“ഏക സിവിൽ കോഡ് സർവ്വരോഗ സംഹാരിയെന്ന ലളിതവൽക്കരണം ആപൽക്കരമാണ്; തലവേദനയ്ക്ക് തലവെട്ടുകയല്ല, കൃത്യമായ ചികിത്സയാണ് നിയമനിർമ്മാണത്തിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.”
ഭരണഘടനയെന്ന കച്ചിത്തുരുമ്പും ‘നരസിശു’ വിധിയുടെ പ്രേതവും
1850-ലെ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അതിനെ അനുകൂലിച്ചവർ ഉയർത്തിയ പ്രധാന വാദം, “നമുക്ക് ഭരണഘടനയുണ്ടല്ലോ, പിന്നെന്തിനാണ് ഈ പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് നിയമം?” എന്നതായിരുന്നു. കേൾക്കുമ്പോൾ യുക്തിഭദ്രമെന്ന് തോന്നുന്ന ഈ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിൽ, ഇന്ത്യൻ നിയമവ്യവസ്ഥയിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഇരുണ്ട അധ്യായം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഭരണഘടനയുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളും (Fundamental Rights) മതപരമായ വ്യക്തിനിയമങ്ങളും (Personal Laws) തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇന്നും പൂർണ്ണമായി നിർവചിക്കപ്പെടാത്ത ഒന്നാണ് എന്നതാണ് ആ യാഥാർത്ഥ്യം.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 13-ാം അനുച്ഛേദം (Article 13) വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്: “മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായ ഏത് നിയമവും അസാധുവാണ്”. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, മതം മാറിയവന് സ്വത്ത് നിഷേധിക്കുന്നത് തുല്യതയ്ക്കും (Article 14), മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും (Article 25), ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനും (Article 21) എതിരായതുകൊണ്ട് അത്തരം വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും റദ്ദാക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലേ?
ഇവിടെയാണ് ‘സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് ബോംബെ വി. നരസിശു ആപ്പ മാലി’ (State of Bombay vs. Narasu Appa Mali, 1952) എന്ന പഴയ ബോംബെ ഹൈക്കോടതി വിധി ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ കടന്നുവരുന്നത്. ജസ്റ്റിസ് ചഗ്ലയും ജസ്റ്റിസ് ഗജേന്ദ്രഗഡ്കറും അടങ്ങിയ ബെഞ്ച് അന്ന് വിധിച്ചത്, “വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ (Personal Laws) ഭരണഘടനയുടെ 13-ാം വകുപ്പിലെ ‘നിയമം’ (Law) എന്ന നിർവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടില്ല” എന്നാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, വ്യക്തിനിയമങ്ങൾക്ക് മൗലികാവകാശങ്ങളെ ലംഘിക്കാൻ അധികാരമുണ്ട്! ഈ വിധി സുപ്രീം കോടതി ഇന്നുവരെ പൂർണ്ണമായി തിരുത്തിയിട്ടില്ല. ശബരിമല വിധിയിലും മുത്തലാഖ് വിധിയിലും ഇതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് കീഴിലാണെന്ന് അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ നീതിന്യായ സംവിധാനം ഇന്നും മടിച്ചുനിൽക്കുകയാണ്.
1850-ലെ നിയമം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ ഭരണഘടനാപരമായ സങ്കീർണ്ണതയിലേക്ക് പോകേണ്ട ആവശ്യം കോടതികൾക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. കാരണം, ആ നിയമം വ്യക്തിനിയമങ്ങളെ മറികടക്കാൻ അധികാരമുള്ള ഒരു ‘സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ട്’ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, 1850-ലെ നിയമം എന്ന ‘കവചം’ (Shield) നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, മതം മാറിയ വ്യക്തി നേരിട്ട് വ്യക്തിനിയമങ്ങളുടെ ‘വാളിന്’ (Sword) മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു മുസ്ലീം പിതാവ് തന്റെ മതം മാറിയ മകന് സ്വത്ത് നിഷേധിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. പിതാവ് കോടതിയിൽ പറയുന്നത്, “ഇത് എന്റെ മതവിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് (Article 25), എന്റെ സ്വത്ത് ആർക്ക് കൊടുക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം എന്റെ മതനിയമം എനിക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്” എന്നാണ്. മകനാകട്ടെ, “എനിക്ക് മതം മാറാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്, അതിന്റെ പേരിൽ വിവേചനം പാടില്ല” എന്ന് വാദിക്കുന്നു. ഇവിടെ രണ്ട് മൗലികാവകാശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള (Two Competing Fundamental Rights) ഏറ്റുമുട്ടലായി ഇത് മാറുന്നു. 1850-ലെ നിയമം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, അത് പിതാവിന്റെ മതപരമായ വാദത്തിന് മുകളിൽ നിൽക്കുമായിരുന്നു.
മതനിരാസികളും സ്വതന്ത്രചിന്തകരും നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളി ഇതാണ്: നിയമം ഇല്ലാത്തിടത്ത് ഭരണഘടനയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നത്, ആയുധമില്ലാതെ യുദ്ധത്തിന് പോകുന്നതിന് തുല്യമാണ്. നീതി ലഭിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ അതിന് വർഷങ്ങളുടെ നിയമപോരാട്ടവും, ഭരണഘടനാ ബെഞ്ചുകളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ആവശ്യമായി വരും. ലളിതമായ ഒരു
പരിഹാരമാർഗ്ഗമാണ് 2017-ലെ എടുത്തുചാട്ടം വഴി ഇല്ലാതാക്കിയത്.
ഭയത്തിന്റെ അദൃശ്യ മതിൽ – സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ
നിയമപുസ്തകങ്ങളിലെ വകുപ്പുകൾ മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് മാറ്റമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്? 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ റദ്ദാക്കൽ കേവലം കോടതിമുറികളിലെ തർക്കവിഷയം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ വീടുകങ്ങളിൽ, തീൻമേശകൾക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്ന നിശബ്ദമായ അധികാര പ്രയോഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്. സ്വത്തവകാശം എന്നത് വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക ഇടപാടല്ല; അത് കുടുംബം എന്ന അധികാര ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ അനുസരണയ്ക്കുള്ള പ്രതിഫലമായി (Reward for Obedience) നൽകപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്. ഈ പ്രതിഫലം നിഷേധിക്കാനുള്ള അധികാരം കുടുംബനാഥന് തിരിച്ചു കിട്ടുമ്പോൾ, നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ജനാധിപത്യം വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.
ഒരു യുവാവിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അയാൾക്ക് തന്റെ മതം ഉപേക്ഷിക്കാനോ, മറ്റൊരു വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കാനോ ആഗ്രഹമുണ്ട്. 2017-ന് മുമ്പ് അയാൾക്ക് നിയമത്തിന്റെ പരിരക്ഷ എന്നൊരു ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ സാഹചര്യം മാറി. “നീ മതം മാറിയാൽ, സ്വത്തിന്റെ ഒരു വിഹിതം പോലും നിനക്ക് കിട്ടില്ല” എന്ന് പിതാവ് പറയുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു ഭീഷണിയല്ല, നടപ്പിലാക്കാൻ സാധ്യമായ ഒരു നിയമനടപടിയായി മാറുന്നു. ഇത് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ഒരു ‘ചില്ലിംഗ് ഇഫക്റ്റ്’ (Chilling Effect) ആണ്. നിയമം നേരിട്ട് മതം മാറ്റത്തെ നിരോധിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, മതം മാറിയാലുണ്ടാകുന്ന ഭീമമായ സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മുന്നിൽ കണ്ട്, വ്യക്തികൾ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണ്. നിലവിൽ തന്നെ ഇന്ത്യയിലെ സ്വത്തവകാശ നിയമങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ പിന്നാക്കമാണ്. മതം മാറുന്ന ഒരു സ്ത്രീക്ക് കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്തുണ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനൊപ്പം, സാമ്പത്തികമായ അടിത്തറ കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അവൾ തെരുവിലേക്കാണ് ഇറങ്ങേണ്ടി വരിക. സ്വന്തം ബോധ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മതരഹിതരായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ നേരിടുന്ന യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി ഇതാണ്. നിയമം സംരക്ഷണമൊരുക്കാത്ത ഒരിടത്ത്, വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും കരുത്തുണ്ടാവില്ല. ഫലത്തിൽ, 1850-ലെ നിയമം ഇല്ലാതാക്കിയത് വഴി, മതയാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിന് കുടുംബങ്ങളിലെ ‘കറുത്ത ആടുകളെ’ (Black Sheep) നിലക്കുനിർത്താനുള്ള ഒരു വടി ഭരണകൂടം തന്നെ നൽകിയതിന് തുല്യമായി.
നിയമ കമ്മീഷന്റെ ‘അശ്രദ്ധ’യും വരാനിരിക്കുന്ന നിയമക്കുരുക്കുകളും
ഇത്രയും ഗൗരവമുള്ള ഒരു വിഷയം എന്തുകൊണ്ടാണ് 21-ാം നിയമ കമ്മീഷന്റെയോ പാർലമെന്റിന്റെയോ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോയത്? ഇതിന്റെ ഉത്തരം നമ്മുടെ നിയമനിർമ്മാണ പ്രക്രിയയിലെ ജാഗ്രതക്കുറവിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. 2017-ലെ റദ്ദാക്കൽ ബിൽ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ, 1850-ലെ നിയമം “ഇപ്പോൾ പ്രസക്തമല്ല” (Obsolete) എന്നാണ് വിലയിരുത്തപ്പെട്ടത്. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത് ജാതി ഭ്രഷ്ട് (Loss of Caste) ഒരു വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നുവെന്നും, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അതിന് പ്രസക്തിയില്ലെന്നുമുള്ള ലളിതവൽക്കരണമാണ് അധികൃതർ നടത്തിയത്.
എന്നാൽ, ഈ നിയമം ‘ജാതി’ എന്ന വാക്കിനപ്പുറം ‘മതം മാറ്റം’ (Change of Religion) എന്ന നിർണ്ണായകമായ വിഷയത്തെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത് എന്ന് അവർ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നു. നിയമ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടുകളിൽ ഒരിടത്തുപോലും, ഈ നിയമം റദ്ദാക്കിയാൽ ഇസ്ലാം മതം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെ (Apostates) പിന്തുടർച്ചാവകാശത്തെ അത് എങ്ങനെ ബാധിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കാര്യമായ പഠനം നടന്നതായി കാണുന്നില്ല. ‘റിപ്പീൽ’ (Repeal) ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്, ഹിന്ദു പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമത്തിലോ, ഇന്ത്യൻ പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമത്തിലോ (Indian Succession Act) കൃത്യമായ ഭേദഗതികൾ കൊണ്ടുവന്ന് ഈ അവകാശം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അതുണ്ടാകാത്തത് വലിയൊരു ‘നിയമനിർമ്മാണ പിഴവ്’ (Legislative Lapse) ആണ്.
ഇനി കോടതികളിൽ വരാൻ പോകുന്ന പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നോക്കാം. ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ അവകാശികൾക്ക് ‘ലീഗൽ ഹെയർഷിപ്പ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ്’ (Legal Heirship Certificate) ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്. തഹസിൽദാർമാരും വില്ലേജ് ഓഫീസർമാരും ഇത് നൽകുമ്പോൾ സാധാരണയായി വ്യക്തിനിയമങ്ങളെയാണ് അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത്. 1850-ലെ നിയമം നിലവിലില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ, ഒരു മുസ്ലീം പിതാവിന്റെ മതം മാറിയ മകന് അവകാശ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നിഷേധിക്കാൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് സാങ്കേതികമായി സാധിക്കും. “താങ്കൾ ഇപ്പോൾ മുസ്ലീം അല്ല, അതിനാൽ മുസ്ലീം നിയമപ്രകാരം അനന്തരാവകാശിയല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ കൈമലർത്തിയാൽ, ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിനും സിവിൽ കോടതികളെ സമീപിക്കേണ്ട ഗതികേടിലേക്ക് സാധാരണക്കാർ തള്ളപ്പെടും. കൂടാതെ, ഇന്ത്യയിലെ പല ഹൈക്കോടതികളും മുമ്പ് പുറപ്പെടുവിച്ച വിധികളുടെ (Precedents) സാധുതയും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാം. ആ വിധികളെല്ലാം 1850-ലെ നിയമത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. “അടിസ്ഥാനം പോയാൽ അതിന്മേലുള്ള കെട്ടിടവും വീഴും” എന്ന നിയമതത്വം വെച്ച് നോക്കിയാൽ, ആ പഴയ വിധികൾക്ക് പുതിയ കാലത്ത് എത്രത്തോളം നിയമസാധുതയുണ്ടാകും എന്നത് കണ്ടറിയണം.
അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടികളും ഇന്ത്യയുടെ ‘പിന്നോട്ടുള്ള സഞ്ചാരവും’
ഇന്ത്യൻ നിയമവ്യവസ്ഥയിൽ 1850-ലെ നിയമം സൃഷ്ടിച്ച വിടവ്, കേവലം ആഭ്യന്തരമായ ഒരു പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ നിയമങ്ങളോടുള്ള ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിബദ്ധതയെക്കൂടി ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്.
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആധുനിക ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾ ‘വിശ്വാസസ്വാതന്ത്ര്യം’ (Freedom of Conscience) എന്നതിനെ നിർവചിക്കുന്നത്, മതം സ്വീകരിക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല, മതം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശം കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയാണ്. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ, മതം മാറുന്ന വ്യക്തിക്ക് ഭൗതികമായ നഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണ്.
1948-ലെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ സാർവത്രിക പ്രഖ്യാപനത്തിൽ (UDHR) ഇന്ത്യ ഒപ്പുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിലെ 18-ാം അനുച്ഛേദം വ്യക്തമായി പറയുന്നു: “എല്ലാവർക്കും ചിന്തിക്കാനും, മനസ്സാക്ഷിക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനും, മതം വിശ്വസിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ഇതിൽ മതം മാറാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉൾപ്പെടുന്നു.” കൂടാതെ, 1966-ലെ ‘സിവിൽ, രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടി’ (ICCPR) യുടെ 18(2)-ാം അനുച്ഛേദം അനുശാസിക്കുന്നത്, “ഒരാളുടെ മതം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള യാതൊരുവിധ നിർബന്ധങ്ങളും (Coercion) പാടില്ല” എന്നാണ്.
സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കുന്നത് സാമ്പത്തികമായ ഒരു ‘നിർബന്ധം’ (Economic Coercion) തന്നെയാണ്. “നീ മതം മാറിയാൽ നിനക്ക് പണമില്ല” എന്ന് പറയുന്നത്, “നീ മതം മാറിയാൽ നിന്നെ ജയിലിലിടും” എന്ന് പറയുന്നതിന് തുല്യമായ ഫലമാണ് ഉളവാക്കുന്നത്. 1850-ലെ നിയമം നിലനിന്നിരുന്നപ്പോൾ, ഇന്ത്യക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര വേദിയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാമായിരുന്നു. കാരണം, വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ എന്തുതന്നെ പറഞ്ഞാലും, സിവിൽ നിയമം മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്ക് ഒപ്പമായിരുന്നു. എന്നാൽ 2017-ലെ റദ്ദാക്കലിലൂടെ, നമ്മൾ അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഒരു പിന്തിരിപ്പൻ പാതയിലേക്ക്, മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ മതനിയമങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുനടക്കുകയാണ്.
പല ഇസ്ലാമിക രാജ്യങ്ങളിലും ഇന്നും ‘അപ്പോസ്റ്റസി’ (Apostasy) വധശിക്ഷയോ തടവുശിക്ഷയോ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റമാണ്. എന്നാൽ ഇന്ത്യ പോലൊരു മതേതര ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത്, വിശ്വാസമാറ്റത്തിന് സിവിൽ മരണത്തിന് (Civil Death) തുല്യമായ ശിക്ഷ ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് ഒട്ടും ഭൂഷണമല്ല. 1850-ലെ നിയമം എടുത്തുമാറ്റിയവർ, അത് അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ നിലവാരം എത്രത്തോളം താഴ്ത്തുമെന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഫ്രാൻസ്, ജർമ്മനി തുടങ്ങിയ പല യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും ‘ലെജിറ്റിം’ (Legitime) അഥവാ നിർബന്ധിത ഓഹരി എന്നൊരു സങ്കൽപ്പമുണ്ട്. മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിലും, മക്കൾക്ക് സ്വത്തിന്റെ ഒരു വിഹിതം അവിടെ നിയമപരമായി ലഭിക്കും. ഇന്ത്യയിൽ അത്തരം നിർബന്ധിത അവകാശങ്ങൾ ഇല്ലെന്നിരിക്കെ, ഉണ്ടായിരുന്ന ഏക സംരക്ഷണവും ഇല്ലാതാക്കിയത് നിയമനിർമ്മാണത്തിലെ വലിയൊരു വീഴ്ചയാണ്.
ഏക സിവിൽ കോഡോ അതോ കൃത്യമായ ഭേദഗതിയോ? – പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങൾ
ഈ നിയമപരമായ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം കാണേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. പലപ്പോഴും ഇത്തരം ചർച്ചകൾ ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് ‘ഏക സിവിൽ കോഡ്’ (Uniform Civil Code – UCC) എന്ന വൻമരത്തിലാണ്. “ഏക സിവിൽ കോഡ് വന്നാൽ എല്ലാ പ്രശ്നവും തീരും, അതുവരെ കാത്തിരിക്കാം” എന്നൊരു ലളിതവൽക്കരണമാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾ പലപ്പോഴും നടത്തുന്നത്. എന്നാൽ, തലവേദനയ്ക്ക് തലവെട്ടിക്കളയുകയല്ല, മറിച്ച് കൃത്യമായ ചികിത്സയാണ് വേണ്ടത്. ഏക സിവിൽ കോഡ് എന്നത് രാഷ്ട്രീയമായും സാമൂഹികമായും ഏറെ സങ്കീർണ്ണവും സമയമെടുക്കുന്നതുമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. മതം മാറിയവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ അത്രയും കാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല.
ഏറ്റവും പ്രായോഗികമായ പരിഹാരം ‘ഇന്ത്യൻ പിന്തുടർച്ചാവകാശ നിയമം, 1925’ (Indian Succession Act, 1925) ഭേദഗതി ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഈ നിയമത്തിൽ ലളിതമായ ഒരു വകുപ്പ് കൂട്ടിച്ചേർക്കാവുന്നതാണ്: “ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിനിയമങ്ങളിലോ ആചാരങ്ങളിലോ എന്തുതന്നെ അടങ്ങിയിരുന്നാലും, മതം മാറിയതിന്റെയോ മതം ഉപേക്ഷിച്ചതിന്റെയോ പേരിൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ പൗരനും പാരമ്പര്യ സ്വത്തവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല.” ഇത് പാർലമെന്റിന് എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാവുന്ന കാര്യമാണ്. 1850-ലെ നിയമത്തിന്റെ അതേ ആത്മാവ്, ആധുനികമായ ഭാഷയിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കുക മാത്രമാണ് ഇതിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്.
മറ്റൊരു വഴി, നിയമ കമ്മീഷൻ നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ, ‘മതസ്വാതന്ത്ര്യ സംരക്ഷണ നിയമം’ (Freedom of Religion Protection Act) എന്ന പേരിൽ പുതിയൊരു നിയമം കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ്. ഇതിൽ മതപരിവർത്തനത്തിന്റെ നടപടിക്രമങ്ങൾക്കൊപ്പം, മതം മാറിയ വ്യക്തിയുടെ സിവിൽ അവകാശങ്ങൾ (വിവാഹം, സ്വത്ത്, കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണം) സംരക്ഷിക്കാനുള്ള വകുപ്പുകളും ഉൾപ്പെടുത്താം.
കോടതികൾക്കും ഇക്കാര്യത്തിൽ വലിയൊരു പങ്കുവഹിക്കാനുണ്ട്. 2017-ൽ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, ഭരണഘടനയുടെ 21-ാം അനുച്ഛേദം (ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം) വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, “സാമ്പത്തികമായ നിലനിൽപ്പ് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്” എന്ന് വിധിക്കാൻ സുപ്രീം കോടതിക്ക് കഴിയും. വ്യക്തിനിയമങ്ങൾ മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണെന്ന് (Subject to Fundamental Rights) അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരം കൂടിയാണിത്. ‘ശരിഅത്ത് നിയമം’ ദൈവീകമാണെന്ന് വിശ്വാസികൾക്ക് കരുതാം, പക്ഷേ ഇന്ത്യയിലെ കോടതികളിൽ അത് നടപ്പിലാക്കുന്നത് 1937-ലെ ആക്ട് വഴിയാണ്. ആ ആക്ട് ഒരു മനുഷ്യനിർമ്മിത നിയമമാണ്. അതിനാൽ അതിന് ഭരണഘടനയേക്കാൾ മുകളിൽ സ്ഥാനമില്ലെന്ന് കോടതികൾക്ക് വ്യക്തമാക്കാം.
ഉപസംഹാരം – സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഒരു സാമ്പത്തിക അടിത്തറ
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ്, 1850-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ ‘ജാതി ഭ്രഷ്ട് നിവാരണ നിയമം’ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു നിയമനിർമ്മാണം മാത്രമായിരുന്നില്ല; വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു ആധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയായിരുന്നു. മതം മനുഷ്യനുവേണ്ടിയാണെന്നും, മനുഷ്യൻ മതത്തിന് വേണ്ടിയല്ലെന്നുമുള്ള ഉന്നതമായ ബോധ്യമായിരുന്നു അതിന് പിന്നിൽ. 2017-ൽ ആ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ആ ചരിത്രബോധത്തെയാണ്.
സ്വത്ത് എന്നത് അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ചിഹ്നമല്ല; അത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ് (Property is the foundation of Liberty). സാമ്പത്തികമായി പരാശ്രയമില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രമേ പൂർണ്ണമായ അർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും കഴിയൂ. പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽ സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെയും വിശ്വാസരാഹിത്യത്തെയും ഉള്ളിലൊതുക്കി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന് അപമാനമാണ്.
മതത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾക്ക് പുറത്ത് ജീവിക്കുന്നവർ ഇന്ന് നടത്തുന്ന നിയമപോരാട്ടങ്ങൾ, അവർക്ക് വ്യക്തിപരമായി ലഭിക്കേണ്ട ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല. അത് ഇന്ത്യയുടെ മതേതര ഘടനയിലെ ഒരു വലിയ വിള്ളൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. വിശ്വാസം മാറിയാലും പൗരൻ എന്ന നിലയിലുള്ള അവകാശം മാറില്ലെന്ന് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കാനാണ്. 1850-ലെ നിയമം മരിച്ചുപോയിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച നീതിബോധം മരിക്കാൻ പാടില്ല.
ഇനിയെങ്കിലും നമ്മുടെ നിയമനിർമ്മാണ സഭകൾ കണ്ണ് തുറക്കേണ്ടതുണ്ട്. പഴയ നിയമങ്ങൾ റദ്ദാക്കുമ്പോൾ, അത് സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന മൂല്യങ്ങളെക്കൂടി ചവറ്റുകൊട്ടയിലിടരുത്. വ്യക്തിനിയമങ്ങളുടെ ഇരുമ്പ് മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന മനുഷ്യർക്ക്, ഭരണഘടനയെന്ന വാതിലിലൂടെ പുറത്തുകടക്കാൻ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ ഒരു കൈത്താങ്ങ് കൂടിയേ തീരൂ. അല്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന മതസ്വാതന്ത്ര്യം, പണമുള്ളവന് മാത്രം വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആഡംബര വസ്തുവായി അധപ്പതിക്കും.
(സമാപിച്ചു)
