എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ജീവന് വിലയുണ്ട്, എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും വേദനയുണ്ട്. മതത്തിന്റെയോ വംശീയതയുടെയോ രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങളുടെയോ കണ്ണടകളിലൂടെയല്ലാതെ, കേവലം മനുഷ്യരെന്ന നിലയിൽ ഈ ദുരിതങ്ങളെ സമീപിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ, യഥാർത്ഥ സമാധാനത്തിലേക്കും നീതിയിലേക്കും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ സാധിക്കൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ സഹാനുഭൂതിയും ഐക്യദാർഢ്യവും കേവലം ഒരു താൽക്കാലിക തരികിട മാത്രമായി ഒടുങ്ങും.
മനുഷ്യരാശിക്ക് എന്നും വെല്ലുവിളിയുയർത്തുന്ന ഒന്നാണ് സംഘർഷങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും. ഇന്ന് ലോകം പലപ്പോഴും ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തെയോ പ്രദേശത്തെയോ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചർച്ചകൾ നടത്തുകയും അതിന് അനുഭാവപൂർവ്വം പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കാണാം. എന്നാൽ, പക്ഷം പിടിക്കാതെ, എല്ലാ വസ്തുതകളെയും ഉൾക്കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മാനുഷിക ദുരിതങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ചിത്രം നമുക്ക് മുന്നിൽ തെളിയുകയുള്ളൂ.
ഇസ്രായേൽ-ഗാസ സംഘർഷം ലോകശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുമ്പോൾ, “സേവ് ഗാസ” പോലുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കേരളത്തിലും മറ്റ് പലയിടങ്ങളിലും മുഴങ്ങുന്നത് നമ്മൾ കാണുന്നു. ഗാസയിലെ ദുരിതങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, അവിടെ നിരപരാധികളായ ഒട്ടനവധി ആളുകൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ ഐക്യദാർഢ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരുതരം സെലക്ടീവ് മനോവേദന ഉണ്ടോ എന്ന് നാം ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ മറ്റ് കോണുകളിൽ, മുസ്ലീം ഭൂരിപക്ഷമുള്ള രാജ്യങ്ങളിലോ മുസ്ലീം തീവ്രവാദ ഗ്രൂപ്പുകളോ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്ന മറ്റ് വിഭാഗക്കാരായ നിരപരാധികളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ എത്രത്തോളം ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്?
ഇത് ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം മാത്രം. ലോകത്ത്, പ്രത്യേകിച്ചും മുസ്ലീം തീവ്രവാദ ഗ്രൂപ്പുകൾ സജീവമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ, ക്രൈസ്തവർ, യാസിദികൾ, ഹിന്ദുമത വിശ്വാസികൾ, മറ്റ് മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, ലിബറൽ മുസ്ലീങ്ങൾ എന്നിവരടക്കം അനേകം നിരപരാധികളായ സാധാരണക്കാർ ക്രൂരമായ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് ഇരയായിട്ടുണ്ട്. കണക്കുകൾ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതാണ്:
യെമനിലെ സൗദി-ഹൂതി സംഘർഷം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഈ യുദ്ധം യെമൻ ജനതയുടെ ജീവിതം താറുമാറാക്കി. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 3.77 ലക്ഷത്തോളം ആളുകൾ മരിച്ചു. ഇതിൽ 70% പേരും അഞ്ചു വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള കുട്ടികളാണ്. ഈ യുദ്ധത്തിലെ പ്രധാന ഇരകൾ സാധാരണക്കാരാണ്. അവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ, ഈ സംഘർഷത്തിൽ ഒരു പങ്കുമില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ വിശപ്പും രോഗങ്ങളും ബോംബാക്രമണങ്ങളും അവരെ മരണത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
അതുപോലെ, പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലേക്ക് നടക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ മടങ്ങിപ്പോക്ക്, സമീപകാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക പ്രതിസന്ധികളിലൊന്നാണ്. ഈ പലായനം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 2023 സെപ്റ്റംബർ മുതൽ 2024 മെയ് വരെയുള്ള കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഏകദേശം 5.7 ലക്ഷത്തിലധികം അഫ്ഗാൻ പൗരന്മാർ പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ സംഖ്യ ഇപ്പോഴും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സ്വന്തം രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ പോലും അവർക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഭാവിയാണോ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു.
സിറിയയിൽ ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റേറ്റ് (ISIS) നടത്തിയ അതിക്രമങ്ങളിൽ യാസിദി സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളെ അടിമകളാക്കുകയും ആയിരക്കണക്കിന് പുരുഷന്മാരെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ക്രൈസ്തവ സമൂഹവും അവിടെ വലിയ തോതിലുള്ള പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയായി. നൈജീരിയയിൽ, ബോക്കോ ഹറാം പതിനായിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ കൊന്നൊടുക്കി. ക്രൈസ്തവ പള്ളികളും ഗ്രാമങ്ങളും ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു, സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. പാകിസ്ഥാനിൽ, മതനിന്ദ ആരോപിച്ച് ക്രൈസ്തവരും അഹമ്മദിയാ മുസ്ലീങ്ങളും അടക്കമുള്ള ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും ആൾക്കൂട്ട ആക്രമണങ്ങൾക്കും കൊലപാതകങ്ങൾക്കും ഇരയാകുന്നു. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ, താലിബാൻ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തതിന് ശേഷം സ്ത്രീകൾക്കും ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ വർധിച്ചു. ഇറാനിൽ മതമൗലികവാദം സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തെ സാരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. തല മറയ്ക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ സ്ത്രീകൾ ജയിലിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുകയും അതിക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് സാധാരണമാണ്.
ഈ കണക്കുകൾ കേവലം അക്കങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ഓരോ അക്കത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു ജീവിതമുണ്ട്, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീരുണ്ട്, തകർന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ പല കോണുകളിലും, ഈ മുസ്ലീം ആക്രമണങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്ന നിരപരാധികൾക്ക് വേണ്ടി ആരും “സേവ് സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യൻസ്,” “സേവ് യാസിദിസ്,” അല്ലെങ്കിൽ “സേവ് പാകിസ്താനി ഹിന്ദുസ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴക്കി തെരുവിലിറങ്ങാറില്ല. അവരുടെ വിലാപങ്ങൾ മാധ്യമശ്രദ്ധയിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പക്ഷപാതമില്ലാത്ത കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ആവശ്യം
ഇവിടെയാണ് നാം പക്ഷപാതമില്ലാതെ ചിന്തിക്കേണ്ടത്. ഒരു വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്ക് നേരെ നടക്കുന്ന ആക്രമണങ്ങളെ അപലപിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ലോകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന സമാനമായ ദുരിതങ്ങളെയും നാം തിരിച്ചറിയണം. യെമനിലെ പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കുട്ടികളെക്കുറിച്ചോ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ പലായനം ചെയ്യുന്ന കുടുംബങ്ങളെക്കുറിച്ചോ നാം എത്രത്തോളം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്? അവരുടെ ദുരിതങ്ങൾ ഗാസയിലെ ദുരിതങ്ങളേക്കാൾ ചെറുതാണോ?
എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ജീവന് വിലയുണ്ട്, എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും വേദനയുണ്ട്. മതത്തിന്റെയോ വംശീയതയുടെയോ രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങളുടെയോ കണ്ണടകളിലൂടെയല്ലാതെ, കേവലം മനുഷ്യരെന്ന നിലയിൽ ഈ ദുരിതങ്ങളെ സമീപിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ, യഥാർത്ഥ സമാധാനത്തിലേക്കും നീതിയിലേക്കും നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ സാധിക്കൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ സഹാനുഭൂതിയും ഐക്യദാർഢ്യവും കേവലം ഒരു താൽക്കാലിക തരികിട മാത്രമായി ഒടുങ്ങും.
