“സൗജന്യ റേഷൻ നൽകി ജനങ്ങളെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ കൈനീട്ടുന്ന യാചകരാക്കി മാറ്റുന്നതിന് പകരം, അവർക്ക് സ്വയം പര്യാപ്തരാകാനുള്ള ഉന്നത നൈപുണ്യ വികസനമാണ് (Skill Development) ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടം നൽകേണ്ടത്.”
ആമുഖം
ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിലാപങ്ങളും ചരിത്രപരമായ ഇരവാദങ്ങളും അവസാനിപ്പിച്ച് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇനി എങ്ങനെ ഒരു ആഗോള ശക്തിയായി മുന്നേറാം? ഉട്ടോപ്യൻ സോഷ്യലിസത്തിനും സാംസ്കാരിക ഭൂരിപക്ഷവാദത്തിനും പ്രീണന രാഷ്ട്രീയത്തിനും അപ്പുറം, ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികതയും സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യവും ശാസ്ത്രബോധവും ഒത്തുചേരുന്ന ‘പ്രായോഗിക ഇന്ത്യൻ ലിബറലിസം’ (Pragmatic Indian Liberalism) എന്ന പുതിയ വികസന-ഭരണ മാതൃകയെ ഈ ലേഖനം സമഗ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വിജ്ഞാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ നയിക്കാനുള്ള ഒരു ബൗദ്ധിക മാർഗ്ഗരേഖ.
ഭാവി ഇന്ത്യയുടെ സമഗ്ര മാതൃക
കഴിഞ്ഞ ഒൻപത് അധ്യായങ്ങളിലൂടെ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം കടന്നുപോയ രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, ബൗദ്ധിക ചരിത്രവഴികളും അവയിലുണ്ടായ ആശയപരമായ അപചയങ്ങളും നാം അതിസൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു.
ഒരു വശത്ത് പ്രായോഗികതയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഇടതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ഉട്ടോപ്യൻ സോഷ്യലിസം (Utopian Socialism). മറുവശത്ത് മതപരമായ സ്വത്വത്തെ ദേശീയതയുടെ ഏകകമായി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വലതുപക്ഷത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂരിപക്ഷവാദം. ഇതിനിടയിൽ, കൃത്യമായ ഒരു ദാർശനിക അടിത്തറയില്ലാതെ വോട്ട് ബാങ്കുകളെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി കോൺഗ്രസ് പയറ്റിയ പ്രീണന രാഷ്ട്രീയം. ഈ മൂന്ന് ആശയധാരകളും ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക-ബൗദ്ധിക കുതിപ്പിന് എങ്ങനെ വിലങ്ങുതടിയായി എന്ന് നാം അക്കമിട്ട് നിരത്തി.
ചരിത്രത്തിൻ്റെ ശവപ്പറമ്പുകളിൽ നിന്ന് ഒരു രാജ്യത്തിനും ശോഭനമായ ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിലാപങ്ങളും ചരിത്രപരമായ ഇരവാദങ്ങളും (Victimhood) അവസാനിപ്പിച്ച്, ഭാവിയുടെ ഇന്ത്യയെ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ഒരു പുതിയ സമഗ്ര മാതൃക അനിവാര്യമായിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികതയിലും (Constitutional Morality), പി.വി. നരസിംഹറാവു-മൻമോഹൻ സിങ് ടീം തുറന്നിട്ട സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും, ജവഹർലാൽ നെഹ്റു വിഭാവനം ചെയ്ത ശാസ്ത്രബോധത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ ദർശനമാണ് ഭരണ-സാമൂഹിക തലങ്ങളിൽ ഇന്ത്യ ഇനി പ്രാവർത്തികമാക്കേണ്ടത്. ഇതിനെ നമുക്ക് ‘പ്രായോഗിക ഇന്ത്യൻ ലിബറലിസം’ (Pragmatic Indian Liberalism) എന്ന് വിളിക്കാം.
ഇത് കേവലം പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങളുടെ അന്ധമായ അനുകരണമല്ല. മറിച്ച്, ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ വേരുകളുള്ള, എന്നാൽ ആഗോള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കൃത്യമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു തനതായ ഇന്ത്യൻ സമന്വയമാണിത്. കാലഹരണപ്പെട്ട ആശയങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാതെ, യുക്തിയിലും ശാസ്ത്രത്തിലും മാനവവിഭവശേഷിയിലും ഊന്നിയുള്ള പുതിയൊരു ഇന്ത്യൻ ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനത്തിന് ഈ ദർശനം അടിത്തറയാകും.
ഈ പുതിയ ദർശനം പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നാം ആദ്യം അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടത് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു വിചിത്ര വൈരുദ്ധ്യത്തെയാണ്.
സ്വതന്ത്ര വിപണി
ഇന്ത്യൻ സ്റ്റേറ്റ് ഇടപെടേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ പൂർണ്ണമായും അദൃശ്യമാകുകയും, മാറിനിൽക്കേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായി ഇടപെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ആ വലിയ ദുരന്തം. പൗരൻ്റെ കിടപ്പുമുറിയിലെ വിശ്വാസങ്ങളിലും അവൻ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും ഇടപെടാൻ വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്ന ഭരണകൂടം, അവന് സുരക്ഷിതമായ ഒരു റോഡോ അതിവേഗ നീതിയോ മികച്ച പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസമോ നൽകുന്നതിൽ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുന്നു. പൗരന്മാർക്ക് അടിസ്ഥാന നീതിയും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഭരണകൂടം, ഹോട്ടലുകൾ നടത്താനും വിമാനങ്ങൾ പറത്താനും വാച്ചുകൾ നിർമ്മിക്കാനും സിഗരറ്റ് വിൽക്കാനും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചതാണ് കഴിഞ്ഞ ഏഴ് പതിറ്റാണ്ടുകളായി നാം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥ അബദ്ധം. ഈ വികലമായ മുൻഗണനാക്രമത്തിന് അടിയന്തരമായി ഒരു വിപ്ലവകരമായ മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.
സർക്കാർ ഒരു വ്യാപാരിയാകാതെ വിപണിയിൽ സ്വതന്ത്ര മത്സരം ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒരു നിഷ്പക്ഷ റഫറി മാത്രമായി മാറണം.
ലൈസൻസ് രാജിൻ്റെ കൊളോണിയൽ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അവസാനിച്ചെങ്കിലും, ഇന്നും ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദത്തിൻ്റെ രൂപത്തിൽ തുടരുന്ന ‘ഇൻസ്പെക്ടർ രാജ്’, അനാവശ്യ പെർമിറ്റുകൾ, ചുവപ്പുനാട (Regulatory Overreach) എന്നിവ എറിഞ്ഞുടച്ച് യഥാർത്ഥ ‘ഈസ് ഓഫ് ഡൂയിങ് ബിസിനസ്സ്’ ഇവിടെ ഉറപ്പാക്കണം. റെയിൽവേ, വ്യോമയാനം, ടെലികോം, വൈദ്യുതി വിതരണം, ഹോട്ടലുകൾ, ബാങ്കിംഗ് തുടങ്ങിയ നോൺ-കോർ മേഖലകളിലെ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കുകയോ നിയന്ത്രണ വിമുക്തമാക്കുകയോ (Deregulation) ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. നികുതിദായകൻ്റെ വിയർപ്പിൻ്റെ വിഹിതം കോടികളായി എടുത്ത് നഷ്ടത്തിലോടുന്ന ബിസിനസ്സുകൾ നടത്തുകയല്ല ഒരു ആധുനിക ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തിൻ്റെ പണി.
ഭരണകൂടം ബിസിനസ്സിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പിന്മാറുമ്പോൾ മാത്രമേ രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക എഞ്ചിൻ അതിൻ്റെ പരമാവധി ശേഷിയിൽ പ്രവർത്തിക്കൂ. മുതലാളിത്തവും സ്വതന്ത്ര വിപണിയും ഏതോ ചീത്തവാക്കുകളാണെന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് പൊതുബോധത്തെ നാം ആദ്യം തിരുത്തിയെഴുതണം. സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാതെ അത് വിതരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല എന്ന അടിസ്ഥാന സാമ്പത്തിക പാഠം ഭരണകൂടം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്.
‘മിനിമം ഗവൺമെൻറ്റ്, മാക്സിമം ഗവേണൻസ്’
പകരം, ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങൾ അതിശക്തമായി കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടത് മറ്റ് ചില സുപ്രധാന മേഖലകളിലാണ്. കർശനമായ നിയമവാഴ്ച (Law & Order), വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ദേശസുരക്ഷ, വൻകിട ആധുനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ-വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലകൾ എന്നിവയിൽ മാത്രം സ്റ്റേറ്റ് തങ്ങളുടെ ഊർജ്ജം മുഴുവൻ നിക്ഷേപിക്കണം. ‘മിനിമം ഗവൺമെൻറ്റ്, മാക്സിമം ഗവേണൻസ്’ എന്ന രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ പ്രായോഗിക രൂപം ഇതായിരിക്കണം.
ഇതിനൊപ്പം തന്നെ ഭരണനിർവ്വഹണത്തിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സാമ്പത്തിക-ഭരണവികേന്ദ്രീകരണം അനിവാര്യമാണ്. അതിവേഗം നഗരവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ മെട്രോകളിലെ ഗതാഗതക്കുരുക്കും വെള്ളപ്പൊക്കവും മലിനീകരണവും പരിഹരിക്കാൻ ഇന്നത്തെ അഴിമതിക്കാരായ ഉദ്യോഗസ്ഥ കേന്ദ്രീകൃത സംവിധാനങ്ങൾ തികച്ചും അപര്യാപ്തമാണ്. ഇതിന് ശാശ്വതമായ പരിഹാരമായി, ലണ്ടനിലെയും ന്യൂയോർക്കിലെയും മാതൃകയിൽ പൂർണ്ണ കാര്യനിർവ്വഹണ അധികാരമുള്ള ‘നേരിട്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന മേയർമാരെ’ (Directly Elected Mayors with executive powers) നിയമിക്കുകയും ആധുനിക നഗരാസൂത്രണം നടപ്പിലാക്കുകയും വേണം.
ജനങ്ങളോട് നേരിട്ട് ഉത്തരം പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥനായ, രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള ഒരു ഭരണാധികാരി നമ്മുടെ നഗരങ്ങൾക്ക് അനിവാര്യമാണ്.
ഈ സുവർണ്ണാവസരം എങ്ങനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താം
ഇന്ത്യയുടെ യുവജനസമ്പത്ത് ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ നമുക്ക് മുന്നിൽ ഇനി ഇരുപതോ ഇരുപത്തഞ്ചോ വർഷത്തെ ഒരു നിശ്ചിത സമയപരിധി (Demographic Dividend Window) മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊണ്ട് നാം പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രണ്ടായിരത്തി അൻപതോടെ ഇന്ത്യ ഒരു വൃദ്ധരുടെ രാജ്യമായി മാറാൻ തുടങ്ങും. ഇപ്പോഴുള്ള ഈ സുവർണ്ണാവസരം പാഴാക്കിയാൽ, വികസിത രാഷ്ട്രം എന്ന സ്വപ്നം എന്നെന്നേക്കുമായി അസ്തമിക്കും. അതിനാൽ, സാമ്പത്തിക നയങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തതും അതിവേഗത്തിലുള്ളതുമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ നാം നടപ്പിലാക്കിയേ തീരൂ.
നമ്മുടെ യുവജനങ്ങൾ തൊഴിൽ ചൂഷണത്തിന് വിധേയരാകുന്ന വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് തൊഴിൽ തേടിപ്പോയി ഇന്ത്യയുടെ വിലപ്പെട്ട മനുഷ്യവിഭവശേഷി (Human Capital) നഷ്ടമാകുന്നത് തടയാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഉന്നത നിലവാരമുള്ള തൊഴിൽ സംരംഭങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം. ‘ബ്രെയിൻ ഡ്രെയിൻ’ (Brain Drain) എന്ന ഈ വൻ പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാൻ, സാമ്പത്തിക രംഗത്ത് ഭരണാധികാരികളുമായി അടുത്തബന്ധമുള്ള ഏതാനും ചില കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് മാത്രം നേട്ടമുണ്ടാക്കുന്ന ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസത്തിന് (Crony Capitalism) പകരം സംരംഭകത്വവും നവീകരണവും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സുതാര്യമായ തുറന്ന വിപണിയാണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്. സംരംഭകരെ ചൂഷകരായി കാണുന്ന പഴയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് അസൂയാ മനോഭാവം എറിഞ്ഞുടയ്ക്കപ്പെടണം.
വോട്ട് ബാങ്ക് രാഷ്ട്രീയയവും ഫ്രീബീസും
ആഗോള വിപണിയിൽ മത്സരക്ഷമത നേടാൻ കാലഹരണപ്പെട്ട തൊഴിൽ, കാർഷിക, ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തണം. കാർഷിക മേഖലയെ സ്വതന്ത്ര വിപണിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും കർഷകന് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി വിൽക്കാനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വിവരമില്ലാത്ത തെരുവ് രാഷ്ട്രീയത്തിന് മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയേണ്ടി വന്നത് ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ ഇച്ഛാശക്തിക്കേറ്റ കനത്ത മങ്ങലായിരുന്നു.
വോട്ട് ബാങ്ക് രാഷ്ട്രീയത്തെ ഭയന്ന് കർഷകരെ സൗജന്യങ്ങളും തുച്ഛമായ സബ്‌സിഡികളും നൽകി എക്കാലവും ദാരിദ്ര്യത്തിലും ഭരണകൂട ആശ്രിതത്വത്തിലും നിലനിർത്തുന്ന വികലമായ രീതി അവസാനിപ്പിക്കണം. ഇതിന് പകരം, ഫുഡ് പ്രോസസ്സിംഗ്, ആധുനിക കോൾഡ് സ്റ്റോറേജ് ശൃംഖലകൾ, ഡ്രോൺ ടെക്നോളജി, തടസ്സങ്ങളില്ലാത്ത കോർപ്പറേറ്റ് ലീസിംഗ്, ജീൻ എഡിറ്റിംഗ് (GM Crops / GM കടുക് പോലുള്ളവ) എന്നിവ കാർഷിക രംഗത്ത് യഥേഷ്ടം അനുവദിക്കണം. കൃഷിയെ സബ്‌സിഡിക്ക് കാത്തുനിൽക്കുന്ന പാവപ്പെട്ടവരുടെ തൊഴിലല്ല, മറിച്ച് സാങ്കേതികവിദ്യാധിഷ്ഠിതമായ ലാഭകരമായ ഒരു വ്യവസായമാക്കുകയാണ് പ്രായോഗിക ലിബറലിസത്തിൻ്റെ വഴി.
വോട്ട് ബാങ്ക് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഉപാധികളില്ലാത്ത സൗജന്യങ്ങൾക്ക് (Freebies) പകരം മാനവവിഭവശേഷി വികസനത്തിലാണ് സർക്കാർ നിക്ഷേപിക്കേണ്ടത്. വാരിക്കോരി വിതരണം ചെയ്യുന്ന അശാസ്ത്രീയമായ സൗജന്യങ്ങൾക്കും, അഴിമതി നിറഞ്ഞ നൂറുകണക്കിന് തുച്ഛമായ സബ്‌സിഡികൾക്കും പകരം, അർഹരായ പാവപ്പെട്ട പൗരന്മാർക്ക് നേരിട്ട് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന ‘ടാർഗറ്റഡ് ബേസിക് ഇൻകം’ (Targeted Basic Income / Direct Cash Support) നടപ്പിലാക്കുകയാണ് പ്രായോഗിക ലിബറലിസത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക സമീപനം. ഇടനിലക്കാരും ഉദ്യോഗസ്ഥ ദുഷ്പ്രഭുത്വവും ചോർത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ പദ്ധതികൾ റദ്ദാക്കി, ആ തുക ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകളിലൂടെ നേരിട്ട് പൗരൻ്റെ കൈകളിൽ എത്തിക്കുമ്പോൾ, അത് അവരുടെ വാങ്ങൽ ശേഷിയെയും വ്യക്തിഗത സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും വിപണിയിലെ ഉപഭോഗത്തെയും ഒരുപോലെ ശക്തിപ്പെടുത്തും.
സൗജന്യ റേഷൻ നൽകി ജനങ്ങളെ ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ കൈനീട്ടുന്ന യാചകരാക്കി മാറ്റുന്നതിന് പകരം, അവർക്ക് സ്വയം പര്യാപ്തരാകാനുള്ള ഉന്നത നൈപുണ്യ വികസനമാണ് (Skill Development) ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടം നൽകേണ്ടത്. പരമ്പരാഗത ജോലിസാധ്യതകളെ നിർമ്മിത ബുദ്ധി (Artificial Intelligence) ഇല്ലാതാക്കുന്ന ആസന്ന ഭാവിയിൽ, യുവാക്കളുടെ റീ-സ്കില്ലിംഗ് (Re-skilling) എന്നത് ഒരു അടിയന്തരാവസ്ഥയായി ഏറ്റെടുക്കണം. അതോടൊപ്പം നികുതി ഘടന ലളിതമാക്കി സമാന്തര സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ (Parallel Economy) തടയുകയും തകർക്കുകയും വേണം.
സ്ത്രീകളും മതങ്ങളും
രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയ്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ മറ്റൊരു ഘടകം സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തമാണ്. സുരക്ഷിതമായ തൊഴിലന്തരീക്ഷം ഒരുക്കി സ്ത്രീകളുടെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് (Female Labor Force Participation) വലിയ തോതിൽ ഉയർത്താതെ ഒരു രാജ്യത്തിനും സാമ്പത്തിക മഹാശക്തിയാകാൻ കഴിയില്ല. വീടിൻ്റെ നാലതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടവരല്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക എഞ്ചിനെ നയിക്കേണ്ടവരാണ് സ്ത്രീകൾ എന്ന ബോധ്യം സമൂഹത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കണം.
സാമൂഹിക തലത്തിൽ മതം പൂർണ്ണമായും വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യമായിരിക്കുകയും ഭരണകൂടത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും കേവലം ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർ മാത്രമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പൗരത്വ ദേശീയതയാണ് (Civic Nationalism) നാം വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടത്. മതപരമായ സ്വത്വമല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടന നൽകുന്ന പൗരത്വമായിരിക്കണം ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രാഥമികവും ഏകവുമായ അടയാളം.
ഇതിൻ്റെ ഭാഗമായി മതപരമായ വ്യക്തിനിയമങ്ങൾക്ക് പകരം ഭരണഘടനയ്ക്ക് കീഴിൽ എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും തുല്യനീതിയും ലിംഗസമത്വവും ഉറപ്പാക്കാൻ ഏകീകൃത സിവിൽകോഡ് (Uniform Civil Code) നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതൊരു വർഗ്ഗീയ അജണ്ടയാകരുത്, മറിച്ച് ഭരണഘടനാപരമായ പ്രാഥമിക ബാധ്യതയാണ്. മതത്തിൻ്റെ പേരിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വത്തിലും വിവാഹമോചനത്തിലും തുല്യനീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ഒരു ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തിന് അപമാനമാണ്.
ഒപ്പം, സെക്യുലർ സ്റ്റേറ്റിന് മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭരണത്തിൽ കാര്യമില്ല എന്ന തത്ത്വമുൾക്കൊണ്ട് ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മേലുള്ള വിവേചനപരമായ സർക്കാർ നിയന്ത്രണം ഒഴിവാക്കി വിശ്വാസികളുടെ സ്വതന്ത്ര ട്രസ്റ്റുകൾക്ക് ഭരണച്ചുമതല കൈമാറണം. ഒരു മതേതര ഭരണകൂടം എന്തിനാണ് ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിൻ്റെ മാത്രം ആരാധനാലയങ്ങളും അവയുടെ ധനശേഖരവും കൈവശം വെച്ച് ഭരിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം തികച്ചും യുക്തിസഹമാണ്.
ഭരണകൂടവും മതവും തമ്മിൽ കൃത്യമായ ഒരു അകലം (Wall of Separation) പാലിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ മതേതരത്വം പുലരുകയുള്ളൂ.
ഈ മാനദണ്ഡം എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. മദ്രസകൾ പോലുള്ള മതപാഠശാലകൾക്കും അവയിലെ അധ്യാപകർക്കും പൊതുഖജനാവിൽ നിന്ന് ശമ്പളവും സാമ്പത്തിക ആനുകൂല്യങ്ങളും നൽകുന്ന വിചിത്രമായ രീതി അടിയന്തരമായി അവസാനിപ്പിക്കണം. അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളില്ലാതെ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങൾ ചോർന്നൊലിക്കുമ്പോൾ, നികുതിപ്പണം ഉപയോഗിച്ച് മതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സർക്കാർ ഫണ്ട് നൽകുന്നത് മതേതരത്വമല്ല; മറിച്ച് നയപരമായ വലിയൊരു പ്രീണനവും യാഥാസ്ഥിതിക ചിന്തകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കലുമാണ്.
ടൂറിസം വികസനത്തിൻ്റെയോ തീർത്ഥാടനത്തിൻ്റെയോ മറവിൽ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ആത്മീയ തട്ടിപ്പുകാർക്കും കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സർക്കാർ ഫണ്ട് ഒഴുക്കുന്ന നിന്ദ്യമായ പ്രവണതയും നിർത്തലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. നികുതിദായകൻ്റെ വിയർപ്പായ ഈ വിഭവങ്ങൾ രാജ്യത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിനും, ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസ-ആരോഗ്യ മേഖലകൾക്കും വേണ്ടി മാത്രമാണ് വിനിയോഗിക്കേണ്ടത്. വോട്ട് ബാങ്കുകളെ താലോലിക്കുന്ന ഈ പ്രീണന രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ വിലകുറഞ്ഞ കളി അവസാനിപ്പിക്കാതെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു ആധുനിക റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറാൻ കഴിയില്ല.
ശാസ്ത്രബോധവും, യുക്തിചിന്തയും
വിജ്ഞാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് (Knowledge Economy) അതിവേഗം മാറാൻ ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ആകെ ജി.ഡി.പിയുടെ വെറും 0.64% മാത്രമുള്ള ഗവേഷണ നിക്ഷേപം ഇസ്രായേൽ, ദക്ഷിണ കൊറിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ മാതൃകയിൽ അടിയന്തരമായി 3 മുതൽ 4 ശതമാനം വരെയായി വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ കാലങ്ങളായി തുടരുന്ന കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുന്ന രീതി (Rote Learning) പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കണം. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 51A(h) വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന “ശാസ്ത്രബോധം, യുക്തിചിന്ത, അന്വേഷണ തൃഷ്ണ, പരിഷ്കരണ മനോഭാവം (Scientific Temper, Humanism, Spirit of Inquiry and Reform)” എന്നിവ പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ അപരിഹാര്യമായ കാതലായി മാറണം.
കേവലം തൊഴിലന്വേഷകരെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫാക്ടറികളായോ രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടികളുടെ പോർവിളികളും അക്രമങ്ങളും നടക്കുന്ന ഇടങ്ങളായോ നമ്മുടെ സർവ്വകലാശാലകൾ മാറരുത്. കലാലയങ്ങൾ സ്വതന്ത്ര ഗവേഷണങ്ങളുടെയും ഇൻകുബേഷൻ സെന്ററുകളുടെയും കേന്ദ്രങ്ങളാകണം. മതഗ്രന്ഥങ്ങളെയോ ദൈവങ്ങളെയോ ഭരണാധികാരികളെയോ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഭയമില്ലാത്ത, ശാസ്ത്രീയമായി മാത്രം ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് കഴിയണം.
ഇതിനൊപ്പം സമൂഹത്തിൽ ശാസ്ത്രബോധം വളർത്താൻ, തെളിവധിഷ്ഠിത പരീക്ഷണങ്ങളുടെ അഭാവം മൂലം ആഗോള ശാസ്ത്രലോകത്ത് നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പരമ്പരാഗത-ഇതര ചികിത്സാ രീതികളെ ഭരണകൂടം കണ്ണടച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന രീതി പുനഃപരിശോധിക്കണം. ആധുനിക ഡബിൾ ബ്ലൈൻഡ് ക്ലിനിക്കൽ ട്രയലുകളുടെയോ പിയർ-റിവ്യൂഡ് തെളിവുകളുടെയോ പിൻബലമില്ലാത്ത ഇതര ചികിത്സാ സംവിധാനങ്ങൾക്കായി ആയുഷ് മന്ത്രാലയം പോലുള്ള വകുപ്പുകൾ വഴി കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പൊതുഖജനാവ് ചെലവഴിക്കുന്നതിനെ യുക്തിസഹമായി വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഇവയുടെ ആശുപത്രികളിൽ കിടക്കകൾ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ, ആധുനിക മെഡിക്കൽ ചികിത്സ നൽകുന്ന സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ രോഗികൾ കിടക്കയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുമില്ലാതെ തറയിൽ കിടന്ന് വലയുകയാണ്.
ചന്ദ്രനിലേക്ക് പേടകം അയക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം തന്നെ, ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത ചികിത്സാ രീതികൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും നിർലോഭം നികുതിപ്പണം ഒഴുക്കുന്നത് നയപരമായ വലിയൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്.
പരമ്പരാഗത അറിവുകളിൽ എന്തെങ്കിലും കാമ്പുണ്ടെങ്കിൽ അവയെ കണിശമായ ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ക്ലിനിക്കൽ ട്രയലുകൾക്കും വിധേയമാക്കി ആധുനിക മെഡിക്കൽ സയൻസിൻ്റെ ഭാഗമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതല്ലാതെ, തെളിവുകളുടെ പിൻബലമില്ലാത്ത ചികിത്സകൾക്ക് ആയുഷ് മന്ത്രാലയങ്ങളുണ്ടാക്കി ഖജനാവ് മുടിക്കുന്നത് കുറ്റകരമായ അനാസ്ഥയാണ്. നികുതിദായകൻ്റെ പണം ഇത്തരം അശാസ്ത്രീയതകൾ വളർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ച്, ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് (Modern Medicine R&D) സമ്പൂർണ്ണമായും സർക്കാർ മുൻഗണന നൽകണം. ശാസ്ത്രത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്ന പ്രവണത രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക വളർച്ചയെ പിന്നോട്ടടിക്കുകയേ ഉള്ളൂ.
തുല്യാവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി ആരംഭിച്ച ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണം അനന്തമായി തുടരാതെ, അതിൽ ക്രീമിലെയർ കർശനമാക്കുകയും പടിപടിയായി അർഹരായവരിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കുകയും വേണം. വ്യക്തികളുടെ സാമർത്ഥ്യത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മെറിറ്റോക്രസിയിലേക്ക് (Meritocracy) രാജ്യത്തെ നയിക്കുകയാണ് പ്രായോഗിക ലിബറലിസത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം. സംവരണം എന്നത് ഒരു സ്ഥിരമായ ദാരിദ്ര്യ നിർമ്മാർജ്ജന പദ്ധതിയോ വോട്ട് ബാങ്ക് നിലനിർത്താനുള്ള ജന്മാവകാശമോ അല്ല. മറിച്ച്, ചരിത്രപരമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥ പരിഹരിക്കാനുള്ള ഒരു താൽക്കാലിക സാന്ത്വനം മാത്രമായാണ് ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ അതിനെ വിഭാവനം ചെയ്തത്. എന്നാൽ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം (Identity Politics) ഈ മഹത്തായ ആശയത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുകയും വോട്ടിനായി അനന്തമായി നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു.
യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക നീതി (Social Justice) ഉറപ്പാക്കാൻ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ഉച്ചഭക്ഷണവും പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസവും പൊതുജനാരോഗ്യവും ഉറപ്പാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ മത്സരത്തറ (Equal Starting Line) ഉറപ്പാക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ജാതിരഹിതമായ ഒരു ആധുനിക സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയൂ. അല്ലാതെ, തലമുറകളായി സംവരണം അനുഭവിച്ച ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം തന്നെ അത് വീണ്ടും കുത്തകയാക്കിവെക്കുകയും പ്രഗത്ഭരായ ദരിദ്രരായ യുവാക്കൾക്ക് അവസരം നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്നത്തെ രീതി യഥാർത്ഥ അർഹരോടും രാജ്യത്തിൻ്റെ ഭാവിയോടും ചെയ്യുന്ന നഗ്നമായ അനീതിയാണ്.
വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ വിവേചനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കാൻ, സ്വതന്ത്ര വിപണിയുടെ മത്സരക്ഷമതയെ പാവപ്പെട്ടവൻ്റെ ശാക്തീകരണത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘സ്കൂൾ വൗച്ചർ സമ്പ്രദായം’ (School Voucher System) നടപ്പിലാക്കണം. ചോർന്നൊലിക്കുന്ന സർക്കാർ സ്കൂൾ കെട്ടിടങ്ങൾ മോടിപിടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പൊതുപണം പാഴാക്കുന്നതിന് പകരം, ഓരോ നിർദ്ധന വിദ്യാർത്ഥിക്കും നിശ്ചിത തുകയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ വൗച്ചറുകൾ നേരിട്ട് നൽകുകയും, തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാലയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവർക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുകയും വേണം. പണം വിദ്യാലയങ്ങൾക്കല്ല, വിദ്യാർത്ഥികൾക്കാണ് നൽകേണ്ടത്; ഇത് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ തമ്മിൽ ഗുണനിലവാരത്തിൽ മത്സരിക്കാൻ വഴിയൊരുക്കുകയും സാധാരണക്കാരൻ്റെ മക്കൾക്ക് ലോകോത്തര വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും.
നീതി നിർവഹണത്തിന്റെ സാങ്കേതികതയും സ്വയം ഭരണവും
ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ നിർമ്മിതിയിൽ നിർണ്ണായകമാണ്. നീതി നിർവ്വഹണത്തിലെ താമസം രാജ്യത്തെ വികസനത്തെയും ക്രമസമാധാനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
നിയമനിർമ്മാണ സഭകളുടെ അന്തസ്സും ജനാധിപത്യ സ്വഭാവവും തിരിച്ചുപിടിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ജനപ്രതിനിധികളുടെ വിശകലനമോ ചർച്ചകളോ ഇല്ലാതെ വൻകിട ബില്ലുകൾ പ്രതിപക്ഷമില്ലാത്ത സഭകളിൽ മിനിറ്റുകൾ കൊണ്ട് പാസാക്കിയെടുക്കുന്ന ‘ബിൽ ബുൾഡോസിംഗും’, ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ അട്ടിമറിച്ച് വിജ്ഞാപനങ്ങൾ വഴിയുള്ള ‘ഓർഡിനൻസ് ഭരണവും’ ഏകാധിപത്യപരമായ ബൗദ്ധിക അപചയമാണ്. നിയമനിർമ്മാണ സഭകൾ ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ കേവല റബ്ബർ സ്റ്റാമ്പുകൾ ആകരുത്.
രാജ്യത്തെ വിവിധ കോടതികളിലായി അഞ്ച് കോടിയിലധികം കേസുകളാണ് നിലവിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്നത്. ‘നീതി വൈകുന്നത് നീതി നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്’ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊണ്ട്, ഈ വലിയ പ്രതിസന്ധി ഒഴിവാക്കാനുതകുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യാധിഷ്ഠിതമായ (Technology-driven) അടിയന്തര നീതിന്യായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കണം.
സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉപയോഗത്തോടൊപ്പം തന്നെ, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ സ്വതന്ത്ര സ്വഭാവവും വിശ്വാസ്യതയും ഉറപ്പാക്കാൻ ജഡ്ജിമാരുടെ നിയമന പ്രക്രിയ കൂടുതൽ സുതാര്യവും മെറിറ്റ് അധിഷ്ഠിതവുമാക്കണം. ജഡ്ജിമാർ തന്നെ ജഡ്ജിമാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സുതാര്യതയില്ലാത്ത അടഞ്ഞ കൊളീജിയം രീതിക്ക് പകരം, എക്സിക്യൂട്ടീവിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ അധിനിവേശങ്ങളില്ലാത്ത, എന്നാൽ ബാഹ്യ പരിശോധനയ്ക്കും മെറിറ്റിനും മുൻഗണന നൽകുന്ന സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ജുഡീഷ്യൽ നിയമന കമ്മീഷൻ (National Judicial Appointments Framework) രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കോടതി വരാന്തകളിൽ നീതിക്കായി കാത്തുകിടന്ന് ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരൻ്റെ നിസ്സഹായത ഒരു ആധുനിക റിപ്പബ്ലിക്കിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയമാണ്.
ഇതിനൊപ്പം, ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ ചട്ടുകമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന് പകരം ജനങ്ങളുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും സംരക്ഷണം നൽകാൻ പോലീസിനെ പ്രാപ്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രകാശ് സിംഗ് കേസിൽ സുപ്രീം കോടതി വിഭാവനം ചെയ്ത രീതിയിലുള്ള സമഗ്രമായ പോലീസ് പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഇനിയും വൈകിക്കൂടാ. കൊളോണിയൽ കാലത്തെ അടിച്ചമർത്തൽ മനോഭാവത്തിൽ നിന്ന് മാറി, പൗരൻ്റെ അവകാശങ്ങളെ മാനിക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക സേനയായി പോലീസ് മാറണം.
അന്വേഷണ ഏജൻസികളെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ വേട്ടയാടാനും ഭയപ്പെടുത്താനും ഉപയോഗിക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട പ്രവണത എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കണം. ഇ.ഡി (ED), സി.ബി.ഐ (CBI), തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ എന്നിവയ്ക്ക് ബാഹ്യ ഇടപെടലുകളില്ലാത്ത സമ്പൂർണ്ണ ഭരണഘടനാപരമായ സ്വയംഭരണം (Complete Autonomy) ഉറപ്പാക്കണം. ഭരണകൂടം മാറുമ്പോൾ നിറം മാറുന്ന കൊളോണിയൽ ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദമല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടനയോട് മാത്രം കൂറുള്ള സ്വതന്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങളാണ് ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ കാവലാളുകൾ.
ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികതയുടെ തുടർച്ച
ജനാധിപത്യത്തിലെ അഴിമതിയുടെ വേരറുക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ ഫണ്ടിംഗിൽ പൂർണ്ണ ഡിജിറ്റൽ സുതാര്യത കൊണ്ടുവരികയും വേണം. പൗരന്മാർ നൽകുന്ന നികുതിപ്പണവും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ സംഭാവനകളും സുതാര്യമായിരിക്കണം. കള്ളപ്പണം വെളുപ്പിക്കുന്ന അർദ്ധസുതാര്യ ബോണ്ടുകൾക്ക് പകരം, ഓരോ രൂപയുടെയും ഉറവിടം പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നുവെക്കുന്ന പൂർണ്ണ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനമാണ് അനിവാര്യമായുള്ളത്.
സാമ്പത്തിക ഫെഡറലിസത്തെ വോട്ട് ബാങ്ക് പ്രീണനത്തിനുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റി, അനിയന്ത്രിതമായ ഓഫ്-ബജറ്റ് കടമെടുപ്പുകളിലൂടെ ഭാവി തലമുറകളെ കടക്കെണിയിലാക്കുന്ന സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ ധനപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മ (Fiscal Irresponsibility) അടിയന്തിരമായി തടയേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണഘടനാപരമായ ധന ഉത്തരവാദിത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ (FRBM Principles) വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ തന്നെ, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അർഹമായ നികുതി വിഹിതം സുതാര്യമായി ഉറപ്പാക്കണം. അതോടൊപ്പം, തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ വെറും നോക്കുകുത്തികളാക്കാതെ, ഉൽപ്പാദനപരമായ വികസനത്തിന് അവയ്ക്ക് കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന കൃത്യമായ ധന അച്ചടക്കത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സമതുലിത ഫെഡറൽ മാതൃകയാണ് ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അനിവാര്യം.
ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിൽ പൊതു ഡിജിറ്റൽ സേവനങ്ങൾ (Digital Public Infrastructure) ശക്തിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ തന്നെ, പൗരൻ്റെ സ്വകാര്യത (Right to Privacy) ഭരണഘടനാപരമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. സാങ്കേതികവിദ്യ പൗരനെ ശാക്തീകരിക്കാനുള്ള ആയുധമാകണം, ഡാറ്റാ സ്വകാര്യത നിഷേധിക്കുന്ന ഏതൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയെയും ലിബറലിസം ശക്തമായി ചെറുക്കും.
പരിസ്ഥിതിയും മാധ്യമങ്ങളും പിന്നെ ദേശസുരക്ഷയും
അതോടൊപ്പം, ഭരണകൂട വിധേയത്വത്തിൽ നിന്നും കോർപ്പറേറ്റ് താല്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നും മാധ്യമങ്ങളെ സ്വതന്ത്രമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തെ അട്ടിമറിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ വ്യാജവാർത്തകൾ (Fake News), വെറുപ്പിൻ്റെ പ്രചാരണങ്ങൾ എന്നിവ തടയാൻ നിഷ്പക്ഷമായ സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങൾ രൂപീകരിക്കണം. സ്തുതിപാഠകരായ മാധ്യമങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ നാലാം തൂണല്ല, മറിച്ച് അതിൻ്റെ അടിത്തറ തോണ്ടുന്ന ചിതലുകളാണ്.
സാമ്പത്തിക കുതിപ്പിനൊപ്പം തന്നെ പാരിസ്ഥിതിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വികസന നയമാണ് നാം പിന്തുടരേണ്ടത്. പഴയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വികസന വിരോധവും, ഉത്തരാഖണ്ഡിലും ഹിമാചലിലും കാണുന്നതുപോലുള്ള അശാസ്ത്രീയമായ കോർപ്പറേറ്റ് പ്രകൃതിചൂഷണവും ഒരുപോലെ ഒഴിവാക്കണം. ന്യൂക്ലിയർ, സോളാർ, ഗ്രീൻ ഹൈഡ്രജൻ തുടങ്ങിയ ക്ലീൻ എനർജി സാങ്കേതികവിദ്യകളിലൂടെയുള്ള ഹരിത സാമ്പത്തിക വളർച്ചയാണ് (Green Economic Growth) രാജ്യം ലക്ഷ്യമിടേണ്ടത്. പ്രകൃതിയെ അന്ധമായി നശിപ്പിക്കാതെയുള്ള ഈ സന്തുലിത വികസനമാണ് വരും തലമുറകളോട് നാം കാണിക്കേണ്ട നീതി.
അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ പഴയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ബാധ്യതകളില്ലാതെ (Without ideological baggage) സ്വന്തം ദേശീയ താല്പര്യം മാത്രം മുൻനിർത്തിയുള്ള ബഹുസ്വര ചേരിചേരാ നയമാണ് (Multi-aligned policy) ഇന്ത്യ പിന്തുടരേണ്ടത്. പഴയകാലത്തെ അപ്രായോഗികമായ റൊമാന്റിക് വിദേശനയങ്ങൾക്ക് ആധുനിക ഭൗമരാഷ്ട്രീയ ലോകക്രമത്തിൽ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല.
ചൈന, പാകിസ്ഥാൻ, ബംഗ്ലാദേശ് എന്നീ അയൽ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അസ്ഥിരതയും സുരക്ഷാ ഭീഷണികളും നേരിടാൻ അതിവേഗത്തിലുള്ള സൈനിക നവീകരണവും (Military modernization) പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ സ്വയംപര്യാപ്തതയും അനിവാര്യമാണ്. ഒപ്പം, തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകളിലെ ചൈനീസ് സാമ്പത്തിക ആശ്രയത്വം (Chinese economic dependence) പടിപടിയായി കുറച്ചുകൊണ്ടുവരികയും തദ്ദേശീയ ഉൽപ്പാദന മേഖലയെ അതിശക്തമായി പിന്തുണയ്ക്കുകയും വേണം. അതിർത്തിയിൽ നമ്മെ അതിക്രമിക്കുന്ന ഒരു ശത്രുരാജ്യത്തെ സാമ്പത്തികമായി ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത് വലിയൊരു നയതന്ത്ര പരാജയമാണ്.
ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സദാചാരം പ്രസംഗിക്കുന്ന പഴയ നയതന്ത്ര ശൈലി ഉപേക്ഷിച്ച്, തികഞ്ഞ പ്രായോഗികതയിലേക്ക് നാം മാറേണ്ടതുണ്ട്.
സാങ്കേതിക സഹകരണത്തിലൂടെയുള്ള ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനം
ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ ആഗോള സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഇസ്രായേൽ (Israel’s Innovation Model), ദക്ഷിണ കൊറിയ, തായ്‌വാൻ (Semiconductor Ecosystem) തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള തന്ത്രപ്രധാന സഹകരണം (Strategic Cooperation) കാർഷികം, ആരോഗ്യം, സൈനികം, സെമി കണ്ടക്ടറുകൾ, ഐ.ടി എന്നീ മേഖലകളിൽ നാം വലിയ തോതിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. ശത്രുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും പിൻബലത്തിൽ ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ തദ്ദേശീയ സാങ്കേതിക മാതൃകകൾ ഇന്ത്യയുടെ കുതിപ്പിന് വലിയൊരു പാഠമാണ്.
ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യഥാർത്ഥ പരമാധികാരം (National Sovereignty) കേവലം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിർത്തികളിൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഡാറ്റാ സുരക്ഷയിലും സെമികണ്ടക്ടർ ചിപ്പുകളിലും നിർമ്മിത ബുദ്ധിയിലുമാണ് (AI) കുടികൊള്ളുന്നത്. വിദേശ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ കേവല ഉപഭോക്താക്കൾ മാത്രമായി തുടരുന്നത് ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ പുതിയൊരു കോളനിവൽക്കരണത്തിന് വഴിവെക്കും. സ്വന്തമായി സെമികണ്ടക്ടർ നിർമ്മാണ ആവാസവ്യവസ്ഥ (Semiconductor Fab Ecosystem), ദേശീയ എഐ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ, സൈബർ പ്രതിരോധ കവചങ്ങൾ എന്നിവ തദ്ദേശീയമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് ‘സാങ്കേതിക പരമാധികാരം’ (Technological Sovereignty) ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് ഒരു ആധുനിക ശക്തിയെന്ന നിലയിൽ ഇന്ത്യയുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
ആഗോളതലത്തിൽ നമ്മുടെ അറിവിൻ്റെ പൈതൃകവും ലോകമെമ്പാടും പടർന്നു കിടക്കുന്ന പ്രവാസി സമൂഹത്തിൻ്റെ (Diaspora) സ്വാധീനവും ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. ഇന്ത്യയുടെ സോഫ്റ്റ് പവർ (Soft Power) കേവലം ചില പ്രകടനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങരുത്. മറിച്ച്, ആഗോള സാങ്കേതിക-സാമ്പത്തിക രംഗത്തെ ഇന്ത്യൻ പ്രതിഭകളുടെ നേതൃത്വത്തെ രാജ്യത്തിൻ്റെ നയതന്ത്ര കരുത്താക്കി മാറ്റണം. വികാരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തികഞ്ഞ പ്രായോഗികതയും (Pragmatism) ദേശീയ താല്പര്യങ്ങളുമാകണം നമ്മുടെ വിദേശനയത്തെ നയിക്കേണ്ടത്.
കാലഹരണപ്പെട്ട ആശയങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാതെ യുക്തിയിലും ശാസ്ത്രത്തിലും മാനവവിഭവശേഷിയിലും ഊന്നിയുള്ള പുതിയൊരു ഇന്ത്യൻ ബൗദ്ധിക നവോത്ഥാനമാണ് (Indian Intellectual Renaissance) ഇനി രാജ്യത്തിന് ആവശ്യം. ചരിത്രത്തിലെ ഇരവാദങ്ങളും (Victimhood) ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിലാപങ്ങളും അവസാനിപ്പിച്ച്, മുന്നോട്ട് നോക്കാൻ നാം ശീലിക്കണം. ചരിത്രത്തിലെ തെറ്റുകളെ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കി സമൂഹത്തിൽ ധ്രുവീകരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് പകരം, അവയിൽ നിന്ന് പാഠമുൾക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കാനുള്ള ബൗദ്ധിക പക്വതയാണ് ഒരു ആധുനിക സമൂഹം കാണിക്കേണ്ടത്.
ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ഭരണഘടനാ ധാർമ്മികത, പൗരൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്വതന്ത്ര വിപണിയുടെ സാമ്പത്തിക യുക്തി, ശാസ്ത്രബോധം, പൗരത്വ സമത്വം എന്നീ മൂല്യങ്ങളുടെ സമഗ്രമായ പ്രായോഗിക സംയോജനമാണ് ‘പ്രായോഗിക ഇന്ത്യൻ ലിബറലിസം’ എന്ന ഈ പുതിയ ദർശനം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. ഭരണകൂടം പൗരൻ്റെ സ്വകാര്യതയിലോ വിശ്വാസങ്ങളിലോ ഇടപെടാത്ത, എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക ക്ഷേമരാഷ്ട്ര സങ്കൽപ്പമാണിത്.
ഒരു ആധുനിക, കരുത്തുറ്റ, പ്രായോഗിക റിപ്പബ്ലിക്കായി ഇന്ത്യയെ വാർത്തെടുക്കാൻ ഈ കാഴ്ചപ്പാടിന് മാത്രമേ കഴിയൂ.
ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വഴി: പ്രായോഗിക ലിബറലിസം ആര് നടപ്പിലാക്കും?
വിജ്ഞാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സമന്വയിക്കുന്ന ഈ പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് ഇന്ത്യ അടിയന്തിരമായി ചുവടുവെക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കലാലയങ്ങളും നിയമസഭകളും വീണ്ടും സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുടെയും ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദങ്ങളുടെയും വേദികളായി മാറണം. അധികാരക്കച്ചവടങ്ങളിൽ നിന്നും സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ ജീർണ്ണതകളിൽ നിന്നും മോചിതമായ, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ഭയമില്ലാത്ത, ഭരണഘടനയെ ആദരിക്കുന്ന, ശാസ്ത്രബോധമുള്ള ഒരു പുതിയ പൗരസമൂഹം ഇവിടെ ഉയർന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇവിടെ അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമുണ്ട്.
അതിമനോഹരമായ ഈ ‘പ്രായോഗിക ലിബറലിസം’ എന്ന ആശയദർശനം ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ ആര് നടപ്പിലാക്കും?
ഉട്ടോപ്യൻ സോഷ്യലിസത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷത്തിനോ, സാംസ്കാരിക ഭൂരിപക്ഷവാദത്തിൽ അഭിരമിക്കുന്ന വലതുപക്ഷത്തിനോ, അതോ വ്യക്തമായ ഒരു ദാർശനിക അടിത്തറയില്ലാത്ത കോൺഗ്രസിനോ ഈ പുതിയ ഇന്ത്യയെ നയിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഈ പുതിയ ബൗദ്ധിക ആഹ്വാനം ഉൾക്കൊണ്ട് ഇന്ത്യയിൽ ഇത് പ്രായോഗികമാക്കാൻ കേളികേട്ട പാരമ്പര്യമുള്ള കോൺഗ്രസിന് കഴിയുമോ, അതോ അവർക്ക് ഒരു സ്വയം തിരുത്തൽ രേഖ അനിവാര്യമാണോ?
