പണ്ട് ഒരു നാട്ടിൽ നല്ല മനുഷ്യർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഇത് നാട്ടുകാർ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്.
ആരോട് ചോദിച്ചാലും പറയും: “ഞാനോ? ഞാൻ വളരെ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”
ഇത് കേട്ടാൽ സംശയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. കാരണം സ്വന്തം നന്മയെക്കുറിച്ച് ഒരാൾ തന്നെ പറയുന്നതിൽക്കാൾ വിശ്വസനീയമായ സാക്ഷ്യം വേറെ എന്തുണ്ട്?
ആ നാട്ടിലെ നല്ല മനുഷ്യന്മാർക്ക് ചില പ്രത്യേകതകളുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ കള്ളം പറയില്ല.
അവർ അന്യായം ചെയ്യില്ല.
അവർ ദുർബലരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല.
അവർ സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കും.
അവർ കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കും.
അവർ മതത്തെ ബഹുമാനിക്കും.
അവർ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കും.
അവർ എപ്പോഴും ധാർമ്മികതയുടെ പക്ഷത്തായിരിക്കും.
ഇത്രയും നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള ആളുകളായിരുന്നതിനാൽ അവർക്ക് ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
തങ്ങളെപ്പോലെ നല്ലവരല്ലാത്ത ആളുകളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന കാര്യത്തിൽ അവർക്ക് വലിയ ആശയക്കുഴപ്പവും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം നാട്ടിലെ ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരു അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു.
അത് ഒരു സാധാരണ അഭിപ്രായമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഈ കാര്യത്തോട് യോജിപ്പില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അത്ര മാത്രം.
അവൾ ആരെയും തെറി വിളിച്ചില്ല.
ആരുടെയും വീട്ടിൽ കടന്നുകയറിയില്ല.
ആരെയും തല്ലിയില്ല.
ആരുടെയും മതത്തെ അപമാനിച്ചില്ല.
പക്ഷേ നാട്ടിലെ നല്ല മനുഷ്യർക്ക് എന്തോ ഒരു വലിയ അപകടം സംഭവിച്ചതായി തോന്നി.
കാരണം അവൾ അവരുടെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിച്ചിരുന്നില്ല.
ആദ്യത്തെ നല്ല മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു: “അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം എല്ലാവർക്കുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇവൾ പറയുന്നത് തെറ്റാണ്.”
രണ്ടാമൻ പറഞ്ഞു: “തെറ്റായ അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവൾക്കുണ്ട്. അതിന് മറുപടി പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കുമുണ്ട്.”
മൂന്നാമൻ കുറച്ചുകൂടി ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇത് വെറും അഭിപ്രായമല്ല. ഇത് നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ആക്രമണമാണ്.”
നാലാമൻ അതിലും ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ സംസ്കാരം അപകടത്തിലാണ്.”
അഞ്ചാമൻ പറഞ്ഞു: “ഇത്തരം ആളുകളെ വെറുതെ വിടാൻ പാടില്ല.”
അങ്ങനെ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവളെ നന്നായി ബഹുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ അഭിപ്രായത്തെ അവർ യുക്തിപൂർവ്വം എതിർത്തു.
അവളുടെ വാദത്തിലെ തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
അവളുടെ നിലപാടിനെ വിമർശിച്ചു.
പിന്നെ, കുറച്ചുകൂടി ബഹുമാനത്തോടെ, അവളുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും വ്യക്തിജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അഭിപ്രായം പറയാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം ഒരു നല്ല മനുഷ്യന് മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ അഭിപ്രായത്തെ വിമർശിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്.
അതോടൊപ്പം അയാളുടെ കുടുംബത്തെയും ശരീരത്തെയും വ്യക്തിജീവിതത്തെയും അപമാനിക്കാനും അവകാശമുണ്ടാകുമല്ലോ.
അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം നന്മ തെളിയിക്കുക?
അവിടെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി ഇതെല്ലാം നോക്കിനിന്നിരുന്നു.
അവൻ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനോട് ചോദിച്ചു:
“ചേട്ടാ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ ആരെയും അപമാനിക്കില്ല എന്നല്ലേ?”
“അതെ.”
“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ അവളെ അപമാനിച്ചില്ലേ?”
നല്ല മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.
“ഇത് അപമാനമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവൾ അർഹിക്കുന്ന മറുപടിയാണ്.”
കുട്ടി കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾ സാധാരണയായി ആളുകളെ അപമാനിക്കാറില്ല?”
“ഒരിക്കലുമില്ല.”
“പക്ഷേ അവളെ അപമാനിക്കാം?”
“അവൾ സാധാരണ ആളല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവൾ നമ്മുടെ എതിരാളിയാണ്.”
കുട്ടി വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ നിയമം എന്താണ്?”
നല്ല മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു:
“നല്ല മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കരുത്.”
“അവൾ നല്ല മനുഷ്യയല്ലേ?”
“അല്ല.”
“അത് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?”
“അവൾ നമ്മളോട് യോജിക്കുന്നില്ല.”
കുട്ടിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ വലിയവർക്ക് ആ ചിന്താരീതിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും തോന്നിയില്ല.
കാരണം അവരുടെ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ അടിക്കുറിപ്പുണ്ടായിരുന്നു:
“നിബന്ധനകൾ ബാധകമാണ്.”
അങ്ങനെ നാട്ടിൽ ഒരു പുതിയ ധാർമ്മികശാസ്ത്രം നിലവിൽ വന്നു.
“ആരെയും അധിക്ഷേപിക്കരുത്.”
“പക്ഷേ?”
“പക്ഷേ നമ്മുടെ ശത്രുക്കളെ.”
“ആരെയും വെറുക്കരുത്.”
“പക്ഷേ?”
“നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളെ വെറുക്കുന്നവരെ.”
“ആരോടും അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കരുത്.”
“പക്ഷേ?”
“അസഹിഷ്ണുതയുള്ളവരോട്.”
“ആരെയും മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കരുത്.”
“പക്ഷേ?”
“മനുഷ്യനായി ജീവിച്ചിരിക്കാൻ അർഹതയില്ലാത്തവരോട്.”
ഇങ്ങനെ ഓരോ നിയമത്തിനും ഓരോ വാതിൽ ഉണ്ടായി.
വാതിലിന്റെ അകത്ത് “നമ്മൾ”.
പുറത്ത് “അവർ”.
ഒരു ദിവസം ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും നല്ല മനുഷ്യൻ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തി.
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ധാർമ്മികത നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആളുകൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ അറിയില്ല. നമുക്ക് സ്നേഹവും കരുണയും സഹിഷ്ണുതയും വേണം.”
എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു.
പ്രസംഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു:
“സാർ, നിങ്ങൾ ഇന്നലെ ഒരാളെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വളരെ മോശമായി അധിക്ഷേപിച്ചില്ലേ?”
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
“അത് വേറെയാണ്.”
“എന്താണ് വേറെ?”
“ഞാൻ അവളെ വ്യക്തിപരമായി വെറുക്കുന്നില്ല.”
“പക്ഷേ അവളെ വളരെ മോശമായ വാക്കുകൾ വിളിച്ചില്ലേ?”
“അത് അവളുടെ ആശയത്തോടുള്ള പ്രതിഷേധമാണ്.”
“അവളുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞില്ലേ?”
“അത് വികാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.”
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പ്രസംഗിച്ച സ്നേഹവും കരുണയും?”
“അത് നല്ല ആളുകൾക്കുള്ളതാണ്.”
“നിങ്ങളുടെ എതിരാളികൾക്ക്?”
“അവർ ആദ്യം നല്ല ആളുകളാകട്ടെ.”
അവിടെ നിന്നിരുന്ന കുട്ടി വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ നല്ല മനുഷ്യനാകാനുള്ള ആദ്യ നിബന്ധന എന്താണ്?”
നല്ല മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു:
“നല്ലവരെ ബഹുമാനിക്കുക.”
“അപ്പോൾ നല്ലവൻ ആരാണ്?”
“എന്നോട് യോജിക്കുന്നവൻ.”
അവർക്ക് ധാർമ്മികതയില്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം.
അവർക്ക് ധാർമ്മികത ഉണ്ടായിരുന്നു.
വളരെ ശക്തമായ ധാർമ്മികത.
പക്ഷേ അതിന് ഒരു അത്ഭുതകരമായ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
ആരെയാണ് മനുഷ്യനായി കണക്കാക്കേണ്ടത് എന്നത് അതിന് സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് തീരുമാനിക്കാനാകുമായിരുന്നു.
“ആളുകളെ അപമാനിക്കരുത്” എന്ന നിയമം നിലനിന്നു.
വെറും ആ നിയമം ബാധകമായ ആളുകളുടെ പട്ടികയിൽ നിന്ന് ചിലരെ പുറത്താക്കി.
“അക്രമം തെറ്റാണ്” എന്ന വിശ്വാസവും നിലനിന്നു.
പക്ഷേ ചിലരെതിരെയുള്ള കോപം അക്രമമല്ല.
“വെറുപ്പ് തെറ്റാണ്” എന്ന വിശ്വാസവും നിലനിന്നു.
പക്ഷേ ചിലരെ വെറുക്കുന്നത് വെറുപ്പല്ല.
“അസഹിഷ്ണുത തെറ്റാണ്” എന്ന വിശ്വാസവും നിലനിന്നു.
പക്ഷേ അസഹിഷ്ണുതയുള്ളവരോട് അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കുന്നത് സഹിഷ്ണുതയാണ്.
ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ യുക്തിക്ക് ചെറിയൊരു തലവേദന ഉണ്ടാകാം.
പക്ഷേ ധാർമ്മിക രോഷത്തിന് അത്തരം ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നുമില്ല.
പിന്നീട് നല്ല മനുഷ്യന്മാർ ഇന്റർനെറ്റിലേക്ക് മാറി.
അവിടെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ എളുപ്പമായി.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുഖം കാണേണ്ട.
അവന്റെ കണ്ണിൽ നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന വേദന കാണേണ്ട.
അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട.
അവൻ നിങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതിന്റെ അസ്വസ്ഥത അനുഭവിക്കേണ്ട.
ഒരു സ്ക്രീൻ മാത്രം.
ഒരു പേര്.
ഒരു ചിത്രം.
ചിലപ്പോൾ അതും വ്യാജം.
അപ്പോൾ നല്ല മനുഷ്യന്റെ കൈകൾക്ക് ധാർമ്മികതയെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു.
അവൻ എഴുതി:
“നീ ഇത് അർഹിക്കുന്നു.”
മറ്റൊരാൾ എഴുതി:
“ഇവളെ പോലുള്ളവരെ പാഠം പഠിപ്പിക്കണം.”
മൂന്നാമൻ പറഞ്ഞു:
“ഇവരോടൊന്നും കരുണ വേണ്ട.”
നാലാമൻ അതിലും വലിയൊരു വാക്ക് കണ്ടെത്തി.
അങ്ങനെ ഒരു സാധാരണ അഭിപ്രായം ഒരു ശത്രുവായി മാറി.
ശത്രു ഒരു മനുഷ്യനല്ലാതായി.
അവൾ ഒരു ഗ്രൂപ്പായി മാറി.
ഗ്രൂപ്പ് ഒരു ഭീഷണിയായി.
ഭീഷണി ഒരു ധാർമ്മിക പ്രശ്നമായി.
അപ്പോൾ അധിക്ഷേപം ഒരു കടമയായി.
ഒരാൾ തന്റെ നല്ല പെരുമാറ്റത്തിന്റെ നിയമം ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് എതിരാളിയെ ആ നിയമം ബാധകമാകുന്ന മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുകയാണ്.
അങ്ങനെ നാട്ടിലെ നല്ല മനുഷ്യർ രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ പോയി.
അവർക്കൊന്നും കുറ്റബോധമുണ്ടായില്ല.
കാരണം അവർ ഒരാളെ അധിക്ഷേപിച്ചിരുന്നില്ല.
അവർ ഒരു ആശയത്തെ പ്രതിരോധിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ ഒരാളെ അപമാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അവർ രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ ഒരാളോട് ക്രൂരത കാണിച്ചിരുന്നില്ല.
അവർ മതത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ വെറുപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.
അവർ ധാർമ്മിക രോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ മോശം മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല.
അവർ മോശം മനുഷ്യരോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന നല്ല മനുഷ്യരായിരുന്നു.
സ്വന്തം ക്രൂരതയെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും “ഞാൻ ക്രൂരനാണ്” എന്ന് പറയേണ്ടി വരാത്ത സംവിധാനം.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കുട്ടി വീണ്ടും ആ നല്ല മനുഷ്യന്റെ അടുത്തെത്തി.
“ചേട്ടാ.”
“എന്താ?”
“ഇന്നലെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“എന്ത്?”
“നമ്മൾ നല്ല മനുഷ്യരാണെന്ന്.”
“അതെ.”
“ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്ക്.”
“നമ്മളെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറഞ്ഞ ഒരാൾ നമ്മളെ അധിക്ഷേപിച്ചാൽ നമുക്ക് ദേഷ്യം വരുമല്ലോ?”
“തീർച്ചയായും.”
“അപ്പോൾ നമ്മൾ അവനെ അധിക്ഷേപിച്ചാൽ?”
നല്ല മനുഷ്യൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അത് പ്രതികരണമാണ്.”
“അവനും അതുതന്നെയല്ലേ പറയുക?”
ഇത്തവണ നല്ല മനുഷ്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുട്ടി വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“അവൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ അവനെപ്പോലെ തന്നെ പെരുമാറേണ്ടി വരുമോ?”
നല്ല മനുഷ്യൻ കുട്ടിയെ നോക്കി.
കുട്ടി പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യമാണ് ചെയ്യുന്നത്.”
“എന്ത്?”
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളാണ് നല്ല മനുഷ്യൻ എന്ന് കരുതുന്നു.”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് കുട്ടി പോയി.
നല്ല മനുഷ്യൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നു.
പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു.
സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു പോസ്റ്റ് കണ്ടു.
അത് തന്റെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിച്ചിരുന്നില്ല.
അവന്റെ വിരലുകൾ കീബോർഡിന് മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഒരു നിമിഷം അയാൾ നിന്നു.
പിന്നെ എഴുതി:
“നിന്നെ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കണം.”
അയാൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.
ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
പിന്നെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
സ്വയം ചോദിച്ചു:
“ഞാൻ നല്ല മനുഷ്യനല്ലേ?”
കണ്ണാടിക്ക് മറുപടി പറയാൻ സാധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഉടൻ പത്ത് പേർ എത്തി.
അവർ പറഞ്ഞു:
“അതെ. നിങ്ങൾ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”
