“ആശയപരമായ ശൂന്യത നേരിട്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനം, തങ്ങളുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലം പൂർണ്ണമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്ക് ഔട്ട്സോഴ്സ് ചെയ്തു നൽകുകയായിരുന്നു. അധികാരം കോൺഗ്രസിനും, അക്കാദമിക നിയന്ത്രണം മാർക്സിസ്റ്റുകൾക്കും എന്നതായിരുന്നു അലിഖിതമായ ആ ഫൗസ്റ്റിയൻ കരാർ.”
“ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക ചരിത്രത്തിലെ അധികമാരും കടന്നുചെല്ലാത്ത ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന, അത്യപൂർവ്വവും തീക്ഷ്ണവുമായ ഒരു പുനർവായനയാണ് ‘ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക അപചയം: ചരിത്ര പാഠങ്ങളും പ്രായോഗിക ഭാവിയും’ എന്ന ഈ ലേഖനപരമ്പര. നാം ഇന്നുവരെ വിശ്വസിച്ചുപോന്ന പല ചരിത്ര-രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനങ്ങളുടെയും അടിയുറച്ച തറക്കല്ലുകളെ ഇളക്കിമാറ്റുന്ന, ഉള്ളുലയ്ക്കുന്ന ഒരു ബൗദ്ധിക അനുഭവമാണിത്. കൊളോണിയൽ സാമ്രാജ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി എന്ന് അഭിമാനിക്കുമ്പോഴും, അതിലും ഭീകരമായ ആശയപരമായ അടിമത്തത്തിലേക്കും ബൗദ്ധീകമായ അപചയത്തിലേക്കും നമ്മൾ എങ്ങനെയാണ് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നടന്നുനീങ്ങിയതെന്ന് ഈ ലേഖനങ്ങൾ നിഷ്കരുണം തുറന്നുകാട്ടുന്നു.”
ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക അപചയം – ലേഖനം 1:
ആമുഖം:
അധികാരക്കസേരകൾ നിലനിർത്താൻ ഒരു ഭരണകൂടം രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തെത്തന്നെ അടിയറവ് വെച്ചാൽ എന്തുസംഭവിക്കും? സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലെ ഉന്നത അക്കാദമിക-സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഒരു പ്രത്യേക പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് തീറെഴുതിക്കൊടുക്കപ്പെട്ടതെന്നും, പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ആ അധിനിവേശം ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തെയും സ്വതന്ത്ര ചിന്തകളെയും എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചുവെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്ന കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ-ചരിത്ര വിശകലനം. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ അദൃശ്യമായ ആ ‘ബൗദ്ധിക അട്ടിമറിയുടെ’ കാണാപ്പുറങ്ങളിലേക്ക് ഒരു അന്വേഷണം.
അധികാരക്കച്ചവടവും അക്കാദമിക അപനിർമ്മാണവും
ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിൻ്റെ ചരിത്രപ്രധാനമായ ഒരു സമ്മേളനം. പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് രാഹുൽ ഗാന്ധി സഭയിൽ അങ്ങേയറ്റം ആവേശത്തോടെ പ്രസംഗിക്കുന്നു. രാജ്യത്തെ സർവ്വകലാശാലകളിലും അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളിലും വലതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരായ വൈസ് ചാൻസലർമാരെ തിരുകിക്കയറ്റുന്നു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രധാന ആരോപണം. ഭരണകൂടം രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക സ്ഥാപനങ്ങളെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുന്നുവെന്നും, അക്കാദമിക സ്വാതന്ത്ര്യം തകർക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം വിലപിക്കുന്നു.
ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ, ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തികച്ചും ന്യായമായ ഒരു ഉത്കണ്ഠയായി ആർക്കും തോന്നാം.
എന്നാൽ, ചരിത്രത്തിൻ്റെ താളുകൾ മറിച്ചുനോക്കുന്ന ഏതൊരു സ്വതന്ത്ര ചിന്തകനും ഈ വിലാപത്തിലെ കാപട്യം കണ്ട് ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
കാരണം, ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ നിരന്തരം കേൾക്കുന്ന ഈ ‘ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ക്യാപ്ചർ’ (Institutional Capture) അഥവാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേലുള്ള അധിനിവേശം വലതുപക്ഷത്തിൻ്റെ ഒരു പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തമല്ല. അത് കൃത്യമായി രൂപകല്പന ചെയ്തതും, പതിറ്റാണ്ടുകളോളം അങ്ങേയറ്റം വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കിയതും ഇതേ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി തന്നെയാണ്. തങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു ആയുധം, ഇന്ന് മറ്റൊരാൾ തങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവികമായ വേദന മാത്രമാണ് ആ പ്രസംഗത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടത്.
സ്വന്തം സൃഷ്ടിയായ ഫ്രാങ്കൻസ്റ്റൈൻ രാക്ഷസനെ കണ്ട് ഭയക്കുന്ന സ്രഷ്ടാവിൻ്റെ ഗതികേട്.
ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ ഭരണമാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഭരണകൂടം മാറിയാലും മാറാത്ത ചില അദൃശ്യ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളുണ്ട്. സർവ്വകലാശാലകൾ, ചരിത്ര ഗവേഷണ കൗൺസിലുകൾ, സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയാണവ. ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ വരുംതലമുറ എന്ത് ചിന്തിക്കണം, എന്ത് പഠിക്കണം, തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് ഈ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്. ഈ ബൗദ്ധിക കേന്ദ്രങ്ങളെ വരുതിയിലാക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.
തീറെഴുത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം
സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ, അതികായന്മാരായ നേതാക്കളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മഹാപ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം രാജ്യത്തിൻ്റെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തെ ഒരു വിദേശ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് തീറെഴുതിക്കൊടുത്തത്?
ഈ ചോദ്യത്തിൻ്റെ ഉത്തരം തേടി നാം പോകേണ്ടത് 1969-ലേക്കാണ്. ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു അത്. ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് എന്ന വടവൃക്ഷം നെടുകെ പിളർന്ന വർഷം. ഒരു വശത്ത് കെ. കാമരാജ്, മൊറാർജി ദേശായി, എസ്. നിജലിംഗപ്പ തുടങ്ങിയ അതികായന്മാർ അടങ്ങുന്ന ‘സിൻഡിക്കേറ്റ്’ (The Syndicate). മറുവശത്ത്, പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ തൻ്റെ അപ്രമാദിത്വം ഉറപ്പിക്കാൻ പോരാടുന്ന സാക്ഷാൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി.
സിൻഡിക്കേറ്റുമായുള്ള ഈ ആഭ്യന്തര പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധിക്ക് പാർലമെന്റിൽ ഭൂരിപക്ഷം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവരുടെ സർക്കാർ കേവലം ഒരു ന്യൂനപക്ഷ സർക്കാരായി ചുരുങ്ങി. ഏതു നിമിഷവും അധികാരം നഷ്ടപ്പെടാം എന്ന ആ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ, സർക്കാരിനെ നിലനിർത്താൻ അവർക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള പിന്തുണ അനിവാര്യമായിരുന്നു. അവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഇന്ദിരയുടെ രക്ഷയ്ക്കെത്തുന്നത്.
എന്നാൽ ആ പിന്തുണ ഒരിക്കലും സൗജന്യമായിരുന്നില്ല; സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ കച്ചവടമായിരുന്നു അത്.
ജർമ്മൻ ഇതിഹാസത്തിലെ ഫൗസ്റ്റ് (Faust) എന്ന കഥാപാത്രം സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിന് വേണ്ടി സാത്താന് സ്വന്തം ആത്മാവ് വിറ്റതിന് സമാനമായ ഒരു ‘ഫൗസ്റ്റിയൻ ബാർഗെയ്ൻ’ (Faustian Bargain). കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്ക് അന്ന് വേണ്ടിയിരുന്നത് കേവലം മന്ത്രിസ്ഥാനങ്ങളോ സാമ്പത്തിക പാക്കേജുകളോ ആയിരുന്നില്ല. അവരുടെ ലക്ഷ്യം വളരെ വലുതും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളതുമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ അക്കാദമിക, സാംസ്കാരിക, ചരിത്ര ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണമോ അല്ലെങ്കിൽ നയരൂപീകരണങ്ങളിൽ ഇടതുപക്ഷ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കുക എന്ന തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യമോ ആയിരുന്നു. ഇത് ചരിത്ര-രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന വസ്തുതയാണ്.
അധികാരക്കസേര നിലനിർത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ, ഇന്ദിരാഗാന്ധിക്ക് ആ നിബന്ധനകൾ നിരുപാധികം സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നു എന്ന് ചരിത്രവസ്തുതകൾ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
അതോടെ, ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തിൻ്റെ താക്കോൽ ഔദ്യോഗികമായി മാർക്സിസ്റ്റുകളുടെ കൈകളിലെത്തി. യഥാർത്ഥത്തിൽ, നെഹ്റൂവിയൻ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ കോൺഗ്രസിനുള്ളിൽ ഈ ബൗദ്ധിക അപചയം തുടങ്ങിയിരുന്നു. കെ.എം. മുൻഷി, പുരുഷോത്തം ദാസ് ടണ്ഠൻ തുടങ്ങിയ ദേശീയവാദികളായ ചിന്തകരെ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് കോൺഗ്രസ് ബോധപൂർവ്വം അകറ്റിയിരുന്നു. ആശയപരമായ ശൂന്യത (Ideological Vacuum) നേരിട്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനം, തങ്ങളുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലം പൂർണ്ണമായും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്ക് ഔട്ട്സോഴ്സ് (Outsource) ചെയ്തു നൽകുകയായിരുന്നു.
മാർക്സിസ്റ്റുകൾ കയ്യടക്കിയ അക്കാദമിക നിയന്ത്രണം
അധികാരം കോൺഗ്രസിനും, അക്കാദമിക നിയന്ത്രണം മാർക്സിസ്റ്റുകൾക്കും എന്നതായിരുന്നു അലിഖിതമായ ആ കരാർ.
ഈ അധിനിവേശം പ്രായോഗിക തലത്തിൽ നടപ്പിലാക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിന് വിശ്വസ്തനായ ഒരു കാർമ്മികൻ ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനായി ഇന്ദിരാഗാന്ധി കണ്ടെത്തിയത് പ്രഗത്ഭനായ ഒരു ചരിത്രകാരനും, അതിലുപരി ഒരു കടുത്ത ഇടതുപക്ഷ സഹയാത്രികനുമായ പ്രൊഫ. സയ്യിദ് നൂറുൽ ഹസനെയാണ്. 1971 ഒക്ടോബറിൽ അദ്ദേഹത്തെ കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിൻ്റെ ചുമതലയുള്ള മന്ത്രിയായി നിയമിച്ചതോടെ, അക്കാദമിക രംഗത്തെ മാർക്സിസ്റ്റ്വൽക്കരണത്തിന് ഭരണ പരിരക്ഷ ലഭിച്ചു.
നൂറുൽ ഹസൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, രാജ്യത്തെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തലപ്പത്ത് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവർ ഒന്നൊന്നായി പുറത്താകുന്ന കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് ഇന്ത്യ കണ്ടത്. പകരം, മാർക്സിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് കൂറുപുലർത്തുന്നവരെ മാത്രം തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഗ്രാന്റ്സ് കമ്മീഷൻ (UGC), ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽ ഓഫ് ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ റിസർച്ച് (ICHR), ഇന്ത്യൻ കൗൺസിൽ ഓഫ് സോഷ്യൽ സയൻസ് റിസർച്ച് (ICSSR), നാഷണൽ കൗൺസിൽ ഓഫ് എഡ്യൂക്കേഷണൽ റിസർച്ച് ആൻഡ് ട്രെയിനിംഗ് (NCERT) തുടങ്ങിയ രാജ്യത്തെ പരമോന്നത അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളെല്ലാം ഈ അച്ചുതണ്ടിൻ്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലായി.
ഡൽഹിയിലെ ജവഹർലാൽ നെഹ്റു സർവ്വകലാശാല (JNU) ഈ ബൗദ്ധിക അധിനിവേശത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണശാലയും തലസ്ഥാനവുമായി മാറി.
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ സർവ്വകലാശാലകളുടെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിലും ഗവേഷണ ഫണ്ടുകളുടെ വിതരണത്തിലും വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായി എന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത വസ്തുതയാണ്. പുതിയ കാമ്പസുകൾ ഉയർന്നു, ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തുക വകയിരുത്തപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഭൗതികമായ ഈ വളർച്ചയ്ക്കിടയിലും ആ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ബൗദ്ധികമായ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഇതൊരു കേവലമായ അധികാരക്കൈമാറ്റം ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, കൃത്യമായ ഒരു ‘പാട്രണേജ് സിസ്റ്റം’ (Patronage System) അഥവാ പ്രീണന വ്യവസ്ഥയുടെ നിർമ്മിതിയായിരുന്നു.
സർക്കാരിൻ്റെ ഗവേഷണ ഫണ്ടുകൾ, വിദേശ സർവ്വകലാശാലകളിലേക്കുള്ള സ്കോളർഷിപ്പുകൾ, അക്കാദമിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക ആശയഗതിക്കാർക്ക് മാത്രം ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥ സംജാതമായി. തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നവർക്ക് മാത്രം ഉന്നത പദവികൾ നൽകുന്ന ഒരു അടഞ്ഞ കോട്ടയായി അക്കാദമിക ലോകം മാറി. വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കോ സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തകൾക്കോ അവിടെ യാതൊരു സ്ഥാനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അക്കാദമിക യോഗ്യതകളേക്കാൾ ഉപരി, പാർട്ടിയോടുള്ള വിധേയത്വമായി മാറി നിയമനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന മാനദണ്ഡം.
ഇന്ത്യൻ കലാലയങ്ങൾ കേവലം ‘പ്രതിധ്വനി അറകളായി’ (Echo Chambers) ചുരുങ്ങി. തങ്ങൾ പറയുന്നതുമാത്രം ശരിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും, അത് മാത്രം പരസ്പരം കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പറ്റം ബുദ്ധിജീവികളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രമായി സർവ്വകലാശാലകൾ മാറി. പ്രഗത്ഭനായ എഴുത്തുകാരൻ അരുൺ ഷൂരി തൻ്റെ ‘Eminent Historians: Their Technology, Their Line, Their Fraud‘ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഈ അക്കാദമിക അധിനിവേശത്തിൻ്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ കൃത്യമായ രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തുറന്നുകാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നികുതിദായകൻ്റെ പണം ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുടെ പ്രചാരണ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറിയതെന്ന് ഈ രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
റദ്ദാക്കൽ സംസ്കാരം അല്ലെങ്കിൽ Cancel Cultureന്റെ ഉത്ഭവം
ഈ അധിനിവേശത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരകൾ സത്യസന്ധരായ ചരിത്രകാരന്മാരായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് നാം ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ‘റദ്ദാക്കൽ സംസ്കാരം’ (Cancel Culture) എന്ന പ്രയോഗം പാശ്ചാത്യ ലോകത്ത് നിന്ന് വന്നതാണെന്നാണ് പൊതുവെയുള്ള ധാരണ. എന്നാൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ ഇന്ത്യൻ അക്കാദമിക രംഗത്ത് ഈ റദ്ദാക്കൽ സംസ്കാരം വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. തങ്ങളുടെ അച്ചിലിടാത്ത ഏത് ചരിത്രസത്യങ്ങളെയും അവർ നിഷ്കരുണം റദ്ദാക്കി.
ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ് ഡോ. ആർ.സി. മജുംദാറിനെപ്പോലുള്ള അതികായരായ ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്ന ദുരനുഭവം. ഈ വിവേചനം 1970-കളിൽ തുടങ്ങിയതല്ല, മറിച്ച് 1950-കളിൽ തന്നെ കോൺഗ്രസ് ഇതിൻ്റെ വിത്തുകൾ പാകിയിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രമെഴുതാൻ സർക്കാർ നിയോഗിച്ച സമിതിയുടെ തലവനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. തികഞ്ഞ ദേശീയബോധമുള്ള, വസ്തുതകളെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി ചരിത്രമെഴുതുന്ന പ്രഗത്ഭനായ പണ്ഡിതൻ.
എന്നാൽ, 1857-ലെ ശിപായി ലഹളയെ കേവലമൊരു ‘ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം’ എന്ന് കാല്പനികവൽക്കരിക്കാനും, മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ വിദേശ അധിനിവേശങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളെ വെള്ളപൂശാനും അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ചരിത്രമെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്ത ഏക തെറ്റ്.
ഫലമോ? അദ്ദേഹത്തിന് ആ ഔദ്യോഗിക സമിതിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകേണ്ടിവന്നു. ഈ റദ്ദാക്കൽ പ്രക്രിയയാണ് പിന്നീട് 1971-നു ശേഷം മാർക്സിസ്റ്റുകൾ സർവ്വകലാശാലകളിൽ സമ്പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപനവൽക്കരിച്ചത്.
പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വിധേയത്വം
വസ്തുതകളെക്കാൾ ഉപരി, പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ വിധേയത്വത്തിന് മാത്രം അക്കാദമിക രംഗത്ത് വിലയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്. ഈ ബൗദ്ധിക ആധിപത്യം കേവലം ചരിത്ര ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങളിലോ സർവ്വകലാശാലാ മുറികളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. ലളിതകലാ അക്കാദമി, നാഷണൽ സ്കൂൾ ഓഫ് ഡ്രാമ (NSD), ഫിലിം ആൻഡ് ടെലിവിഷൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് (FTII), സാഹിത്യ അക്കാദമി തുടങ്ങിയ സമസ്ത മേഖലകളെയും ഈ രാഷ്ട്രീയ അച്ചുതണ്ട് അട്ടിമറിച്ചു.
സാഹിത്യവും സിനിമയും മാധ്യമങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക താളുകൾ പോലും തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി മാത്രം വളച്ചൊടിച്ചെടുക്കാൻ അവർക്കായി. കേവലമായ അക്കാദമിക വിവേചനത്തിനപ്പുറം സർ ജാദുനാഥ് സർക്കാരിൻ്റെ ചരിത്രസമീപനങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടും, ഡോ. കെ.എസ്. ലാൽ, സ്വതന്ത്ര ചരിത്ര ഗവേഷകനായ സീതാറാം ഗോയൽ തുടങ്ങിയ പ്രഗത്ഭരായ പണ്ഡിതന്മാരെയും ചരിത്രകാരന്മാരെയും നിഷ്കരുണം തമസ്കരിക്കുകയും അക്കാദമിക രംഗത്തുനിന്ന് പാർശ്വവൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു വലിയ വിചാരണ സംസ്കാരം തന്നെ ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു.
ഈ അട്ടിമറിയുടെ ഫലമായി നമ്മുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് പല സുപ്രധാന ചരിത്രങ്ങളും ബോധപൂർവ്വം ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു. സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസിൻ്റെ ഐ.എൻ.എ (INA) പോരാട്ടങ്ങളും, 1946-ലെ നാവിക കലാപവും (Royal Indian Navy Mutiny) പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ കേവലം അടിക്കുറിപ്പുകളായി തഴയപ്പെട്ടതും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ക്രെഡിറ്റും ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ ധാരയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങിയതും ഈ അക്കാദമിക അട്ടിമറിയുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ഉയർന്നുവന്ന തദ്ദേശീയ ബൗദ്ധിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാപന നിർമ്മിതിയിൽ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കോൺഗ്രസിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഭരണഘടനാ നിർമ്മാണത്തിൽ രാജ്യത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരികവും കർഷകാനുകൂലവുമായ മൂല്യങ്ങളെ ഒരു വശത്ത് ചേർത്തുവെക്കുമ്പോഴും, അക്കാദമിക-ബൗദ്ധിക മേഖലകളുടെയും സോഷ്യലിസ്റ്റ് സാമ്പത്തിക നയരൂപീകരണത്തിൻ്റെയും നിയന്ത്രണം ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാർക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥയാണുണ്ടായത്. ഒരേസമയം വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക നിലപാടുകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ച കോൺഗ്രസിൻ്റെ ഈ നയപരമായ വൈരുദ്ധ്യം (Ideological Inconsistency), ആത്യന്തികമായി അവരെ ശക്തമായ ഒരു തദ്ദേശീയ അക്കാദമിക-സാമ്പത്തിക മാതൃക രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പരാജയപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്.
ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം എന്തെന്നാൽ, കോൺഗ്രസിൻ്റെ ഈ ബൗദ്ധിക പരാധീനത ഇന്നും യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ തുടരുന്നു എന്നതാണ്.
കാലം ഇത്രയേറെ മാറിയിട്ടും, സ്വന്തമായി ഒരു ബദൽ രാഷ്ട്രീയ ആശയത്തറ (Alternative Narrative) രൂപീകരിക്കാൻ ആ പാർട്ടിക്ക് ഇനിയും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ശശി തരൂരിനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതാപൂർണ്ണമായ ‘ലിബറൽ ഹിന്ദു’ സ്വത്വത്തെയും മധ്യവർഗ്ഗ ചിന്തകളെയും കൃത്യമായ ഒരു ദേശീയ വിവരണമാക്കി (National Narrative) മാറ്റിയെടുക്കാൻ കോൺഗ്രസിന് ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ല എന്നത് ആ പാർട്ടിയുടെ ഈ ആശയപരമായ ശൂന്യതയുടെ തുടർച്ചയാണ്. ഒരു മധ്യ-ലിബറൽ സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് പകരം, ഇന്നും അവർ കടമെടുത്ത ഇടതുപക്ഷ ബുദ്ധിജീവികളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്.
സ്വന്തം പാർട്ടിയിലെ ബൗദ്ധിക നിലവാരമുള്ള നേതാക്കളെപ്പോലും സംശയദൃഷ്ടിയോടെ കാണുന്ന ഒരുതരം അപകർഷതാബോധം ആ പാർട്ടിയെ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുന്നു. ആശയങ്ങളുടെ ഒരു യുദ്ധത്തിൽ (War of Ideas) സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് വിജയിക്കാൻ കഴിയുക? ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പകച്ചുനിൽക്കാൻ മാത്രമേ കോൺഗ്രസിൻ്റെ ഇന്നത്തെ നേതൃത്വത്തിന് കഴിയുന്നുള്ളൂ.
പ്രീണന രാഷ്ട്രീയവും വലതുപക്ഷ മുന്നേറ്റവും
തങ്ങളുടെ പ്രീണന രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെയും ബൗദ്ധിക നിസ്സംഗതയിലൂടെയും കോൺഗ്രസ് തന്നെയാണ് ‘കോൺഗ്രസ് മുക്ത ഭാരതം’ എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന് വിത്തിട്ടതും എതിരാളികൾക്ക് അത് വളമിട്ടു കൊടുത്തതും. എന്നാൽ ഈ ആഴത്തിലുള്ള ജീർണ്ണതയുടെയും തകർച്ചയുടെയും ഗൗരവം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന് ഇന്നും കഴിയുന്നില്ല എന്നതാണ് സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം.
കോൺഗ്രസ് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഈ ജീർണ്ണിച്ച വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കൾ ഇന്ന് അവർ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന വലതുപക്ഷം തന്നെയാണ് എന്നതാണ് ചരിത്രത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു കാവ്യനീതി. അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളെ എങ്ങനെ വരുതിയിലാക്കാം എന്നതിൻ്റെ കൃത്യമായ ബ്ലൂപ്രിന്റ് (Blueprint) കോൺഗ്രസ് തന്നെ അവർക്ക് വരച്ചുകൊടുത്തു. ഇന്ന് ഭരണകൂടം ചെയ്യുന്നത് പുതിയതൊന്നുമല്ല; പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇടതുപക്ഷം പയറ്റിയ അതേ തന്ത്രങ്ങൾ മറ്റൊരു കൊടിപിടിച്ച് ആവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.
ഒരു അധിനിവേശത്തിന് പകരം മറ്റൊരു അധിനിവേശം കൊണ്ടുവരുന്നത് ഒരിക്കലും ഒരു ജനാധിപത്യപരമായ പരിഹാരമല്ല.
ഇടതുപക്ഷ ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് പകരം വലതുപക്ഷ ചിന്തകരെ സർവ്വകലാശാലകളുടെ തലപ്പത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ മാറുന്നത് വ്യക്തികളും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയവും മാത്രമാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഘടനാപരമായ തകർച്ച (Structural Decay) അവിടെ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ തുടരുന്നു. അക്കാദമിക യോഗ്യതകളെക്കാൾ ഉപരി ഭരണകൂടത്തോടുള്ള വിധേയത്വത്തിന് മാർക്കിടുന്ന രീതി ഒരു വിജ്ഞാന സമൂഹത്തിന് (Knowledge Society) ഒട്ടും ഭൂഷണമല്ല.
സർവ്വകലാശാലകൾ ഭരണകൂടത്തിൻ്റെ സ്തുതിപാഠകരെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ഫാക്ടറികളല്ല, മറിച്ച് സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുടെ ഈറ്റില്ലങ്ങളാകണം.
എപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ അക്കാദമിക രംഗം പൂർണ്ണമായും രാഷ്ട്രീയ മുക്തമാകുക? മെറിറ്റ് (Merit) അഥവാ തികഞ്ഞ അക്കാദമിക യോഗ്യത മാത്രം നിയമനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന മാനദണ്ഡമാകുന്ന ഒരു കാലം ഇന്ത്യയിൽ ഉണ്ടാകുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് ഭരണകൂടം മാത്രമല്ല, പൊതുസമൂഹം കൂടിയാണ്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ കൊടിപിടിക്കുന്ന വൈസ് ചാൻസലർമാർക്ക് പകരം, ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്ന സ്വതന്ത്ര പണ്ഡിതന്മാർ നമ്മുടെ കലാലയങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആശയങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഭയക്കാത്ത, വിയോജിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മാനിക്കുന്ന ഒരു അക്കാദമിക സംസ്കാരം നാം തിരികെ പിടിച്ചേ മതിയാകൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ സർവ്വകലാശാലകൾ കേവലം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ റിക്രൂട്ടിംഗ് ഏജൻസികളായി അധഃപതിക്കും.
അധികാരക്കച്ചവടത്തിലൂടെ അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തതിൻ്റെ ചരിത്രം കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ അട്ടിമറി മാത്രമല്ല. അത് ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം തലമുറകളെയാണ് ബാധിച്ചത്. തങ്ങൾക്ക് അനഭിമതമായ സത്യങ്ങളെ അവർ ഇരുട്ടറയിലടച്ചു. തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് അനുസൃതമായി അവർ ഒരു പുതിയ ചരിത്രം തന്നെ നിർമ്മിച്ചെടുത്തു.
(ഈ അക്കാദമിക സ്ഥാപനങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് അവർ എങ്ങനെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രത്തെ തമസ്കരിച്ചതും വളച്ചൊടിച്ചതും? സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രകാരന്മാർ തുടങ്ങിവെച്ച അപനിർമ്മാണം മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാർ എങ്ങനെയാണ് പൂർത്തിയാക്കിയത്? ഈ ബൗദ്ധിക അട്ടിമറിയുടെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ വായിക്കാം: ലേഖനം 2 – ചരിത്രരചനയിലെ അട്ടിമറികൾ: സാമ്രാജ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് മാർക്സിസത്തിലേക്ക്.)
