‘ചേരിചേരാ നയം‘ എന്ന ധാർമ്മിക മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിൽ, ശീതസമരകാല ഇന്ത്യ വിദേശ ചാരസംഘടനകളുടെ ഒരു രഹസ്യ ചതുരംഗപ്പലകയായി മാറിയതെങ്ങനെ? തോക്കുകൾക്കും ബോംബുകൾക്കും പകരം പണവും പ്രത്യയശാസ്ത്ര അട്ടിമറികളും ഉപയോഗിച്ച് സോവിയറ്റ് കെ.ജി.ബി.യും അമേരിക്കൻ സി.ഐ.എ.യും രാജ്യത്തിൻ്റെ ഭരണ-മാധ്യമ-അക്കാദമിക ഇടനാഴികളെ വരുതിയിലാക്കിയതിൻ്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ചരിത്രവസ്തുതകൾ ഈ ലേഖനം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. ഭൂപടത്തിലെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം ഒരു ജനതയുടെ സ്വതന്ത്ര ചിന്തകളെത്തന്നെ വിദേശ ശക്തികൾ നിശബ്ദമായി റാഞ്ചിയെടുത്ത ഭൗമരാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനകളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്ന ഒരു പുനർവായന.
പ്രഹസനമാകുന്ന ചേരിചേരാ നയം
ലോകം രണ്ട് ചേരികളായി തിരിഞ്ഞ് ആണവായുധങ്ങളുടെ നിഴലിൽ പരസ്പരം പോരടിച്ച ശീതസമര (Cold War) കാലം. അമേരിക്കയുടെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെയും നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആ ആഗോള ചേരിപ്പോരിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാൻ പുതുതായി സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച ഇന്ത്യ തീരുമാനിച്ചു. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തികഞ്ഞ ധാർമ്മിക ബോധത്തോടെ നാം ഒരു പുതിയ നയം പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘ചേരിചേരാ നയം’ (Non-Aligned Movement – NAM).
സാമ്രാജ്യത്വത്തിനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഏകാധിപത്യത്തിനും ഇടയിൽ, സ്വതന്ത്രമായ ഒരു മൂന്നാം പാത വെട്ടിത്തുറക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ അവകാശവാദം. എന്നാൽ, ആ ധാർമ്മികതയുടെ മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം തികച്ചും മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ ഇന്ത്യൻ നേതൃത്വം നിഷ്പക്ഷത പ്രസംഗിച്ചപ്പോൾ, ഡൽഹിയിലെ അധികാര ഇടനാഴികളും മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളും സർവ്വകലാശാലകളും ഒരു നിശബ്ദ യുദ്ധക്കളമായി മാറുകയായിരുന്നു. അമേരിക്കൻ ചാരസംഘടനയായ സി.ഐ.എ (CIA) യുടെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ കെ.ജി.ബി (KGB) യുടെയും ഒരു വലിയ ചതുരംഗപ്പലകയായി (Chessboard) ഇന്ത്യ മാറിയ ചരിത്രം നമ്മുടെ ഔദ്യോഗിക പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ എവിടെയും കാണാനില്ല.
ചേരിചേരാ നയം എന്നത് പുറമെ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രഹസനം മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
ഈ നിലപാട് കേവലം ആദർശപരമായ ഒരു പാളിച്ചയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ശൈശവാവസ്ഥയിലായിരുന്ന ഇന്ത്യ നേരിട്ട ഭൗമരാഷ്ട്രീയപരമായ വലിയൊരു നിസ്സഹായത കൂടിയായിരുന്നു. കൊടിയ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ഉഴലുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്ക് വിശപ്പടക്കാൻ അമേരിക്കയുടെ പി.എൽ-480 (PL-480) പദ്ധതി പ്രകാരമുള്ള ഭക്ഷ്യസഹായവും നൂതന സാങ്കേതിക വിദ്യകളും അനിവാര്യമായിരുന്നു. അതേസമയം തന്നെ, രാജ്യത്തിൻ്റെ പ്രതിരോധ സുരക്ഷയ്ക്കും വൻകിട വ്യവസായങ്ങളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ സഹകരണം ഒഴിവാക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.
തന്മൂലം, പുറമേക്ക് ധാർമ്മികതയുടെ പരിവേഷം ചാർത്തുമ്പോഴും, ഇരു ചേരികളിൽ നിന്നും ഒരേസമയം നേട്ടങ്ങൾ കൊയ്തെടുക്കാനുള്ള ഒരു ‘തന്ത്രപരമായ ഇരട്ടത്താപ്പ്’ (Strategic Double Game) മാത്രമായിരുന്നു ഈ ചേരിചേരാ നയം. എന്നാൽ, ഈ തന്ത്രപരമായ ചാണക്യസൂത്രം ആത്യന്തികമായി വിദേശ ശക്തികൾക്ക് നമ്മുടെ ആഭ്യന്തര അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ അദൃശ്യമായി നുഴഞ്ഞുകയറാനുള്ള രാജപാതയാണ് വെട്ടിത്തുറന്നത്.
ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ പരമാധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അതിർത്തികളിലൂടെ ശത്രുസൈന്യം ഇരച്ചുകയറുമ്പോൾ മാത്രമല്ല. ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ നയരൂപീകരണങ്ങളെയും ജനങ്ങളുടെ ചിന്തകളെയും വിദേശ ശക്തികൾ അദൃശ്യമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാജ്യം അടിമയാകുന്നത്.
വിദേശ ചാര ഏജൻസികളുടെ നുഴഞ്ഞു കയറ്റം
ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തോട് പൊരുതി നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം, കേവലം കുറച്ചു വിദേശ നാണയങ്ങൾക്കും പ്രത്യയശാസ്ത്ര വിധേയത്വത്തിനും മുന്നിൽ അടിയറവ് വെക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് ഇന്ത്യ കണ്ടത്.
ഈ അന്താരാഷ്ട്ര ഗൂഢാലോചനയുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ ലോകം അറിയുന്നത് ഒരു പുസ്തകത്തിലൂടെയാണ്. മുൻ കെ.ജി.ബി ഉദ്യോഗസ്ഥനായ വാസിലി മിത്രോഖിനും (Vasili Mitrokhin) പ്രശസ്ത ചരിത്രകാരൻ ക്രിസ്റ്റഫർ ആൻഡ്രൂസും ചേർന്നെഴുതിയ ‘ദി മിത്രോഖിൻ ആർക്കൈവ്സ്’ (The Mitrokhin Archive) എന്ന ബൃഹത്തായ ഗ്രന്ഥം. ചരിത്രത്തിലെ യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു വിദ്യാർത്ഥിയും നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു പുസ്തകമാണിത്.
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം, കെ.ജി.ബി ആർക്കൈവുകളിൽ നിന്ന് മിത്രോഖിൻ അതിസാഹസികമായി കടത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് രേഖകളുടെ സമാഹാരമായിരുന്നു അത്. ആ രേഖകൾ വെളിപ്പെടുത്തിയ സത്യങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ അടിത്തറ തോണ്ടുന്നതായിരുന്നു.
കെ.ജി.ബി ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിജയകരമായി നുഴഞ്ഞുകയറിയ രാജ്യങ്ങളിലൊന്ന് ഇന്ത്യയായിരുന്നു എന്ന് ആ രേഖകൾ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ ഭരണകാലത്ത്, ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം, മാധ്യമങ്ങൾ, ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദം എന്നിവയിൽ കെ.ജി.ബി എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വേരുറപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നതിൻ്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന തെളിവുകൾ ആ പുസ്തകത്തിലുണ്ട്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന് അനുകൂലമായി വാർത്തകൾ നൽകാനും, നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാനും ഡൽഹിയിൽ വലിയൊരു ശൃംഖല തന്നെ അവർ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫണ്ടുകളായും പാരിതോഷികങ്ങളായും വിദേശ പണം സ്യൂട്ട്കേസുകളിൽ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ കൈകളിലെത്തി. ഡൽഹിയിലെ പല പ്രമുഖ മാധ്യമപ്രവർത്തകരും ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും കെ.ജി.ബിയുടെ വേതനപ്പട്ടികയിലുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മിത്രോഖിൻ രേഖകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ സമർത്ഥിക്കുന്നു.
ഒരു സ്വതന്ത്ര ജനാധിപത്യ രാജ്യം എന്ന് നാം അഭിമാനിച്ചിരുന്ന കാലത്താണ്, നമ്മുടെ നയരൂപീകരണങ്ങളിൽ വിദേശ ചാര ഏജൻസികൾ പണവും സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച് ഇടപെടലുകൾ നടത്തിയത് എന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നത്. സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ താല്പര്യങ്ങളേക്കാൾ ഉപരി, വിദേശ യജമാനന്മാരുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു വലിയ വിഭാഗം ആളുകൾ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ പിടിമുറുക്കി.
ഈ ചാരക്കളത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല പ്രധാന കളിക്കാർ. അമേരിക്കൻ ചാരസംഘടനയായ സി.ഐ.എ (CIA) ക്കും ഇന്ത്യയിൽ കൃത്യമായ സാമ്പത്തിക-രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ ഇടനാഴികളിൽ സ്വാധീനമുറപ്പിക്കാനും തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാനും അവരും കോടികൾ ഒഴുക്കി. അമേരിക്കൻ അനുകൂല ലോബികൾ ഡൽഹിയിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വം ഇന്ത്യയുടെ മണ്ണിലേക്ക് തങ്ങളുടെ അധിനിവേശത്തിൻ്റെ വലക്കണ്ണികൾ എറിഞ്ഞത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു തലത്തിലൂടെയായിരുന്നു. പട്ടിണിയുടെയും വറുതിയുടെയും നാളുകളിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് അവർ വെച്ചുനീട്ടിയ പബ്ലിക് ലോ 480 (PL-480) എന്ന ഭക്ഷണസഹായം കേവലം ഒരു കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയല്ല, മറിച്ച് തന്ത്രപരമായ ഒരു നിക്ഷേപമായിരുന്നു. ഈ പദ്ധതി വഴി ലഭിച്ച ഭീമമായ തുകകൾ ഇന്ത്യൻ ബാങ്കുകളിൽത്തന്നെ കെട്ടിക്കിടന്നപ്പോൾ, അത് ഉപയോഗിച്ച് രാജ്യത്തെ അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധ വികാരത്തെ മരവിപ്പിക്കാനും തങ്ങളുടെ സ്തുതിപാഠകരായ അക്കാദമിക്കുകളുടെ ഒരു സൈന്യത്തെത്തന്നെ വാർത്തെടുക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
ഫോർഡ് ഫൗണ്ടേഷൻ, റോക്ക്ഫെല്ലർ ഫൗണ്ടേഷൻ തുടങ്ങിയ സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ വഴി വാരിക്കോരി വിതരണം ചെയ്ത ഫെലോഷിപ്പുകളും വിദേശപഠന അവസരങ്ങളും പാശ്ചാത്യ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും നയരൂപീകരണ വിദഗ്ദ്ധരുടെയും ഒരു പുതിയ വരേണ്യവർഗ്ഗത്തെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു. ഒരു വശത്ത് കെ.ജി.ബിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനവും, മറുവശത്ത് സി.ഐ.എ സ്പോൺസർ ചെയ്ത സാമ്പത്തിക ‘സോഫ്റ്റ് പവർ’ (Soft Power) അധിനിവേശവും ചേർന്ന് ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പരമാധികാരത്തെയും രണ്ടു ഭാഗത്തുനിന്നും തുണ്ടം തുണ്ടമായി വീതിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആശയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ കീഴടക്കാം
എന്നാൽ, സി.ഐ.എ പരാജയപ്പെട്ടതും കെ.ജി.ബി വിജയിച്ചതും ഒരൊറ്റ കാര്യത്തിലായിരുന്നു.
അമേരിക്കക്കാർ കേവലം രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും മാത്രം വിലയ്ക്കുവാങ്ങിയപ്പോൾ, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ലക്ഷ്യം വെച്ചത് ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തെയായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ രാഷ്ട്രീയക്കാർ മാറിയേക്കാം, എന്നാൽ സർവ്വകലാശാലകളെയും സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളെയും ഹൈജാക്ക് ചെയ്താൽ തലമുറകളെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് അവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. അതിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.
തോക്കുകൾക്കും ബോംബുകൾക്കും പകരം ആശയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ കീഴടക്കാം എന്നതിൻ്റെ ഏറ്റവും മികച്ച പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു അത്.
ഈ അദൃശ്യ യുദ്ധത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടിയത് മുൻ കെ.ജി.ബി ഏജന്റായ യൂറി ബെസ്മെനോവ് (Yuri Bezmenov) ആണ്. 1980-കളിൽ അദ്ദേഹം നൽകിയ പ്രശസ്തമായ ഒരു ടെലിവിഷൻ അഭിമുഖം ഇന്നും ഇന്റർനെറ്റിൽ ലഭ്യമാണ്. ഒരു രാജ്യത്തെ തകർക്കാൻ കെ.ജി.ബി ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘പ്രത്യയശാസ്ത്ര അട്ടിമറി’ (Ideological Subversion) എന്ന തന്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അതിൽ കൃത്യമായി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
ജെയിംസ് ബോണ്ട് സിനിമകളിൽ കാണുന്നതുപോലെ പാലങ്ങൾ തകർക്കുകയോ രഹസ്യരേഖകൾ മോഷ്ടിക്കുകയോ അല്ല യഥാർത്ഥ ചാരപ്പണി എന്ന് ബെസ്മെനോവ് പറയുന്നു. മറിച്ച്, ഒരു രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തെ (Perception of Reality) പൂർണ്ണമായും മാറ്റിയെഴുതുക എന്നതാണ്. ശത്രു ആരാണ്, മിത്രം ആരാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഒരു ജനതയുടെ ചിന്താശേഷിയെ മരവിപ്പിക്കുന്ന മനഃശാസ്ത്രപരമായ യുദ്ധതന്ത്രം.
ഈ അട്ടിമറിയുടെ ആദ്യത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഘട്ടമാണ് ‘ഡീമോറലൈസേഷൻ’ (Demoralization) അഥവാ ഒരു ജനതയുടെ ധാർമ്മികതയും ആത്മവിശ്വാസവും തകർക്കൽ.
ഇതിനായി കെ.ജി.ബി ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത് ആ രാജ്യത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തെയും ചരിത്രരചനയെയുമാണ്. ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ ആവശ്യമായ 15 മുതൽ 20 വർഷം വരെയാണ് ഈ ഘട്ടത്തിനായി അവർ ചെലവഴിക്കുന്നത്. മുൻ ലേഖനങ്ങളിൽ നാം ചർച്ച ചെയ്ത അക്കാദമിക അധിനിവേശവും ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശലും ഈ വിശാലമായ ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമാകും. ഇന്ത്യയിലെ സർവ്വകലാശാലകളിൽ മാർക്സിസ്റ്റ് ബുദ്ധിജീവികളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതിലൂടെ, കെ.ജി.ബി തങ്ങളുടെ ഡീമോറലൈസേഷൻ പ്രക്രിയ അങ്ങേയറ്റം വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കി.
ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്ത ഈ അട്ടിമറി കേവലം സർവ്വകലാശാലകളുടെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളെയും സാംസ്കാരിക മണ്ഡലത്തെയും കെ.ജി.ബി എന്ന വിദേശ ചാരസംഘടന കൃത്യമായ പാട്രണേജ് സിസ്റ്റത്തിലൂടെ (Patronage System) വിലയ്ക്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. റഷ്യൻ ഏജൻസികളായ ‘റ്റാസ്’ (TASS), ‘നൊവോസ്റ്റി’ (Novosti) എന്നിവ വഴി അങ്ങേയറ്റം തുച്ഛമായ നിരക്കിൽ വാർത്തകളും ഫീച്ചറുകളും നൽകി മാധ്യമങ്ങളുടെ നിഷ്പക്ഷതയെ അവർ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അട്ടിമറിച്ചു. ഡൽഹിയിലെ പ്രമുഖ പത്രപ്രവർത്തകർക്ക് വിദേശയാത്രകളും പാരിതോഷികങ്ങളും ഒരു പ്രവാഹം പോലെ ഒഴുകിയെത്തി.
കെ.ജി.ബി പടുത്തുയർത്തിയ സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായ അധിനിവേശം
ഈ ബൗദ്ധിക അധിനിവേശത്തേക്കാൾ അപകടകരമായിരുന്നു ഇന്തോ-സോവിയറ്റ് കൾച്ചറൽ സൊസൈറ്റി (ISCUS), ഇന്ത്യൻ പീപ്പിൾസ് തിയേറ്റർ അസോസിയേഷൻ (IPTA) തുടങ്ങിയ ‘ഫ്രണ്ട് ഓർഗനൈസേഷനുകളിലൂടെ’ (Front Organizations) കെ.ജി.ബി പടുത്തുയർത്തിയ സാംസ്കാരിക അധിനിവേശം. എഴുത്തുകാരെയും കലാകാരന്മാരെയും നാടക പ്രവർത്തകരെയും സോവിയറ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ സ്തുതിപാഠകരാക്കി മാറ്റിയതിലൂടെ, ഒരു ജനതയുടെ സാഹിത്യത്തിലും കലയിലും വരെ തങ്ങളുടെ വിദേശ അജണ്ടകളെ അലിയിച്ചു ചേർക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. സത്യസന്ധമായ സർഗ്ഗാത്മകതയ്ക്ക് പകരം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വിധേയത്വം കലാരംഗത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.
സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ പൈതൃകത്തെ പുച്ഛിക്കാനും, വിദേശ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെ ആരാധിക്കാനും ഒരു തലമുറയെ അവർ ബോധപൂർവ്വം പരിശീലിപ്പിച്ചു.
“സത്യസന്ധമായ വിവരങ്ങൾ നൽകിയാൽ പോലും അവർ അത് വിശ്വസിക്കില്ല. തെളിവുകൾ അവരുടെ കൺമുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നാലും അവർ അത് അംഗീകരിക്കില്ല.” – മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനത്തിന് (Brainwashing) വിധേയരായ ഒരു സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് ബെസ്മെനോവ് പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രസക്തമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കുക. സ്വന്തം ചരിത്രത്തിൽ അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത, സ്വന്തം വേരുകളെ വെറുക്കുന്ന ഒരു യുവതയെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിൻ്റെ മൗനാനുവാദത്തോടെയാണ് ഈ ബൗദ്ധിക അട്ടിമറി ഇന്ത്യയിൽ അരങ്ങേറിയത്. വിദേശ ഫണ്ടുകളുടെ കുത്തൊഴുക്ക് ഭരണകക്ഷിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചു. എന്നാൽ, ഈ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടിൻ്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ കേവലം അക്കാദമിക രംഗത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. അധികാരത്തിൻ്റെ ഇടനാഴികളിൽ നടന്ന ഈ ഇരുണ്ട ഇടപാടുകൾ പലപ്പോഴും രക്തരൂക്ഷിതമായ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങളിലേക്കും ദുരൂഹ മരണങ്ങളിലേക്കും വരെ വഴിമാറി.
വിദേശ ഫണ്ടുകളുടെ ഈ കുത്തൊഴുക്ക് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച അവിശുദ്ധ ബന്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയായിരുന്നു 1975-ൽ കൊല്ലപ്പെട്ട അന്നത്തെ കേന്ദ്ര റെയിൽവേ മന്ത്രി എൽ.എൻ. മിശ്ര (L.N. Mishra). ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ വിശ്വസ്തനും കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയുടെ പ്രധാന ഫണ്ട് ശേഖാരകനുമായിരുന്നു (Chief Fundraiser) അദ്ദേഹം. പാർട്ടിയുടെ സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകളെക്കുറിച്ചും, പ്രത്യേകിച്ച് വിദേശത്ത് നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തിയ രഹസ്യ ഫണ്ടുകളെക്കുറിച്ചും ഏറ്റവും കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്ന വ്യക്തി.
1975 ജനുവരി 2. ബീഹാറിലെ സമസ്തിപൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു പുതിയ ബ്രോഡ്ഗേജ് ലൈൻ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാൻ എത്തിയതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പ്രസംഗം കഴിഞ്ഞ് വേദിയിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ ഭയാനകമായ ബോംബ് സ്ഫോടനം നടക്കുന്നത്. ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ അദ്ദേഹത്തെ മികച്ച ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാൻ കഴിയുന്ന പറ്റ്നയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് പകരം, മണിക്കൂറുകളോളം ഒരു സാധാരണ ട്രെയിനിൽ ദാനാപ്പൂരിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കൃത്യമായ വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കാതെ, തികച്ചും ദുരൂഹമായ സാഹചര്യത്തിൽ ആ കാബിനറ്റ് മന്ത്രി മരണത്തിന് കീഴടങ്ങി.
കേസിൽ നീണ്ട നാല് പതിറ്റാണ്ടിനടുത്ത് നീണ്ട വിചാരണയ്ക്കൊടുവിൽ വിചാരണക്കോടതി പ്രതികളെ ശിക്ഷിച്ചുവെങ്കിലും, അന്വേഷണത്തിലെ പല ദുരൂഹതകളും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് മിശ്രയുടെ കുടുംബവും രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും ഉയർത്തിയ സംശയങ്ങൾ ഇന്നും പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ സജീവമാണ്. ഔദ്യോഗിക നിഗമനങ്ങൾക്കപ്പുറം, വിദേശ ഫണ്ടുകളും രാഷ്ട്രീയ ഇടപാടുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിർണായക വിവരങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്ന ഒരു മന്ത്രിയുടെ വിയോഗത്തിന് പിന്നിൽ അക്കാലത്തെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനകൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും ചരിത്രാന്വേഷികൾക്കിടയിൽ സജീവ ചർച്ചയാണ്.
കെ.ജി.ബി ഫണ്ടുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദേശ പണം എങ്ങനെയാണ് ഇന്ത്യൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ സ്വാധീനിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചത് എന്നതിൻ്റെ ഉത്തരം മിശ്രയോടൊപ്പം എക്കാലത്തേക്കുമായി കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടു. അഴിമതിയുടെയും വിദേശ ഇടപെടലുകളുടെയും ഒരു വലിയ അധ്യായമാണ് ആ സ്ഫോടനത്തിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചത്.
എൽ.എൻ. മിശ്രയുടെ അന്ത്യം കേവലമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല; മറിച്ച് ശീതസമരത്തിൻ്റെ നിഴൽയുദ്ധങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്വയംപര്യാപ്തതയെ ഭയന്ന വിദേശ ശക്തികൾ നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനകളുടെ രക്തരൂക്ഷിതമായ തുടർച്ച മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരും കുറവല്ല. ഇതിന് സമാനമായി, രാജ്യം ആണവശക്തിയായി മാറുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ 1966-ൽ വിമാനാപകടത്തിൽ പൊലിഞ്ഞ ഡോ. ഹോമി ജെ. ഭാഭയുടെയും, താഷ്കന്റിൽ വെച്ച് വിടവാങ്ങിയ പ്രധാനമന്ത്രി ലാൽ ബഹാദൂർ ശാസ്ത്രിയുടെയും വിയോഗങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ വിദേശ രഹസ്യാന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും ദുരൂഹതകളും ഇന്നും ചരിത്രാന്വേഷികൾക്കിടയിൽ സജീവ ചർച്ചയാണ്.
ഭരണകൂടം അധികാരത്തുടർച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടി വിദേശ ഫണ്ടുകളെ ആശ്രയിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര യജമാനന്മാർക്ക് വേണ്ടി രാജ്യത്തിൻ്റെ താല്പര്യങ്ങളെയാണ് ഒറ്റിക്കൊടുത്തത്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തം രാജ്യത്തേക്കാൾ കൂറ് (Extraterritorial Loyalty) വിദേശത്തുള്ള തങ്ങളുടെ യജമാനന്മാരോട് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ദുരന്തം ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിൽ പലതവണ നാം കണ്ടതാണ്. ദേശീയത എന്ന ആശയത്തെ അവർ എക്കാലവും പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കിക്കണ്ടത്.
ചരിത്രപരമായ വഞ്ചന
ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചന അരങ്ങേറിയത് 1942-ലെ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരകാലത്താണ് (Quit India Movement). മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇന്ത്യൻ ജനത ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ജീവൻമരണ പോരാട്ടം നടത്തുന്ന സമയം. തുടക്കത്തിൽ ഈ സമരത്തെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ, പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ തങ്ങളുടെ നിലപാട് മാറ്റി ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് അനുകൂലമായി രംഗത്തുവന്നു.
എന്തായിരുന്നു ആ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റത്തിന് കാരണം?
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ഹിറ്റ്ലർ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ ആക്രമിച്ചതോടെ, റഷ്യ ബ്രിട്ടൻ്റെ സഖ്യകക്ഷിയായി മാറി. മോസ്കോയിലെ യജമാനന്മാർ ബ്രിട്ടനുമായി കൈകോർത്തപ്പോൾ, ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വം പെട്ടെന്ന് മിത്രമായി മാറി. അതുവരെ സാമ്രാജ്യത്വ യുദ്ധമായിരുന്നതിനെ അവർ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ‘ജനകീയ യുദ്ധം’ (People’s War) എന്ന് തിരുത്തിയെഴുതി.
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയ സ്വന്തം നാട്ടുകാരെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞും ഒറ്റുകൊടുത്തും അവർ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പാദസേവകരായി മാറി. സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാളികളെ ഒറ്റിക്കൊടുത്ത ഈ നിലപാടിൻ്റെ കറുത്ത ഏടുകൾക്ക് ചരിത്രം സാക്ഷിയാണ്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവർക്ക് പ്രധാനം സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ സുരക്ഷയായിരുന്നു. സ്വന്തം മാതൃഭൂമിയെ വിദേശ യജമാനന്മാർക്ക് വേണ്ടി ഒറ്റിക്കൊടുത്ത ഈ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനയെ അവർ പിന്നീട് ‘തന്ത്രപരമായ നിലപാട്’ എന്ന് ന്യായീകരിച്ചു.
സത്യത്തിൽ, ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രമെന്ന ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ സ്വപ്നത്തെക്കാൾ അവർ വിലകല്പിച്ചത് ഒരു വിദേശ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ വിജയത്തിനായിരുന്നു.
1947-ൽ രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായപ്പോഴും ഈ വിദേശ വിധേയത്വത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല. 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് രാജ്യം സ്വാതന്ത്ര്യപ്പുലരി ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ, “ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം വ്യാജമാണ്” (യെ ആസാദി ഝൂഠി ഹെ – Yeh Azaadi Jhoothi Hai) എന്ന മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി അതിനെ തള്ളിപ്പറയുകയാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ചെയ്തത്.
ഈ ദേശവിരുദ്ധ നിലപാടിൻ്റെ തുടർച്ചയായിരുന്നു 1948 ഫെബ്രുവരിയിൽ ബി.ടി. രണദിവെയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പാർട്ടി അംഗീകരിച്ച കുപ്രസിദ്ധമായ ‘കൽക്കട്ടാ തീസിസ്’ (Calcutta Thesis). ജനാധിപത്യപരമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നെഹ്റു സർക്കാരിനെതിരെ സായുധ കലാപത്തിന് അവർ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഇന്ത്യയെന്ന നവജാത രാജ്യത്തെ ചോരയിൽ മുക്കിക്കൊല്ലാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഈ നീക്കം, മോസ്കോ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കോമിൻഫോമിൻ്റെയും (Cominform) അന്താരാഷ്ട്ര കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതൃത്വത്തിൻ്റെയും സൈദ്ധാന്തിക നിർദ്ദേശപ്രകാരമായിരുന്നു എന്നത് ചരിത്രരേഖകളിൽ വ്യക്തമാണ്.
സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ പോലും വിദേശത്തെ യജമാനന്മാരുടെ അനുമതി കാത്തുനിൽക്കേണ്ട ഗതികേടിലായിരുന്നു അവർ.
ഈ ദേശവിരുദ്ധ നിലപാടിൻ്റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ മുഖം രാജ്യം കണ്ടത് 1962-ലെ ഇന്ത്യാ-ചൈന യുദ്ധകാലത്താണ്. ചൈനീസ് സൈന്യം ഹിമാലയൻ അതിർത്തികൾ ഭേദിച്ച് ഇന്ത്യൻ മണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുകയും, നമ്മുടെ സൈനികർ വീരമൃത്യു വരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അങ്ങേയറ്റം വൈകാരികമായ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടം. ആ സമയത്ത് ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സ്വീകരിച്ച നിലപാട് എന്തായിരുന്നു?
ആക്രമണം നടത്തിയ ചൈനയെ നിരുപാധികം അപലപിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. പകരം, അതിർത്തി തർക്കത്തിൽ ഇന്ത്യയ്ക്കും തുല്യ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനാണ് അവർ ശ്രമിച്ചത്. സ്വന്തം രാജ്യം ചോരയൊലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആക്രമണകാരിയായ ഒരു വിദേശ രാജ്യത്തോട് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ കൂറ് കാണിച്ച ഈ വഞ്ചന ലോകചരിത്രത്തിൽ തന്നെ അപൂർവ്വമാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി, മറ്റൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യത്തിൻ്റെ അധിനിവേശത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന ഈ വിരോധാഭാസം (Cognitive Dissonance) ഇന്ത്യൻ ജനതയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.
1962-ലെ ഈ നിലപാട് പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ വലിയ പൊട്ടിത്തെറികൾക്ക് കാരണമായി. എന്നാൽ 1964-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നത് കേവലം ഇന്ത്യയിലെ ഏതെങ്കിലും ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങളുടെയോ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രതിസന്ധികളുടെയോ പേരിലായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം. മറിച്ച്, അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ചൈനയും തമ്മിലുണ്ടായ തർക്കങ്ങളുടെ (Sino-Soviet Split) നേരിട്ടുള്ള പ്രതിഫലനമായിരുന്നു അത്.
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ ലൈനിനോട് ചേർന്നുനിന്നവർ സി.പി.ഐ (CPI) ആയും, ആ നിലപാടിനെ തള്ളി ചൈനീസ്-വിമത പക്ഷത്തേക്ക് ആഭിമുഖ്യം പുലർത്തിയവർ സി.പി.ഐ-എം (CPI-M) ആയും മാറി. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്ത്യയുടെ മണ്ണിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വിദേശ രാജ്യങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന വെറും ഏജൻസികളായി അവർ അധഃപതിച്ചു.
ശീതസമരകാലത്തെ ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധികമായ അടിമത്തം
വിദേശ ചാരസംഘടനകളും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തെ ഇങ്ങനെ കാർന്നുതിന്നുമ്പോൾ, ഭരണകൂടം എന്താണ് ചെയ്തത്? ഈ അധിനിവേശങ്ങളെ ചെറുക്കുന്നതിന് പകരം, അവർ അതിന് ഔദ്യോഗികമായ അംഗീകാരം നൽകുകയാണ് ചെയ്തത്. 1971-ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ഒപ്പുവെച്ച ‘ഇന്തോ-സോവിയറ്റ് സമാധാന-സൗഹൃദ കരാർ’ (Indo-Soviet Treaty of Peace, Friendship and Cooperation) ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ്.
ബംഗ്ലാദേശ് യുദ്ധത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ കരാർ ഇന്ത്യയ്ക്ക് തന്ത്രപരമായ (Strategic) മേൽക്കൈ നൽകി എന്നത് ചരിത്രപരമായ സത്യമാണ്. അമേരിക്കയും പാകിസ്ഥാനും ചൈനയും അടങ്ങുന്ന അച്ചുതണ്ടിനെ നേരിടാൻ അന്ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ്റെ സഹായം ഇന്ത്യയ്ക്ക് അനിവാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ഒപ്പുവെക്കലിലൂടെ ഇന്ത്യ അതുവരെ അഭിമാനത്തോടെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ‘ചേരിചേരാ നയം’ (NAM) പ്രായോഗികമായി അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. രാജ്യം ശക്തമായി സോവിയറ്റ് ചേരിയോട് അടുത്തുനിന്നു.
ഈ കരാറിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാഘാതം അനുഭവിച്ചത് ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയവും ബൗദ്ധിക മണ്ഡലവുമാണ്. സോവിയറ്റ് യൂണിയനുമായുള്ള ഈ ഔദ്യോഗിക ബാന്ധവം, ഇന്ത്യയിലെ ഇടതുപക്ഷ ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് ഭരണകൂട സ്ഥാപനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ കരുത്ത് പകർന്നു. സർവ്വകലാശാലകളിലും സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവർ തങ്ങളുടെ അധിനിവേശം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി.
വിദേശ നയത്തിലെ ഒരു തന്ത്രപരമായ നീക്കം, ആഭ്യന്തരമായി രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അടിയറവ് വെക്കുന്നതിലാണ് കലാശിച്ചത്.
ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ പരമാധികാരം (Sovereignty) എന്നത് കേവലം ഭൂപടത്തിലെ അതിർത്തിരേഖകളുടെ സംരക്ഷണം മാത്രമല്ല. സൈനികമായ കരുത്തോ, കാവൽ നിൽക്കുന്ന പട്ടാളക്കാരോ മാത്രം വിചാരിച്ചാൽ ഒരു രാജ്യത്തെ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല. ശീതസമരകാലത്തെ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം അതാണ്.
അതിർത്തികൾ സുരക്ഷിതമായിരിക്കുമ്പോഴും, ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവും ചിന്താശേഷിയും വിദേശ ശക്തികൾക്ക് എങ്ങനെ റാഞ്ചിയെടുക്കാം എന്നതിൻ്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമായിരുന്നു ആ കാലഘട്ടം.
ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ നയരൂപീകരണ വിദഗ്ദ്ധരും, സർവ്വകലാശാലകളിലെ ബുദ്ധിജീവികളും, മാധ്യമപ്രവർത്തകരും വിദേശ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ വക്താക്കളായി മാറുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ആ രാജ്യത്തിൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. തങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന യജമാനന്മാർ ഇരിക്കുന്നത് മോസ്കോയിലാണോ അതോ വാഷിംഗ്ടണിലാണോ അതോ ചൈനയിലോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമോ എന്നത് അവിടെയൊരു വിഷയമേയല്ല.
കാരണം, ചങ്ങലകൾ സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയാലും ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയാലും അടിമത്തം അടിമത്തം തന്നെയാണ്. ബൗദ്ധികമായ അടിമത്തം സൈനികമായ അധിനിവേശത്തേക്കാൾ ഭയാനകമാണ്.
ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ കാലഘട്ടത്തെ കേവലമൊരു നയതന്ത്ര നിർബന്ധമായി (Diplomatic Necessity) മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യയുടെ അക്കാദമിക, സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങളെ സോവിയറ്റ് മാർക്സിസത്തിന് അടിയറവ് വെച്ചത് ഒരു മികച്ച തന്ത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഇന്ത്യയുടെ തനതായ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന് നേരെയുള്ള വലിയൊരു വഞ്ചനയായിരുന്നു. ഭൗമരാഷ്ട്രീയപരമായ (Geopolitical) നിലനിൽപ്പിന് വേണ്ടി, സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയാണ് ഭരണകൂടം അന്ന് വിലപേശിയത്.
മറുവശത്ത്, പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളുടെ ഇടപെടലുകളും ഇതിനേക്കാൾ ഒട്ടും മെച്ചമായിരുന്നില്ല. സി.ഐ.എയുടെ (CIA) നേതൃത്വത്തിൽ അമേരിക്കൻ ചേരിയും ശ്രമിച്ചത് ഇന്ത്യയെ തങ്ങളുടെ ഒരു സാമന്ത രാജ്യമാക്കി (Client State) മാറ്റാനാണ്. ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം, നമ്മുടെ അന്നത്തെ നേതൃത്വത്തിനും ബുദ്ധിജീവികൾക്കും ഈ രണ്ട് വിദേശ യജമാനന്മാരിൽ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട ഗതികേട് വന്നു എന്നതാണ്. ഇന്ത്യയുടെ തനതായ ദേശീയ താല്പര്യങ്ങളെയും തദ്ദേശീയമായ അറിവുകളെയും അവർ പൂർണ്ണമായും വിസ്മരിച്ചു.
യൂറി ബെസ്മെനോവ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയ ആ ‘പ്രത്യയശാസ്ത്ര അട്ടിമറി’ (Ideological Subversion) കേവലം കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു ചരിത്രസംഭവമല്ല. അതിൻ്റെ വിഷവേരുകൾ ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ആഴത്തിൽ പടർന്നിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന അതിതീവ്രമായ രാഷ്ട്രീയ ധ്രുവീകരണവും, സ്വന്തം പൈതൃകത്തെ പുച്ഛിക്കുന്ന യുവതലമുറയും, സാമൂഹിക ഘടനയിലുള്ള നിരന്തരമായ സംഘർഷങ്ങളും ആ ശീതസമരകാലത്തെ വിദേശ നിക്ഷേപങ്ങളുടെ വൈകി വന്ന ലാഭവിഹിതങ്ങളാണ്.
സ്വന്തം ചിന്താശേഷി പണയം വെച്ച ഒരു ജനതയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു ലോകശക്തിയായി മാറാൻ കഴിയില്ല.
യഥാർത്ഥ പരമാധികാരം വീണ്ടെടുക്കണമെങ്കിൽ, പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വത്തിൻ്റെയും സോവിയറ്റ് മാർക്സിസത്തിൻ്റെയും ബൗദ്ധിക ഹാങ്ങോവറുകളിൽ (Hangovers) നിന്ന് നാം ആദ്യം പുറത്തുകടക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തിയോട് പൊരുതി സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ നമ്മുടെ ആദ്യകാല നേതൃത്വം എങ്ങനെയാണ് ഈ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ കെണികളിൽ ചെന്ന് വീണത്? അത് കേവലം ശീതസമരത്തിൻ്റെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ടായിരുന്നോ, അതോ നമ്മുടെ ആദ്യകാല വിദേശനയത്തിൽ തന്നെ അടിസ്ഥാനപരമായ എന്തെങ്കിലും പിഴവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നോ?
നെഹ്റൂവിയൻ കാലഘട്ടത്തിലെ ആദർശവാദം എങ്ങനെയാണ് ഇന്ത്യയെ വലിയ നയതന്ത്ര ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത്? പഞ്ചശീല തത്വങ്ങളുടെ ഉട്ടോപ്യൻ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ (Realism) പൊള്ളുന്ന ലോകത്തേക്ക് ഇന്ത്യ എങ്ങനെയാണ് ഉണർന്നത്?
ഈ നയതന്ത്ര പരാജയങ്ങളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും ചരിത്രം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ വായിക്കാം: ലേഖനം 4 – ആദർശവാദത്തിൻ്റെ ആഘാതങ്ങൾ: ഉട്ടോപ്യൻ വിദേശനയത്തിൽ നിന്ന് ഏകാധിപത്യത്തിൻ്റെ നിഴലുകളിലേക്ക്.
