“ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ മഹത്വം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ ലഭിക്കുന്ന കയ്യടികളിലോ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലോ അല്ല. മറിച്ച്, രാജ്യസുരക്ഷയും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രായോഗിക നയങ്ങളിലാണ് “
ആമുഖം:
അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിലെ ആദർശധീരതയും ‘സമാധാന വചനങ്ങളും’ ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ അതിർത്തികൾ കാക്കാൻ പര്യാപ്തമാണോ? സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യകാല നേതൃത്വം വെച്ചുപുലർത്തിയ അതിവൈകാരികമായ ഉട്ടോപ്യൻ വിദേശനയം എങ്ങനെയാണ് 1962-ലെ ഹിമാലയൻ ദുരന്തത്തിലേക്കും, തുടർന്ന് ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജനപ്രിയത അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ ഏകാധിപത്യത്തിലേക്കും വഴിമാറിയതെന്ന് ഈ ലേഖനം ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നു. കയ്യടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള ആദർശവാദത്തിൽ നിന്ന് തണുത്തുറഞ്ഞ റിയലിസത്തിലേക്ക് (Realpolitik) ഇന്ത്യ നടത്തിയ നിർബന്ധിത പരിവർത്തനത്തിൻ്റെ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു ചരിത്രവിചാരണ.
നെഹ്റുവിൻ്റെ ലോകവീക്ഷണങ്ങളും ആദർശവാദവും
അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളുടെ (International Relations) ചെസ്സ് ബോർഡിൽ വൈകാരികതയ്ക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. അവിടെ സദാചാരവും ആദർശങ്ങളും ദുർബലരുടെ വിലാപങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ലോകചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാകും; രാജ്യങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് നിർണ്ണയിക്കുന്നത് അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഉട്ടോപ്യൻ (Utopian) സ്വപ്നങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രായോഗികതയാണ് (Cold-blooded Pragmatism).
എന്നാൽ, സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യകാല വിദേശനയം രൂപപ്പെട്ടത് ഈ പ്രായോഗിക യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തിൽ നിന്നായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, കോളനിവൽക്കരണത്തിന് ഇരയായ ലോക രാഷ്ട്രങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ആഗോള സമാധാനത്തിൻ്റെ മാതൃകയാകാൻ കൊതിച്ച, നെഹ്റു എന്ന ഭരണാധികാരിയുടെ അതിരുകടന്ന ആദർശവാദത്തിൽ (Idealism) നിന്നായിരുന്നു. രാജ്യസ്നേഹത്തിലോ സദുദ്ദേശ്യത്തിലോ സംശയമില്ലെങ്കിലും, ആ ആദർശ ഭ്രമം ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിൽ വൻ തിരിച്ചടിയായി മാറി.
സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനയത്തെ പൂർണ്ണമായും നയിച്ചത് പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രി ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിൻ്റെ വ്യക്തിപരമായ ലോകവീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു. ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ അടിസ്ഥാനശിലകൾ പാകുന്നതിലും, മതേതര ജനാധിപത്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിലും, ഐ.ഐ.ടി പോലുള്ള ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകുന്നതിലും നെഹ്റു നൽകിയ സംഭാവനകൾ ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതാണ്. അദ്ദേഹം ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള ഒരു ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു എന്നതിൽ യാതൊരു തർക്കവുമില്ല.
എന്നാൽ, സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ അതിർത്തികൾ കാക്കുന്ന ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിൽ (Geopolitics), ഈ ദീർഘവീക്ഷണത്തേക്കാൾ അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചത് അതിവൈകാരികമായ ആദർശവാദമായിരുന്നു.
സാമ്രാജ്യത്വത്തിൻ്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ പരസ്പരം സഹകരിച്ച് മുന്നേറുമെന്ന മിഥ്യാധാരണ അദ്ദേഹം വെച്ചുപുലർത്തി. അയൽക്കാർ ഒരിക്കലും സ്വാഭാവിക മിത്രങ്ങളാകില്ലെന്ന ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിലെ അടിസ്ഥാന പാഠം അദ്ദേഹം സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നു.
ഈ ഉട്ടോപ്യൻ ചിന്താഗതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായിരുന്നു 1954-ൽ ചൈനയുമായി ഒപ്പുവെച്ച ‘പഞ്ചശീല കരാർ’ (Panchsheel Agreement). പരസ്പര ബഹുമാനവും സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള അഞ്ച് തത്വങ്ങൾ കടലാസിൽ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. ‘ഹിന്ദി-ചീനി ഭായ് ഭായ്’ എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഡൽഹിയിലെ അധികാര ഇടനാഴികളിൽ ഒരു ലഹരിപോലെ പടർന്നു. സമാധാനത്തിൻ്റെ വെള്ളരിപ്രാവുകളെ പറത്തിവിട്ടാൽ അതിർത്തികൾ സുരക്ഷിതമാകുമെന്ന ഒരുതരം അന്ധമായ വിശ്വാസം ഭരണകൂടത്തെ ഗ്രസിച്ചു.
എന്നാൽ, ഈ ആദർശങ്ങളുടെ പുകമറയ്ക്കുള്ളിൽ ചൈനീസ് ഡ്രാഗൺ തങ്ങളുടെ നഖങ്ങൾക്ക് മൂർച്ച കൂട്ടുകയായിരുന്നു.
പഞ്ചശീല തത്വങ്ങളിൽ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം, അതിർത്തിയിലെ സുരക്ഷാ മുന്നറിയിപ്പുകളെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ചു. ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ വിദേശനയം എന്നത് സ്വന്തം ജനതയുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനായിരിക്കണം; അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ ആദർശധീരത തെളിയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രാധാന്യം അതിർത്തി കാക്കുന്നതിനാണ് എന്ന സത്യം അന്ന് വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടു.
ഇന്ത്യയുടെ യു.എൻ സ്ഥിരാംഗത്വവും ചൈനയുടെ ആക്രമണവും
ഇതിനേക്കാൾ വലിയ വിരോധാഭാസമായിരുന്നു ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ രക്ഷാസമിതിയിലെ (UN Security Council) സ്ഥിരം അംഗത്വ വിഷയത്തിൽ സ്വീകരിച്ച നിലപാട്. അമേരിക്കയും സോവിയറ്റ് യൂണിയനും വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ യു.എൻ രക്ഷാസമിതിയിലെ സ്ഥിരം അംഗത്വത്തെക്കുറിച്ച് അനൗപചാരികമായ തന്ത്രപരമായ സൂചനകൾ നൽകിയപ്പോൾ പോലും, ഭൗമരാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങളെ മുൻഗണനയാക്കി ഔപചാരിക നീക്കങ്ങൾക്ക് തുനിയാതെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനയുടെ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രാതിനിധ്യത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന സമീപനമാണ് നെഹ്റു സ്വീകരിച്ചത്. 1950-ൽ യു.എസ്. സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി ജോൺ ഫോസ്റ്റർ ഡള്ളസ് വഴിയും, 1955-ൽ സോവിയറ്റ് പ്രീമിയർ നിക്കോളായ് ബുൾഗാനിൻ വഴിയും ഇന്ത്യക്ക് സ്ഥിരം അംഗത്വം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അനൗപചാരിക ആശയവിനിമയങ്ങൾ നടന്നിരുന്നു. ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വിസ്മരിച്ച്, ലോകസമാധാനം സ്ഥാപിക്കാമെന്ന നെഹ്റുവിൻ്റെ അമിതമായ ആദർശവിശ്വാസം പിൽക്കാലത്ത് ഇന്ത്യക്ക് തന്നെ തിരിച്ചടിയായി—ഇന്ന് അതേ ചൈന ഇന്ത്യയുടെ യു.എൻ സ്ഥിരം അംഗത്വത്തെ വീറ്റോ ചെയ്തു തടയുന്നത് ചരിത്രത്തിൻ്റെ വലിയൊരു പരിഹാസമാണ്.
ഈ അപകടകരമായ ആദർശവാദത്തിനെതിരെ അന്ന് ഭരണകൂടത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെ ശക്തമായ ഒരു റിയലിസ്റ്റിൻ്റെ (Realist) ശബ്ദം ഉയർന്നിരുന്നു. അത് മറ്റാരുടേതുമായിരുന്നില്ല, ഇന്ത്യയുടെ ഉരുക്കുമനുഷ്യനായ സർദാർ വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേലിന്റേതായിരുന്നു.
1950-ൽ ചൈന ടിബറ്റ് പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ തന്നെ പട്ടേൽ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു ദുരന്തം മുൻകൂട്ടി കണ്ടു. ചൈനയുടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സാമ്രാജ്യത്വ മോഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഇന്ത്യയുടെ വടക്കൻ അതിർത്തികൾ നേരിടാൻ പോകുന്ന ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം നെഹ്റുവിന് കൃത്യമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ചൈനീസ് നേതൃത്വത്തിൻ്റെ വാക്കുകളെ അവിശ്വസിക്കണമെന്നും, അതിർത്തിയിൽ സൈനിക വിന്യാസം അടിയന്തരമായി ശക്തമാക്കണമെന്നും ആ ചരിത്രപ്രധാനമായ കത്തിൽ അദ്ദേഹം അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.
ഒരു രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞൻ്റെ (Statesman) ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെ പട്ടേൽ നൽകിയ ആ മുന്നറിയിപ്പിനെ ഭരണകൂടം തികഞ്ഞ അവഗണനയോടെയാണ് നേരിട്ടത്. ചൈന ഒരിക്കലും ഇന്ത്യയെ ആക്രമിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ നെഹ്റു ഉറച്ചുനിന്നു. പട്ടേലിൻ്റെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയേക്കാൾ അന്ന് വിലകൽപ്പിക്കപ്പെട്ടത് അന്താരാഷ്ട്ര വേദിയിലെ സമാധാനവാദിയെന്ന പ്രതിച്ഛായയ്ക്കായിരുന്നു. രാജ്യതാൽപ്പര്യത്തേക്കാൾ വലുതായി ആദർശങ്ങൾ മാറിയപ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ വിദേശനയം അതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു.
ചൈനീസ് വ്യാളിയുടെ അധിനിവേശ മോഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വെറും സമാധാന വചനങ്ങൾ ഉരുവിടുക മാത്രമായിരുന്നില്ല അന്നത്തെ ഭരണനേതൃത്വം ചെയ്തത്; മറിച്ച്, ഇന്ത്യയുടെ വടക്കൻ സുരക്ഷാ കവചമായിരുന്ന ടിബറ്റ് എന്ന സ്വതന്ത്ര ‘ബഫർ സ്റ്റേറ്റിനെ’ (Buffer State) ചൈനീസ് സൈന്യം വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ അതിന് നയതന്ത്രപരമായ മൗനാനുവാദം നൽകുകയാണ് ഡൽഹി ചെയ്തത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ടിബറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന പരമ്പരാഗതമായ അവകാശങ്ങൾ പോലും യാതൊരു പ്രതിഫലവുമില്ലാതെ ചൈനയ്ക്ക് കാഴ്ചവെച്ചതിലൂടെ, നമ്മുടെ ഹിമാലയൻ അതിർത്തികളിലേക്ക് ശത്രുസൈന്യത്തിന് നേരിട്ട് നുഴഞ്ഞുകയറാനുള്ള രാജപാതയാണ് ഈ ഉട്ടോപ്യൻ നയതന്ത്രം വെട്ടിത്തുറന്നത്. പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ബഫർ സോണുകൾ വഹിക്കുന്ന നിർണ്ണായക പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദയനീയമായ അജ്ഞതയുടെ ദുരന്തഫലമായിരുന്നു ആ വിദേശനയ പരാജയം.
മേനോൻറെ ധാർഷ്ട്യം
പട്ടേലിൻ്റെ മരണശേഷം, ഈ ആദർശവാദത്തിന് കൂട്ടുനിൽക്കാൻ തികഞ്ഞ ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര അന്ധത കൂടി പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിൻ്റെ ചുക്കാൻ പിടിച്ചത് വി.കെ. കൃഷ്ണമേനോൻ ആയിരുന്നു.
തികഞ്ഞ ഒരു ഇടതുപക്ഷ സഹയാത്രികനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ധാർഷ്ട്യം (Ideological Arrogance) ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൻ്റെ നട്ടെല്ലൊടിക്കുന്നതായിരുന്നു. ശത്രുക്കൾ അതിർത്തിയിൽ യുദ്ധസന്നാഹങ്ങൾ ഒരുക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിൽ മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ആഗോളതലത്തിൽ ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രതിച്ഛായ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വിജയിച്ചെങ്കിലും, സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ അതിർത്തികൾ സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു.
പ്രതിരോധ നവീകരണത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സമീപനം തികച്ചും പരിഹാസ്യമായിരുന്നു. സൈന്യത്തിന് അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു നൽകേണ്ട ഓർഡിനൻസ് ഫാക്ടറികളിൽ (Ordnance Factories) അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചത് കോഫി മേക്കറുകളും ഹെയർ ക്ലിപ്പറുകളുമായിരുന്നു! വികസനമെന്നാൽ കേവലം സിവിലിയൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ നിർമ്മാണം മാത്രമാണെന്നും, സൈനിക ശക്തി ഒരു അനാവശ്യ ബാധ്യതയാണെന്നുമുള്ള വികലമായ ചിന്താഗതിയായിരുന്നു ഇതിന് പിന്നിൽ.
സൈനിക അനുഭവസമ്പത്തിനേക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ അഹന്തയ്ക്ക് വിലകൽപ്പിച്ചതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായിരുന്നു അന്നത്തെ കരസേനാ മേധാവിയായിരുന്ന ജനറൽ കെ.എസ്. തിമ്മയ്യയോട് ഭരണകൂടം കാണിച്ച സമീപനം. കൃഷ്ണമേനോൻ്റെ അനാവശ്യ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളിലും സൈനിക മുൻഗണനകൾ അട്ടിമറിച്ചതിലും പ്രതിഷേധിച്ച് 1959-ൽ തിമ്മയ്യ രാജിക്കത്ത് നൽകിയപ്പോൾ, നയതന്ത്രപരമായി വിഷയം പരിഹരിക്കുന്നതിന് പകരം പാർലമെന്റിൽ വെച്ച് ആ പ്രഗത്ഭനായ സൈനിക മേധാവിയെ പൊതുമധ്യത്തിൽ അപമാനിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആദർശവാദികളായ ഭരണാധികാരികൾ പ്രൊഫഷണൽ സൈനിക ജനറൽമാരുടെ പ്രായോഗിക അനുഭവസമ്പത്തിനേക്കാൾ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിയപ്പോൾ സംഭവിച്ച നയതന്ത്ര വീഴ്ചയായിരുന്നു അത്.
ആയുധങ്ങൾക്ക് പകരം ആദർശങ്ങൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച ലോകത്തിലെ ഏക പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയം ഒരുപക്ഷേ അക്കാലത്തെ ഇന്ത്യയുടേതായിരിക്കും. ജനറൽ തിമ്മയ്യയെപ്പോലുള്ള പ്രഗത്ഭരായ സൈനിക മേധാവികളുടെ പ്രായോഗിക ഉപദേശങ്ങളെ അദ്ദേഹം പുച്ഛിച്ചുതള്ളി. യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളേക്കാൾ (Military Strategy) പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയതിൻ്റെ വില രാജ്യം വൈകാതെ നൽകേണ്ടി വന്നു.
ചൈനയുടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അധിനിവേശ തന്ത്രം
അന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ കടുത്ത സാമ്പത്തിക-സൈനിക പരിമിതികൾ മൂലം ചൈനയെ പിണക്കാതെ സൗഹൃദത്തിലാക്കുക എന്നൊരു തന്ത്രപരമായ വിട്ടുവീഴ്ചയാണ് ഭരണകൂടം ലക്ഷ്യമിട്ടതെങ്കിൽ, അതിനെ ക്രൂരമായി ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതായിരുന്നു ചൈനയുടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അധിനിവേശ തന്ത്രം. സമാധാനത്തിൻ്റെ ഭാഷ സംസാരിച്ച ഇന്ത്യയുടെ പുറകിൽ കത്തി കയറ്റിയ ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വഞ്ചന ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിന്ദ്യമായ അധ്യായമാണ്. ഇതിനേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു ഈ സങ്കീർണ്ണ ഘട്ടത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ സ്വീകരിച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സാഹോദര്യ നിലപാടും, രാജ്യത്തിനകത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ കാട്ടിയ രാജ്യദ്രോഹപരമായ ഇരട്ടത്താപ്പും. സ്വന്തം രാജ്യം അധിനിവേശം നേരിടുമ്പോൾ പോലും ചൈനീസ് കടന്നുകയറ്റത്തെ ന്യായീകരിക്കാനും, ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും മടിക്കാത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്ര അന്ധത ഇന്ത്യക്ക് ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് ചെറുതല്ല.
ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അന്ധതയുടെ പരകോടിയിലായിരുന്നു ആവശ്യമായ വെടിക്കോപ്പുകളോ കഠിനമായ മഞ്ഞുവീഴ്ചയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങളോ ഇല്ലാതെ അതിർത്തിയിൽ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ‘ഫോർവേഡ് പോളിസി’ (Forward Policy). സൈനികർക്ക് ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ റേഷൻ സാമഗ്രികൾ പോലും എത്തിക്കാൻ സാധ്യമല്ലെന്ന പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ചൈനീസ് അതിർത്തിയിൽ ചെക്ക് പോസ്റ്റുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഭരണകൂടം തിടുക്കം കാട്ടി. യുദ്ധതന്ത്രപരമായ മുൻഗണനകളേക്കാൾ ഉപരിയായി രാഷ്ട്രീയമായ അഹന്തയ്ക്ക് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകിയ ഈ നടപടി, നിസ്സഹായരായ ഇന്ത്യൻ സൈനികരെ മരണത്തിൻ്റെ താഴ്വരകളിലേക്ക് നിഷ്കരുണം വലിച്ചെറിയുകയായിരുന്നു.
1962 ഒക്ടോബർ 20. നെഹ്റൂവിയൻ ഉട്ടോപ്യയുടെ ചീട്ടുകൊട്ടാരം തകർന്നുവീണ ദിവസം. ‘ഹിന്ദി-ചീനി ഭായ് ഭായ്’ എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിൻ്റെ മാറ്റൊലികൾ അടങ്ങും മുൻപേ, ചൈനീസ് സൈന്യം ഹിമാലയൻ അതിർത്തികൾ ഭേദിച്ച് ഇന്ത്യൻ മണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. സമാധാനത്തിൻ്റെ വെള്ളരിപ്രാവുകൾക്ക് ചൈനീസ് പീരങ്കികളെ തടയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡൽഹിയിലെ ഭരണാധികാരികൾ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഞ്ഞിലുറഞ്ഞ ഹിമാലയൻ മലനിരകളിൽ ഇന്ത്യൻ സൈനികർ നേരിട്ടത് സമാനതകളില്ലാത്ത ദുരന്തമായിരുന്നു. ശൈത്യകാലത്ത് ധരിക്കാനുള്ള കമ്പിളിക്കുപ്പായങ്ങളോ, ആവശ്യത്തിന് വെടിക്കോപ്പുകളോ ഇല്ലാതെയാണ് അവർ ആധുനിക സജ്ജീകരണങ്ങളുള്ള ചൈനീസ് സൈന്യത്തെ നേരിട്ടത്. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലത്തെ കാലഹരണപ്പെട്ട തോക്കുകളുമായി അവർ മാതൃഭൂമിക്ക് വേണ്ടി പൊരുതി മരിച്ചു.
തോക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഡൽഹിയിലെ ഭരണാധികാരികളുടെ ആദർശപരമായ അന്ധത കൊണ്ടാണ് ആ സൈനികർ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടത്.
ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളുടെ ആഗോള ഐക്യത്തിൻ്റെ പേരിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഇന്ത്യയെ സഹായിക്കാതെ നിസ്സംഗത പാലിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ചേരിചേരാനയം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒടുവിൽ രാജ്യത്തിൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനായി അമേരിക്കയുടെ സൈനിക സഹായം തേടേണ്ടി വന്നു; അമേരിക്ക ഉടൻതന്നെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അടിയന്തര ആയുധങ്ങൾ എത്തിച്ചു നൽകുകയും ചെയ്തു.
1962-ലെ ഈ ദയനീയ പരാജയം കേവലം ഒരു സൈനിക തോൽവി മാത്രമായിരുന്നില്ല. താൻ അതിയായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രത്തിൽ നിന്നേറ്റ വഞ്ചനയും, സ്വന്തം വിദേശനയത്തിനേറ്റ തിരിച്ചടിയും നെഹ്റു എന്ന മഹാനായ ഭരണാധികാരിയെ കടുത്ത മാനസികാഘാതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. രാജ്യത്തിൻ്റെ നട്ടെല്ല് വാർത്ത അനേകം സംഭാവനകൾ നൽകിയ ആ ദീർഘദർശി, തൻ്റെ ആദർശങ്ങളുടെ തകർച്ച സമ്മാനിച്ച ആഴമേറിയ വ്യഥയിൽ ഒടുവിൽ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു.
പ്രായോഗികതയുടെ രാഷ്ട്രീയം
ഈ തിരിച്ചടിയിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊണ്ട്, ഇന്ത്യ ഒടുവിൽ ആദർശങ്ങളുടെ ലോകത്ത് നിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ (Realism) പരുക്കൻ മണ്ണിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി.
പരാജയത്തിൻ്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്ത് വി.കെ. കൃഷ്ണമേനോന് പ്രതിരോധ മന്ത്രിസ്ഥാനം രാജിവെക്കേണ്ടി വന്നു. പകരം ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത് മഹാരാഷ്ട്രയിൽ നിന്നുള്ള പ്രായോഗികവാദിയായ (Pragmatist) വൈ.ബി. ചവാൻ (Y.B. Chavan) ആയിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ നയത്തിൻ്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു ആ നിയമനം.
ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലെ നീണ്ട പ്രസംഗങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക ആയുധങ്ങളും പരിശീലനം ലഭിച്ച സൈനികരുമാണ് അതിർത്തി കാക്കുന്നതെന്ന് വൈ.ബി. ചവാൻ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഹെയർ ക്ലിപ്പറുകളും പ്രഷർകുക്കറുകളും കോഫി മേക്കറുകളും നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ഓർഡിനൻസ് ഫാക്ടറികളെ അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥ ആയുധ നിർമ്മാണ ശാലകളാക്കി മാറ്റി. പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് പകരം പ്രൊഫഷണലിസത്തിന് (Professionalism) പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിൽ ഊന്നൽ നൽകിയ അദ്ദേഹം, സൈന്യത്തെ ആധുനികവൽക്കരിക്കാനുള്ള അടിയന്തര നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു.
ഈ പ്രായോഗിക സമീപനത്തിൻ്റെ (Realpolitik) ഫലം രാജ്യം വൈകാതെ കണ്ടു. 1965-ൽ പാകിസ്ഥാനെതിരെയുള്ള യുദ്ധത്തിൽ പ്രതിരോധം ശക്തമാക്കിയ ഇന്ത്യ, 1967-ലെ നാഥുലാ-ചോലാ (Nathu La & Cho La) യുദ്ധത്തിലൂടെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഇന്ത്യയുടെ മാറിയ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തി. സിക്കിം അതിർത്തിയിൽ ചൈന വീണ്ടും അധിനിവേശത്തിന് ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, വൈ.ബി. ചവാനും ജനറൽ സാം മനേക്ഷായും ജനറൽ സഗത് സിംഗും ചേർന്നൊരുക്കിയ പുതിയ ഇന്ത്യൻ സൈന്യം നിർദ്ദയം തിരിച്ചടിച്ചു. നൂറുകണക്കിന് ചൈനീസ് സൈനികരെ വധിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ത്യ ചൈനയെ പിൻതിരിപ്പിച്ചു.
1962-ലെ തോൽവി കേവലം ഇന്ത്യൻ സൈനികരുടെ ശേഷിക്കുറവ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭരണാധികാരികളുടെ നയവൈകല്യം കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് അഞ്ചേ അഞ്ച് വർഷം കൊണ്ട് റിയലിസം തെളിയിച്ചു കൊടുത്തു. തുടർന്ന് 1971-ലെ ബംഗ്ലാദേശ് വിമോചന യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ത്യ നേടിയ ചരിത്രവിജയം വൈ.ബി. ചവാൻ അടിത്തറയിട്ട സൈനിക നവീകരണത്തിൻ്റെ (Military Modernization) ഫലമായിരുന്നു.
സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജനപ്രിയതയിലേക്ക് ഉള്ള കൂപ്പുകുത്തുൽ
അതിർത്തികളിൽ റിയലിസം ഇന്ത്യയെ രക്ഷിച്ചെങ്കിലും, രാജ്യത്തിനകത്ത് മറ്റൊരു വലിയ ദുരന്തം അണിയറയിൽ ഒരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിദേശ-പ്രതിരോധ നയങ്ങളിൽ രാജ്യം പ്രായോഗികതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ, ആഭ്യന്തര സാമ്പത്തിക നയങ്ങളിൽ ഭരണകൂടം തികഞ്ഞ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ജനപ്രിയതയിലേക്ക് (Economic Populism) കൂപ്പുകുത്തുകയായിരുന്നു. ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഈ വൈരുദ്ധ്യം (Cognitive Dissonance) ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ ഇരട്ടത്താപ്പുകളിലൊന്നാണ്. സ്വന്തം പാർട്ടിയിലെ മുതിർന്ന നേതാക്കളെ (സിൻഡിക്കേറ്റ്) ഒതുക്കി അധികാരം നിലനിർത്താൻ, അവർ രാജ്യത്തിൻ്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കി മാറ്റി.
ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണങ്ങളായിരുന്നു 1969-ലെ ബാങ്ക് ദേശസാൽക്കരണവും (Bank Nationalization), പ്രിവി പഴ്സ് നിർത്തലാക്കലും. ‘ഗരീബി ഹഠാവോ’ എന്ന ആകർഷകമായ മുദ്രാവാക്യത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചത് അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിനുള്ള കൃത്യമായ അജണ്ടയായിരുന്നു.
ബാങ്കുകൾ ദേശസാൽക്കരിച്ചതോടെ സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ കൈകളിലായി. സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് (Wealth Creation) പകരം, ദാരിദ്ര്യം വിതരണം ചെയ്യുന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് മാതൃകയിലേക്ക് രാജ്യം മാറി. ലൈസൻസ് രാജ് (License Raj) അതിൻ്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ രൂപം പ്രാപിച്ചത് ഇക്കാലത്താണ്. സൈന്യത്തിന് ആധുനികവൽക്കരണം ആവശ്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അതേ നേതൃത്വം തന്നെയാണ്, രാജ്യത്തിൻ്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ബോധപൂർവ്വം പിന്നോട്ട് വലിച്ചത്.
സാമ്പത്തിക ജനപ്രിയതയിലൂടെ ആരംഭിച്ച ഈ അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിൻ്റെ അനിവാര്യമായ പരിണാമമായിരുന്നു 1975 ജൂൺ 25-ന് രാജ്യത്ത് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട അടിയന്തരാവസ്ഥ (The Emergency). ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുവെച്ച്, ഭരണകൂടം അതിൻ്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ ഏകാധിപത്യ സ്വഭാവം പുറത്തെടുത്ത ഇരുണ്ട കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.
‘പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ജുഡീഷ്യറി’ (Committed Judiciary) എന്ന അപകടകരമായ ആശയം പരസ്യമായി നടപ്പിലാക്കി. നീതിപീഠം എന്നത് ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് നിയമസാധുത നൽകാനുള്ള വെറുമൊരു റബ്ബർ സ്റ്റാമ്പായി അധഃപതിച്ചു. മാധ്യമങ്ങളുടെ വായ്മൂടിക്കെട്ടാൻ കർശനമായ സെൻസർഷിപ്പ് ഏർപ്പെടുത്തി. ഒരു വശത്ത് സോഷ്യലിസത്തിൻ്റെ പേരിൽ പാവപ്പെട്ടവരുടെ രക്ഷകരായി ചമയുകയും, മറുവശത്ത് അതേ പാവപ്പെട്ടവരുടെ പൗരാവകാശങ്ങൾ നിഷ്കരുണം കവർന്നെടുക്കുകയും ചെയ്ത ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ ഇരട്ടത്താപ്പ് അവിടെ പൂർണ്ണമായി അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ, 1977-ൽ നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ ശില്പികളെ ജനങ്ങൾ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് തൂത്തെറിഞ്ഞു. അവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രായോഗികവാദികളുടെ (Pragmatists) ഒരു ഹ്രസ്വമായ തിരിച്ചുവരവിന് കളമൊരുങ്ങിയത്. മൊറാർജി ദേശായിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വന്ന ജനതാ പാർട്ടി സർക്കാർ ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങൾ മൂലം പെട്ടെന്ന് തകർന്നുവെങ്കിലും, അടിയന്തരാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ച ഭയാനകമായ അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തെ പൊളിച്ചെഴുതാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.
ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഈ നാൾവഴികൾ നൽകുന്ന പാഠം വ്യക്തമാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ മഹത്വം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ ലഭിക്കുന്ന കയ്യടികളിലോ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലോ അല്ല. മറിച്ച്, രാജ്യസുരക്ഷയും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രായോഗിക നയങ്ങളിലാണ് (Pragmatic Policies).
കയ്യടികൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികൾ വരുംതലമുറകൾക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത് കണ്ണുനീർ മാത്രമായിരിക്കും. നെഹ്റൂവിയൻ ഉട്ടോപ്യയിൽ നിന്ന് വൈ.ബി. ചവാൻ്റെ സൈനിക റിയലിസത്തിലേക്കും, പിന്നീട് ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തിലെ റിയലിസത്തിലേക്കുമുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ വളർച്ചയുടെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു.
ഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ അതിജീവനത്തിനായി വിദേശനയങ്ങളെയും സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയെയും അട്ടിമറിച്ചപ്പോൾ, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ദുരന്തം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നിശബ്ദമായി അരങ്ങേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്ന തലമുറകളെ വാർത്തെടുക്കേണ്ട വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് കേവലം മാർക്കുകൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രശാലകളായി മാറിയത്? ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ട വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥ, കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുന്ന കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികൾക്ക് (Coaching Factories) എങ്ങനെ വഴിമാറി?
ഇന്ത്യൻ യുവത്വത്തിൻ്റെ ചിന്താശേഷിയെ കൊന്നൊടുക്കിയ ആ വിദ്യാഭ്യാസ ദുരന്തത്തിൻ്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ വായിക്കാം: ലേഖനം 5 – ശാസ്ത്രബോധത്തിൻ്റെ മരണവും കോച്ചിംഗ് ഫാക്ടറികളും.
