സൗജന്യം എന്ന പേരിൽ കടബാധ്യത: ആരുടെ പണം, ആരുടെ നേട്ടം? രാകേഷ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ എഴുതുന്നു

“കഴിവുകൾ വളർത്തുന്നതിനേക്കാൾ സൗജന്യമായി ലഭിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന നയങ്ങൾ, ജോലി ചെയ്യാനോ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനോ നിക്ഷേപം നടത്താനോ ഉള്ള ആളുകളുടെ താൽപ്പര്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.”

മുമ്പ് അയല്പക്കത്തു വീട്ടുജോലിക്ക് നിന്നിരുന്ന ഒരു തമിഴ് സ്ത്രീ ഇലക്ഷൻ സമയം ആകുമ്പോഴേക്ക് രണ്ടാഴ്ച്ച ലീവ് എടുത്തു നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. വോട്ട് ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം വിനിയോഗിക്കുന്നതിനെ ഞാൻ പ്രശംസിച്ചതിന് മറുപടി ആയി അവർ പറഞ്ഞത് വോട്ട് ചെയ്യാനൊന്നുമല്ല ഓരോ പാർട്ടിയും ആളൊന്നിന് വച്ച് തരുന്ന പണം പിരിക്കാനാണ് അവർ പോകുന്നത് എന്നാണ്.

2025-ൽ ‘ദി ഹോളിവുഡ് റിപ്പോർട്ടർ ഇന്ത്യ’യ്ക്ക് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ നടൻ അജിത്ത് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “രാജ്യം ഭരിക്കുക എന്നതാണ് സർക്കാരിന്റെ പ്രാഥമിക ഉത്തരവാദിത്തം. നമ്മൾ അവരിൽ നിന്ന് സൗജന്യങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിനുള്ള പണം ഖജനാവിൽ എവിടെ ഇരിക്കുന്നു? രാഷ്ട്രീയം എന്നത് വളരെ പ്രയാസമേറിയ ജോലിയാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. ലോകത്തെ ഒരു സർക്കാരിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെയോ കയ്യിൽ മാന്ത്രിക വടികളൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ നമ്മൾ അവരിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ സർക്കാരിനോട് ചോദിക്കുന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും സർക്കാരിനെ തന്നെ ആശ്രയിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല.”

അജിത്തിന്റെ ഈ പരാമർശങ്ങൾക്കെതിരെ വലിയ വിമർശനം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ഇതൊരു ‘ഉപരിവർഗ ചിന്താഗതി’ (Elite mentality) ആണെന്നാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പലരും കുറിച്ചത്.

2026-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ആവേശം കൂടുന്നതിനിടെ, നടനും രാഷ്ട്രീയ നേതാവുമായ വിജയിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാർട്ടിയായ തമിഴക വെട്രി കഴകവും (TVK), തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നോടിയായി വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകുന്ന പതിവ് രീതി പിന്തുടരുകയാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രതിമാസ ധനസഹായം, ഈടില്ലാത്ത വായ്പകൾ, വിവാഹത്തിന് സ്വർണം തുടങ്ങി നിരവധി സൗജന്യങ്ങളാണ് വിജയ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ചിലവ് എത്രയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കാതെയുള്ള ഒരു വമ്പൻ പരസ്യം പോലെയാണ് പാർട്ടിയുടെ പ്രകടനപത്രിക കാണപ്പെടുന്നത്.

ഈ വാഗ്ദാനങ്ങൾ “ക്ഷേമപദ്ധതികൾ” എന്ന പേരിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇവ സർക്കാരിന്റെ ബജറ്റിനെ ബാധിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്; ആരെ സഹായിക്കാനാണോ ഈ പദ്ധതികൾ കൊണ്ടുവരുന്നത്, അതേ നികുതിദായകരുടെ സാമ്പത്തിക സ്വാശ്രയത്വത്തെ ക്രമേണ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

“There is no such thing as a free lunch.” – Milton Friedman

സർക്കാർ ചെലവാക്കുന്ന ഓരോ രൂപയും ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നികുതിദായകർ തന്നെ നൽകേണ്ടി വരും. ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങൾ വൻതോതിലുള്ള സൗജന്യങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, പുതിയ സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് പകരം നിലവിലുള്ള വിഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. പഞ്ചാബിലെ സൗജന്യ വൈദ്യുതിയോ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും കാർഷിക കടം എഴുതിത്തള്ളലോ രാഷ്ട്രീയമായി വലിയ സ്വീകാര്യത നേടാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ പണം യഥാർത്ഥത്തിൽ വകമാറ്റുന്നത് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിന് (CapEx) ഉപയോഗിക്കേണ്ട ഫണ്ടിൽ നിന്നാണ്.

തൊഴിലവസരങ്ങളും ദീർഘകാല സമ്പത്തും സൃഷ്ടിക്കുന്ന പുതിയ ഹൈവേകൾ, മെച്ചപ്പെട്ട വൈദ്യുതി ഗ്രിഡുകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഗവേഷണ സർവ്വകലാശാലകൾ എന്നിവയ്ക്കായി പണം ചെലവാക്കുന്നതിന് പകരം സർക്കാർ താൽക്കാലികമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു. നികുതിദായകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഇന്നത്തെ ഈ “സമ്മാനത്തിന്” അവർ നൽകേണ്ടി വരുന്ന വില നാളത്തെ മോശം അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും തൊഴിലില്ലായ്മയുമാണ്.

കൃഷിക്കുള്ള സൗജന്യ വൈദ്യുതിയുടെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. ഇത് ഹ്രസ്വകാലത്തേക്ക് കർഷകരെ സഹായിക്കുമെങ്കിലും, പഞ്ചാബ് പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഭൂഗർഭജലം അമിതമായി ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനും, വൈദ്യുതി ബോർഡുകൾ വലിയ നഷ്ടത്തിലാകുന്നതിനും, വൈദ്യുതിയുടെ ഗുണനിലവാരം കുറയുന്നതിനും കാരണമായിട്ടുണ്ട്. ഒരു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ (കർഷകരുടെ സാമ്പത്തിക ഭാരം) പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളുടെ നാശവും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും പോലുള്ള മറ്റ് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇത് നിശബ്ദമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

“If you spend someone else’s money on someone else, you don’t care how much it costs, and you don’t care what you get. That’s government for you.” — Milton Friedman

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ സൗജന്യമായി ലാപ്ടോപ്പുകളോ സ്വർണ്ണമോ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവയുടെ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പാക്കാനോ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ അത് ലഭ്യമാക്കാനോ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടാകില്ല. ഇന്ത്യയിൽ ഇത്തരം പദ്ധതിക‌ൾ നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള കരാറുകളിൽ ഇടനിലക്കാർ വലിയ തോതിൽ അഴിമതി നടത്താൻ ഇത് കാരണമാകുന്നു. ഇത് കാര്യക്ഷമതയില്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയ്ക്കും വഴിതെളിക്കുന്നു. സൈക്കിളുകളോ ഗ്രൈൻഡറുകളോ പോലുള്ള സാധനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, നികുതിദായകൻ നൽകിയ പണത്തിന്റെ പകുതി വിലയ്ക്ക് പോലും ലഭിച്ച സാധനങ്ങൾ ഇവർ വിറ്റഴിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ നികുതിപ്പണം പാഴായിപ്പോകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

സ്ത്രീകൾക്കും യുവാക്കൾക്കും നൽകുന്ന പ്രതിമാസ ധനസഹായം അവരെ “ശാക്തീകരിക്കാൻ” വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് പറയപ്പെടുമ്പോഴും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത്തരം സൗജന്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് അമിതമായി മറ്റൊരാളെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു രീതിയാണ്. കഴിവുകൾ വളർത്തുന്നതിനേക്കാൾ സൗജന്യമായി ലഭിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന നയങ്ങൾ, ജോലി ചെയ്യാനോ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനോ നിക്ഷേപം നടത്താനോ ഉള്ള ആളുകളുടെ താൽപ്പര്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന് കടം എഴുതിത്തള്ളുന്നത് വായ്പകൾ കൃത്യസമയത്ത് തിരിച്ചടയ്ക്കാനുള്ള അച്ചടക്കത്തെ (Credit discipline) ഇല്ലാതാക്കിയേക്കാം. വൈദ്യുതിയും വെള്ളവും പോലുള്ള സേവനങ്ങൾ സൗജന്യമായി ലഭിക്കുമ്പോൾ, അവ മിതമായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള താൽപ്പര്യം ആളുകൾക്ക് കുറയുന്നു. വരുമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാതെ വെറുതെ പണം നൽകുന്നത് വഴി ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വരുമാന വളർച്ച ഉണ്ടാവില്ല.

പല ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നിബന്ധനകളില്ലാതെ നൽകുന്ന പണമിടപാടുകൾ (cash transfers) സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽ പങ്കാളിത്തം കുറയാൻ കാരണമാകുന്നുണ്ടെന്ന് 2025-26 സാമ്പത്തിക സർവ്വേ അടുത്തിടെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കുറഞ്ഞ ശമ്പളമുള്ള ഒരു ജോലിയിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന അധിക ലാഭത്തേക്കാൾ വലുതാണ് കൈയ്യിൽ കിട്ടുന്ന “സൗജന്യ” ചെക്ക് എന്ന് വരുമ്പോൾ, അത് ജോലി ചെയ്യാനുള്ള താൽപ്പര്യത്തെയും തൊഴിൽ നൈപുണ്യ വികസനത്തെയും തളർത്തുന്നു. സബ്‌സിഡികൾ പലപ്പോഴും പൗരന്മാരെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവരല്ല, മറിച്ച് സർക്കാരിന്റെ വെറും “ഉപഭോക്താക്കൾ” മാത്രമാക്കി മാറ്റുന്നു. മികച്ച സ്കൂളുകൾ പോലുള്ള ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വികസന ആവശ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം, ഉടനടി ലഭിക്കുന്ന സൗജന്യങ്ങൾ മാത്രം ചോദിക്കാൻ വോട്ടർമാർ ശീലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

നേരെമറിച്ച്, വിദ്യാഭ്യാസം, നൈപുണ്യ വികസനം (Skill development), അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയിലുള്ള നിക്ഷേപങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ശാക്തീകരണം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെ കടുത്ത മത്സരസ്വഭാവമുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രംഗത്ത്, ഒരു പാർട്ടി സൗജന്യങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ മറ്റുള്ളവരും അത് നൽകാനോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകാനോ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ഇത് ഒരു മോശം മത്സരത്തിനാണ് (Race to the bottom) വഴിതെളിക്കുന്നത്. നടൻ വിജയിയെപ്പോലുള്ള പ്രമുഖർ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ നടത്തുന്ന പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സമീപകാല രാഷ്ട്രീയ പ്രവണതകൾ ഈ രീതിയെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ ഭരണത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിന് പകരം ആർക്ക് കൂടുതൽ സൗജന്യങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നതിലേക്ക് ശ്രദ്ധ മാറുന്നു.

സൗജന്യങ്ങൾ നൽകാനായി സർക്കാർ പണം കടമെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് പലിശ നിരക്ക് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും പണപ്പെരുപ്പത്തിനും കാരണമാകും. സൗജന്യങ്ങൾ നൽകാനായി സംസ്ഥാനങ്ങൾ കടക്കെണിയിലാകുമ്പോൾ നികുതിദായകൻ രണ്ട് തവണ അതിന്റെ വില നൽകേണ്ടി വരുന്നു: ഒന്ന്, അവർ നേരിട്ട് നൽകുന്ന നികുതിയിലൂടെ; രണ്ട്, സർക്കാർ ചെലവുകൾക്കായി കൂടുതൽ പണം അച്ചടിക്കുകയോ കടമെടുക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ പണത്തിന്റെ മൂല്യം ഇടിയുന്നത് വഴി തങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യത്തിനുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടത്തിലൂടെ. ഇന്നത്തെ വോട്ടർമാർ ഈ സൗകര്യങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, നാളത്തെ നികുതിദായകർ ആ കടം വീട്ടേണ്ടി വരുന്നു.

എല്ലാ സർക്കാർ ചെലവുകളെയും ഞാൻ എതിർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, ‘മനുഷ്യവിഭവശേഷിയിലെ നിക്ഷേപങ്ങളും’ (ഉദാഹരണത്തിന്: കുട്ടികളുടെ പോഷകാഹാരവും സ്കൂൾ ഹാജരും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഉച്ചഭക്ഷണ പദ്ധതി), ‘അശാസ്ത്രീയമായ സൗജന്യങ്ങളും’ (നിബന്ധനകളില്ലാത്ത പണമോ ഉപഭോഗവസ്തുക്കളോ നൽകുന്നത്) തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യക്തമാക്കാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ നികുതിദായകർ ഈ “സൗജന്യം” എന്ന ലേബലിനപ്പുറം ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സർക്കാർ നിങ്ങൾക്ക് സൗജന്യമായി നൽകുന്നു എന്ന് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ചിലവേറിയ വസ്തുക്കൾ. അതിന്റെ ബില്ല് എപ്പോഴും നിങ്ങളെ തേടിയെത്തും, സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റമായും, മോശം സേവനങ്ങളായും, അടുത്ത തലമുറയുടെ തലയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന വലിയൊരു കടബാധ്യതയായും.

വികസന ആവശ്യങ്ങൾ ഏറെയുള്ളതും എന്നാൽ വിഭവങ്ങൾ പരിമിതവുമായ ഇന്ത്യയെപ്പോലൊരു രാജ്യത്ത്, യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി സമ്പത്ത് വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് അത് സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയ്ക്കും, കാര്യക്ഷമതയ്ക്കും, സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കത്തിനും മുൻഗണന നൽകുന്ന നയങ്ങൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ സൗജന്യങ്ങൾ നൽകുന്ന അത്ര വൈകാരികമായ സ്വാധീനം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അവ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത് അതിനേക്കാൾ മൂല്യമുള്ള ഒന്നാണ്: സുസ്ഥിരമായ അഭിവൃദ്ധി.